Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Machinarium

Posted by geysser στο Αύγουστος 3, 2010

Όλα άρχισαν πριν από περίπου ένα μήνα, καθώς τριγυρνούσα εντελώς άσκοπα στο Διαδίκτυο και στα διάφορα φιλικά blogs. Με μια μόνιμη αίσθηση βαρεμάρας – ίσως έφταιγε η αφόρητη ζέστη που δεν λέει να καταλαγιάσει, ίσως έφταιγε η γενική σύγχυση στην οποία βρίσκομαι τον τελευταίο καιρό – πεταγόμουν από blog σε blog, καθόμουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα και αμέσως μάζευα τα μπογαλάκια μου για όπου τύχαινε, χωρίς σκοπό και χωρίς κανέναν προορισμό. Σε κάποια στιγμή βρέθηκα στο blog της φίλης μου της Ιοκάστης , η οποία, την στιγμή που επισκέφτηκα το σπίτι της, απουσίαζε για Πορτογαλία (πράγμα που μου δίνει ένα μικρό δικαίωμα να την ζηλεύω λιγάκι!). Δεν ξέρω τι με έκανε να σταθώ εκεί για περισσότερο από μερικά λεπτά. Ίσως και πάλι να έφταιγε η βαρεμάρα, ίσως να   έφταιγε το ότι είχα καιρό να περάσω από κει, ίσως απλά να έτυχε. Σημασία έχει ότι το μάτι μου έπεσε σε ένα συγκεκριμένο σημείο μιας συγκεκριμένης ανάρτησης. Εκεί, σχεδόν αχνίζοντας από παιδική αθωότητα και γνήσια ευτυχία, υπήρχε η πρόταση «3. Να παίξετε το machinarium. Είναι τέλειο μωρέεεε». Machinarium; σκέφτηκα. Πάλι κάποιο από εκείνα τα παλαβά RPG τύπου Dungeons And Dragons θα είναι, από αυτά που δεν τα παίζεις κάπου, δεν βλέπεις τίποτα, απλά λες ιστορίες και αφήνεις το μυαλό σου να παλαβώσει – παιχνίδια για τα οποία η Ιοκάστη έχει μια, για μένα, ανεξήγητη αγάπη. Όπως και να έχει όμως, πάτησα το link. Αυτό ήταν το κομβικό σημείο, το point of no return. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά μια σειρά από γεγονότα.

Το παιχνίδι πρωτοεμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 2009, φτιαγμένο από την άγνωστη Amanita Design, και αμέσως έγινε cult. Δεν είναι ο τρόπος που παίζεται – απλά κάνεις κλικ σε συγκεκριμένα σημεία με το ποντίκι, λύνοντας διάφορους γρίφους οι οποίοι ξεκινούν από γελοιωδώς απλοί μέχρι διαολεμένα δύσκολοι. Δεν είναι ούτε το story – ένα ρομποτάκι ονόματι Joseph προσπαθεί να σώσει (τι άλλο;) την κοπέλα του από τους κακούς. Είναι κάτι άλλο. Κάτι, τολμώ να πω, βαθύτερο.
Καταρχήν, οι Τσέχοι έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδας όσον αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι. Σε άλλον τομέα, σε αυτόν του Κινηματογράφου, θα καταλάβετε τι θέλω να πω αν δείτε την ταινία «Fantastic Planet» του 1973. Το Machinarium μπορεί να υστερεί σε πλοκή και δράση, αλλά οπτικά βγάζει μάτι. Τα πάντα είναι ζωγραφισμένα στο χέρι, η ατμόσφαιρα του κόσμου του Machinarium σε αφήνει με το σαγόνι κρεμασμένο και οι χαρακτήρες μπορούν άνετα να σφηνωθούν στα πιο παλαβά σου όνειρα – ή στους πιο απίστευτους εφιάλτες. Υπάρχει μια μουντή ατμόσφαιρα, μια γερή δόση Καφκικής Δυστοπίας και μια έντονη μυρωδιά retropunk, συνδυασμός από τον οποίο δεν μπορείς, και δεν θες να ξεφύγεις.  Μετά από λίγα λεπτά, δεν παίζεις πια το παιχνίδι. Σε παίζει αυτό.
Το δεύτερο μπαμ έρχεται με την μουσική και τα ηχητικά εφέ – ίσως τα καλύτερα που έχω συναντήσει σε παιχνίδι εδώ και πολλά χρόνια. Υπεύθυνος για το soundtrack είναι ο Τσέχος Tomas Dvorak, του οποίου το όνομα μπορεί να μη σας λέει τίποτα, στον τομέα όμως της ανεξάρτητης ηλεκτρονικής μουσικής είναι γνωστός και μη εξαιρετέος. Στο Machinarium ίσως και να παρουσιάζει την καλύτερη δουλειά του, με κομμάτια όπως το στοιχειωτικό  «Mr.Handagote» (το αγαπημένο μου) ή το funky «Underground Party» και το καταθλιπτικά ονειρικό «Clockwise Operetta». Μπορεί να ξεχάσετε το παιχνίδι μετά από λίγο, μπορεί να σας περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός, αλλά το soundtrack θα το παίξετε πάλι, και πάλι, και πάλι.
Στον τομέα του gameplay τα πράγματα είναι απλά. Το μόνο που κάνετε είναι κλικ σε κάποια συγκεκριμένα σημεία στην οθόνη, με σκοπό να λύσετε κάποιους γρίφους για να προχωρήσετε. Οι γρίφοι είναι σχετικά απλοί, όσο όμως προχωράει το παιχνίδι, θα πέσετε σε κάποιες σπαζοκεφαλιές που πραγματικά θα δοκιμάσουν την υπομονή σας – όπως ο τύπος με το παιχνίδι στο μπαρ. Δεν υπάρχουν διάλογοι, ούτε λεζάντες ή ομιλίες. Το μόνο που υπάρχει για να σας βοηθήσει είναι ένα tip στην αρχή κάθε επιπέδου καθώς και ένα manual, που για να το ανοίξετε θα πρέπει να κερδίσετε ένα mini game – το οποίο, αν και φαίνεται απλό, μπορεί να προσελκύσει μερικές βωμολοχίες.
Για να κλείσω, δεν ξέρω τι βαθμό θα έπρεπε να του βάλω, ή αν έχει καν νόημα να μιλάμε για βαθμολογίες. Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει, μπορεί κάποιοι άλλοι να κολλήσουν. Εγώ κόλλησα. Και ανακηρύσσω το Machinarium το Παιχνίδι της Πενταετίας. Για τα τέλεια γραφικά του, για το ακόμη πιο τέλειο soundtrack και για το ότι αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη του ότι, αν θέλει κάποιος, με λίγη φαντασία, με ελάχιστα μέσα και με πολλή όρεξη, μπορεί να δημιουργήσει πραγματική Τέχνη.

Υ.Γ: Δεν ξεχνάω ότι η Ιοκάστη ήταν αυτή που μου το σύστησε. Κάποια στιγμή θα καταφέρω να της το ανταποδώσω!

Advertisements

7 Σχόλια to “Machinarium”

  1. ellinaki said

    ΟΚ συγχαρητήρια. Με κόλησες και μένα :)

  2. Χαχαχα, θα ζητήσω ποσοστά από την εταιρία για διαφήμιση!! Χαίρομαι που σας άρεσε, είναι μικρό όμως ρε γαμώτο…

    Να συμπληρώσω όμως πως αντί για διαλόγους το παιχνίδι έχει συννεφάκια με εικόνες, όπου δείχνει τι «λένε» οι χαρακτήρες. Δεν ήταν κορυφαίο που μπορείς να μεγαλώσεις το σώμα στο ρομποτάκι; Είχα κολλήσει και χαζοχαιρόμουν μ’αυτό..

  3. zekia said

    αααχχμμμμμ πολύ ενδιαφέρον το παιχνιδάκι, μου αρέσουν πολύ τα παιχνίδια με γρίφους. θα το δοκιμάσω!

  4. Νίκος Βασιλείου said

    Δοκίμασε και το Braid… εκεί να δείς μουσική…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: