Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for Ιουλίου 2011

Επί το Λαϊκώτερον

Posted by geysser στο Ιουλίου 9, 2011

Ούτε που θυμάμαι πιά πόσο καιρό είχα να πάω σε μεζεδοπωλείο, και η ευκαιρία ήρθε χθες, με την ευκαιρία των γενεθλίων της Βίκυς. Η ιδέα δεν άνηκε σε κανέναν από τους δύο μας· ξεπήδηξε από το πανούργο κεφάλι της Χρύσας – στην οποία νομίζω έχω αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα – τακτικής θαμώνα του συγκεκριμένου εστιατορίου και, κατά κάποιο τρόπο, γειτόνισσας. Ένα μεζεδοπωλείο, γενικά, δεν ενδείκνυται για εορτασμούς γενεθλίων αλλά, από την άλλη, το προαναφερθέν τρίο (Βίκυ, Χρύσα και η αφεντιά μου) έχει την τάση να μην εντυπωσιάζεται από τυπικότητες. Εφοδιασμένοι λοιπόν με τα απαραίτητα δώρα για την φίλη μας, καθώς και με μια τούρτα η οποία ήταν εξαιρετική, ξεκινήσαμε για Πατήσια, Αγίας Λαύρας 13.

Χώρος: Δυστυχώς, η συγκοινωνία δεν πολυβολεύει. Η Λεωφόρος Γαλατσίου είναι κοντά, και αποτελεί ίσως τον πιο βολικό τρόπο πρόσβασης με τα αστικά λεωφορεία – το 608 κάνει στάση, νομίζω στην συμβολή Γαλατσίου και Αγίας Λαύρας – αλλά καλύτερα να έχετε αυτοκίνητο. Για Μετρό ούτε λόγος.
Με την πρώτη ματιά, ο χώρος δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά σίγουρα ικανοποιεί τους λάτρες του απλού και απέρριτου. Τούβλο στον εξωτερικό τοίχο και πλάκες στην αυλή, απαλά και ήρεμα χρώματα, μαζί με μια γενναία δόση πρασίνου. Μέσα στο εστιατόριο κυριαρχεί και πάλι η πέτρα και οι ματ αποχρώσεις, σε έναν συνδυασμό που χαλαρώνει και ξεκουράζει. Μικρές αστοχίες – όπως τα λίγο παλιά τραπεζομάντηλα, οι σχετικά άβολες καρέκλες και (θεός φυλάξει!) τα ποτήρια καφενείου – θα μπορούσαν να προληφθούν αλλά, γενικά, δεν καταδικάζουν ανεπανόρθωτα.

Σέρβις: Τι καλύτερο από το να σε υποδέχεται ο σερβιτόρος με ένα ζεστό και εγκάρδιο χαμόγελο, και με μια διάθεση η οποία δεν μειώθηκε ούτε στο ελάχιστο καθ’όλη την διάρκεια της, παρά την οικονομική κρίση, φορτωμένης βραδιάς; Όταν, στο τέλος, μας έφερε και την τούρτα με το κεράκι-ερωτηματικό αναμμένο, δεν δίστασε να επιστρατεύσει τις τραγουδιστικές του ικανότητες με μια ευδιαθεσία την οποία εγώ, ως γνωστός μουρτζούφλης και μισάνθρωπος, δεν συμμερίστηκα. Δεν πειράζει· το καθήκον του ως σερβιτόρος το διέπραξε στο ακέραιο, και μάλιστα σε έναν χώρο νευραλγικό και ουσιώδη για την εύρυθμη λειτουργία οποιουδήποτε εστιατορίου.

Φαγητό: Αν η συνολική εμπειρία χάνει κάποιους πόντους, αυτοί είναι δυστυχώς στο φαγητό. Όταν το μενού δεν επικεντρώνεται σε νεωτερισμούς και μοντέρνες προσεγγίσεις αλλά σε απλά, παραδοσιακά πιάτα, αυτά οφείλουν να εκτελούνται άψογα, χωρίς να παρεκκλίνουν στο ελάχιστο από το τέλειο. Προτιμήσαμε θαλασσινές γεύσεις, από τις οποίες υπάρχουν άφθονες αλλά, δυστυχώς, στην πλειοψηφία τους, κατεψυγμένες. Και, πριν με κατηγορήσετε για εκλεκτικό, πρέπει να ξέρετε ότι, γευστικά, το φρέσκο απέχει χιλιόμετρα από το κατεψυγμένο, η ιχθυόσκαλα του Κερατσινίου, καθώς και η Βαρβάκειος δεν αποτελούν απρόσιτες περιοχές και, τελευταίο, η σχέση τιμής-ποιότητας δεν χρειάζεται καν ανάλυση. Στο δια ταύτα, οι γαρίδες σαγανάκι ήταν το απόγειο, με την πλούσια σάλτσα που προσκαλούσε σε ανεπάληλλα μακροβούτια, αλλά με τις γαρίδες να πάσχουν από αυτό για το οποίο φωνάζω εδώ και χρόνια (μα, πότε οι μάγειροι θα καταλάβουν ότι οι γαρίδα πρέπει να είναι καθαρισμένη;) , η ψητή σαρδέλα χορταστική αλλά στεγνή (ή λιγότερο ψήσιμο, ή περισσότερα υγρά) και το γεμιστό καλαμάρι (ένα γενικά επικίνδυνο πιάτο) αρωματικό, με σωστή πυκνότητα γέμισης, αλλά σκληρό και με μια γαρνιτούρα η οποία ήταν περιττή. Η κάρτα του ούζου με το οποίο συνοδεύσαμε το μενού ήταν επαρκής αλλά, για σαράντα οχτώ ευρώ σύνολο, περίμενα καλύτερα αποτελέσματα.

Γενικά: Υπάρχει ένας κανόνας στον χώρο της γαστρονομίας ο οποίος είναι απαράβατος, και μπορεί να κάνει την διαφορά μεταξύ αποτυχίας και επιτυχίας: στα απλά πιάτα, το λάθος δεν κρύβεται.  Το «Επί το Λαϊκώτερον» έχει όλα τα προσόντα που οδηγούν στην επιτυχία, αλλά είναι ακόμα επιρρεπές σε αστοχίες που μπορεί να στοιχίσουν ακριβά. Μπορεί να γίνει καλύτερο. Και κατά την γνώμη μου, πρέπει.

Βαθμολογία….3/5

Posted in γαστρονομία | 1 Comment »