Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for Μαΐου 2010

Υάδες

Posted by geysser στο Μαΐου 25, 2010

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, οι Υάδες ήταν κόρες του Άτλαντα, Νύμφες που θεωρούνταν υπεύθυνες για τον ερχομό των βροχών μετά το τέλος του καλοκαιριού. Η ιστορία τους λέει ότι, μετά από τον θάνατο του αδερφού τους, Ύαντα, οι Θεοί τις λυπηθηκαν και τις μεταμόρφωσαν σε αστέρια. Μπορείτε να τις δείτε στην κεφαλή του αστερισμού του Ταύρου.
Δεν θα μιλήσω όμως για τις Νύμφες. Ούτε και το post αυτό εχει σχέση με την μυθολογία. Είναι απλά η εισαγωγή για την κριτική που σκοπεύω να κάνω στο ομώνυμο cafe-restaurant που βρίσκεται στην αγκαλιά του Αττικού Άλσους, σε ένα σημείο που η θέα της Αθήνας κόβει την ανάσα.

Στύλ: Οι άγγλοι περιγράφουν το συγκεκριμένο στυλ με την λέξη posh: γκλάμουρ, υπερβολή, χλιδή και μια γενναία δόση ματαιοδοξίας. Ο χώρος είναι πραγματικά απέραντος, χωρίς αρχή, μέση ή τέλος. Ο διαχωρισμός των χώρων του εστιατορίου και του καφέ είναι πολύ χαλαρός, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να υπολογίσεις εύκολα τον αριθμό των cover ανά χρήση: υπολογίζω ότι χωράει άνετα διακόσια πενηντα άτομα. Μετά από λίγο νοιώθεις πνιγμένος, με την άνεση να αποτελεί μακρινό όνειρο από τα πρώτα λεπτά που θα καθήσεις.

Σέρβις: Δεν ξέρω αν ήταν θέμα ατυχίας ή αν πρόκειται για σταθερό φαινόμενο, αλλά ο σερβιτόρος που μας ανέλαβε είχε χάσει τ’αυγά και τα καλάθια. Φανερά τρακαρισμένος, και χωρίς σαφή αίσθηση του χώρου ευθύνης του, προσπάθησε να γλιτώσει τα αγλίτωτα με μια προσποιητή και επιτιδευμένη ψευτοάνεση που στο τέλος έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Δεν θα σταθώ στο ότι δεν μας έφερε καν το μενού ή στο ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα του τι σερβίριζε. Θα του αναγνωρίσω ένα και μόνο ελαφρυντικό: το ότι για τον εξωτερικό χώρο, κάπου εκατό άτομα, υπήρχε μόνο αυτός και ακόμη ένας. Ο σερβιτόρος δεν μπορεί να αναλάβει πάνω από είκοσι cover- θα πελαγώσει και θα χάσει την μπάλα, όπως και σαφώς έγινε με τον συγκεκριμένο.

Φαγητό:Δεν φάγαμε, αλλά μπορώ να πάρω μια ιδέα από το μενού που-ευτυχώς- είναι δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα τους. Ο προσανατολισμός τους είναι fusion αλλά κι εδώ κάπου έχει χαθεί η μπάλα.Για παράδειγμα, δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα τι το Ασιάτικο έχει το γλυκόξινο ριζότο Πεκίνου – πρόκειται για ένα ριζότο με λαχανικά και (!) παρμεζάνα – ή τι σχέση μπορεί να έχουν οι ροζέτες σολωμού και τα καπαρόφυλλα, ντρεσαρισμένα με thousand island sauce (η οποία, βάζω στοίχημα, είναι προπαρασκευασμένη). Η Ισπανική παέγια είναι ένα πιάτο που απαιτεί cojones για να εκτελεστεί σωστά και , απο την περιγραφή της, λείπει η πρωτοτυπία: πρόκειται για μια by-the-book συνταγή, βγαλμένη κατευθείαν από τα τουριστικά εγχειρίδια των ταξιδιωτικών πρακτορείων. Συμφωνώ, δεν έφαγα, αλλά δεν χρειάζεται να είσαι Michelin chef για να καταλάβεις ότι το τεράστιο λάθος του εστιατορίου είναι ότι στρίμωξε την φιλοσοφία του catering στην προσπάθεια να δείξει την εικόνα ενός μοντέρνου εστιατορίου.

Καφέ: Ακριβό!!! Ο καφές Υάδες, υποτίθεται σήμα κατατεθέν του χώρου, μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί αποτυχία. Πρόκειται απλά για έναν δυνατό – μα πολύ δυνατό! – espresso με Heering Cherry Liquor ( κι όχι «cherry heering» οπως αναγράφεται στον κατάλογο) το οποίο δεν το κατάλαβα με τίποτα. Ασε που, γενικά, ο συνδυασμός είναι δίκοπο μαχαίρι: το συγκεκριμένο liquor είναι ήδη πικρό που στον espresso απλώς χειροτερεύει την κατάσταση. Όλα τα παραπάνω τα ανακάλυψα μόνος μου: ο σερβιτόρος μας, προς τιμήν του, είχε την τιμιότητα να μας πει ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι είναι!

Γενικά: 1/5 μόνο και μόνο για την θέα. Πέραν τούτου, ένα μεγάλο και εντυπωσιακό τίποτα, το οποίο δεν νομίζω πως θα ξαναεπισκευτώ. Αυτό που με στενοχωρεί είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν ότι τέτοιες προσπάθειες αξίζουν τον κόπο – και το χρήμα -, πράγμα που κάτι λέει για την γενικότερη γαστρονομική παιδεία του νεοέλληνα.

Advertisements

Posted in γαστρονομία | Leave a Comment »