Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for Μαΐου 2011

Δισκογραφικά και ελληνικά

Posted by geysser στο Μαΐου 9, 2011

Καιρό το γυρόφερνα, το κοίταζα από δω, το κοίταζα απο κει, τελικά είπα να κουνήσω λίγο τον – άνεργο πια – κώλο μου και να γράψω ένα ποστάκι. Έτσι, για να ξεσκουριάσω λίγο. Αφορμή; Τα μαύρα μας τα χάλια – ένα από τα πολλά χάλια, δηλαδή.
Προψές λοιπόν, στα πλατώ του Greek Idol, έγινε η απονομή του δεκαπεντάκις (!) πλατινένιου δίσκου του Γιάννη Πλούταρχου και του Al-Bano με τίτλο «Δυο Φωνές, Μια Ψυχή» (…που είναι να βγεί, ας βγει, συμπληρώνει ο συγγραφεύς), εν επισήμω και παρουσία του Διευθύνοντος Συμβούλου της Heaven, Μάκη Πουνέντη. Groupies απο κάτω να κουβαλάνε ΟΛΑ τα CDs του αγαπημένου τους καλλιτέχνη, να ξανεμίζουν τα στριγκάκια τους τσιρίζοντας λες και ο κωλοκόφτης τους είχε αρπάξει φωτιά, να επιδίδονται σε ανελέητο headbanging και ατελειωτο ξεμάλλιασμα στην θέα του ειδώλου Γιάννη Πλουτάρχου, ο οποίος απέδειξε για άλλη μια φορά γιατί είναι ο King of the World. Κι επειδή διακρίνω το απορημένο σου βλέμμα, αγαπητέ μου αναγνώστη, που πασχίζει να βρει μια απάντηση στο αναπόφευκτο ερώτημα : «Μα καλά, τι έπαθε ο κόπανος και το γύρισε στο ελαφρολαϊκό», επέτρεψέ μου να συνεχίσω. Όλες οι απορίες σου θα λυθούν.
Το point είναι σ’αυτό το «δεκαπεντάκις» που έγραψα παραπάνω. Είναι αλήθεια ότι, κάθε φορά που ακούω «Χρυσός ο δίσκος της Παπαρίζου»,»Πλατινένιος ο δίσκος του Πάριου»,»Μπακιρένιος ο δίσκος του Σπύρου Σπυράκου» και λοιπές δηλώσεις μουσικοδισκογραφικής υφής, κάτι αρχίζει να κυκλοφορεί ανεξέλεγκτα στο στομάχι μου. Από καιρό είχα αυτή την απορία: μα, πουλάνε τόσο; Η υπόθεση βρωμάει βέβαια, και βρώμαγε απ’εξ’απ’ανεκαθεν, αλλά,όταν άκουσα αυτό το «δεκαπέντε φορές πλατινένιος», είπα να αρχίσω λίγο το σκάψιμο. Κι όταν σκάβεις, βρίσκεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που βρήκα δεν βρωμάει απλώς, ζέχνει σαν πανικόβλητο κουνάβι σε κλειστή τουαλέτα από στρατωνα.
Άκου δω, λοιπόν, να δεις τι γίνεται.
Υπεύθυνος φορέας για την δημοσίευση των charts και την αξιολόγηση των δίσκων εν Ελλάδι, είναι το ελληνικό παράρτημα της IFPI (International Federation of Phonographic Industry), το οποίο ακούει στο ακρωνύμιο Ε.Ε.Π.Η, ήτοι Ένωση Ελλήνων Παραγωγών Ηχογραφημάτων. Οι κανόνες της IFPI ορίζουν ότι οι μετρήσεις των πωλήσεων γίνονται από ορκωτούς λογιστές, και μετρούνται μόνο τα αντίτυπα που αγοράζονται από τα δισκοπωλεία. Τα όρια για χρυσούς και πλατινένιους ορίζονται με βάση την αγοραστική ισχύ της κάθε χώρας και, στην Ελλάδα, είναι 12.000 για πλατινένιο και 6.000 για χρυσό – νούμερα που μάλλον ταιριάζουν σε χώρα σαν το Τσιμπουτί, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ας κάνουμε λοιπόν λίγα μαθηματικά.
Ο δίσκος του Πλούταρχου, έχοντας γίνει δεκαπέντε φορές πλατινένιος, έχει πουλήσει συνολικά 12.000 x 15=180.000 τουλάχιστον αντίτυπα. Ωραία; Ωραία. Έρχεται λοιπόν ο κύριος Χ και μου λέει εμένα ότι εκατόν ογδόντα χιλιάδες αντίτυπα του δίσκου του Πλουτάρχου βρίσκονται αυτή την στιγμή στα ελληνικά σπίτια και ακούγονται από ισάριθμους συμπολιτες μου. Ααααα, θαυμάζω εγώ. Αυτός ο Πλούταρχος είναι σημαντικός καλλιτέχνις! Πουλάει τρελά! Δεν μου αρέσει, αλλά οφείλω να τον σεβαστώ λιγουλάκι.
Η Αλήθεια όμως έρχεται να μου πει άλλα. Παπάρια μάντολες σημαντικός καλλιτέχνις. Βλέπεις, η Ε.Ε.Π.Η δεν μετράει αντίτυπα που πωλούνται στο κοινό. Μετράει τα πάντα. Αντίτυπα που πωλούνται, αντίτυπα που στέλνονται από τις δισκογραφικές στα δισκοπωλεία άχετα αν πουληθούν ή όχι, αντίτυπα που πωλούνται μαζί με εφήμερίδες και περιοδικά αντίτυπα που πωλούνται στα σούπερμαρκετ – μαζί με δύο γάλατα εβαπορέ, δώρο το καινούριο σιντι της Αννας Βίσσης. Συμπέρασμα πρώτο: μόνο ένα ποσοστό του συνολικού αριθμού ανταποκρίνεται σε πραγματικές πωλήσεις. Στην περίπτωση του συγκεκριμένου δίσκου δεν ξεπερνάει τα τέσσερις χιλιάδες κομμάτια. Συμπέρασμα δεύτερο: τα πλατινένια του Πλουτάρχου είναι τόσο αληθινά όσο και τα βυζιά της Πάμελα Άντερσον.

Advertisements

Posted in επικαιρότητα | Leave a Comment »