Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for the ‘διάφορα’ Category

Machinarium

Posted by geysser στο Αύγουστος 3, 2010

Όλα άρχισαν πριν από περίπου ένα μήνα, καθώς τριγυρνούσα εντελώς άσκοπα στο Διαδίκτυο και στα διάφορα φιλικά blogs. Με μια μόνιμη αίσθηση βαρεμάρας – ίσως έφταιγε η αφόρητη ζέστη που δεν λέει να καταλαγιάσει, ίσως έφταιγε η γενική σύγχυση στην οποία βρίσκομαι τον τελευταίο καιρό – πεταγόμουν από blog σε blog, καθόμουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα και αμέσως μάζευα τα μπογαλάκια μου για όπου τύχαινε, χωρίς σκοπό και χωρίς κανέναν προορισμό. Σε κάποια στιγμή βρέθηκα στο blog της φίλης μου της Ιοκάστης , η οποία, την στιγμή που επισκέφτηκα το σπίτι της, απουσίαζε για Πορτογαλία (πράγμα που μου δίνει ένα μικρό δικαίωμα να την ζηλεύω λιγάκι!). Δεν ξέρω τι με έκανε να σταθώ εκεί για περισσότερο από μερικά λεπτά. Ίσως και πάλι να έφταιγε η βαρεμάρα, ίσως να   έφταιγε το ότι είχα καιρό να περάσω από κει, ίσως απλά να έτυχε. Σημασία έχει ότι το μάτι μου έπεσε σε ένα συγκεκριμένο σημείο μιας συγκεκριμένης ανάρτησης. Εκεί, σχεδόν αχνίζοντας από παιδική αθωότητα και γνήσια ευτυχία, υπήρχε η πρόταση «3. Να παίξετε το machinarium. Είναι τέλειο μωρέεεε». Machinarium; σκέφτηκα. Πάλι κάποιο από εκείνα τα παλαβά RPG τύπου Dungeons And Dragons θα είναι, από αυτά που δεν τα παίζεις κάπου, δεν βλέπεις τίποτα, απλά λες ιστορίες και αφήνεις το μυαλό σου να παλαβώσει – παιχνίδια για τα οποία η Ιοκάστη έχει μια, για μένα, ανεξήγητη αγάπη. Όπως και να έχει όμως, πάτησα το link. Αυτό ήταν το κομβικό σημείο, το point of no return. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά μια σειρά από γεγονότα.

Το παιχνίδι πρωτοεμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 2009, φτιαγμένο από την άγνωστη Amanita Design, και αμέσως έγινε cult. Δεν είναι ο τρόπος που παίζεται – απλά κάνεις κλικ σε συγκεκριμένα σημεία με το ποντίκι, λύνοντας διάφορους γρίφους οι οποίοι ξεκινούν από γελοιωδώς απλοί μέχρι διαολεμένα δύσκολοι. Δεν είναι ούτε το story – ένα ρομποτάκι ονόματι Joseph προσπαθεί να σώσει (τι άλλο;) την κοπέλα του από τους κακούς. Είναι κάτι άλλο. Κάτι, τολμώ να πω, βαθύτερο.
Καταρχήν, οι Τσέχοι έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδας όσον αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι. Σε άλλον τομέα, σε αυτόν του Κινηματογράφου, θα καταλάβετε τι θέλω να πω αν δείτε την ταινία «Fantastic Planet» του 1973. Το Machinarium μπορεί να υστερεί σε πλοκή και δράση, αλλά οπτικά βγάζει μάτι. Τα πάντα είναι ζωγραφισμένα στο χέρι, η ατμόσφαιρα του κόσμου του Machinarium σε αφήνει με το σαγόνι κρεμασμένο και οι χαρακτήρες μπορούν άνετα να σφηνωθούν στα πιο παλαβά σου όνειρα – ή στους πιο απίστευτους εφιάλτες. Υπάρχει μια μουντή ατμόσφαιρα, μια γερή δόση Καφκικής Δυστοπίας και μια έντονη μυρωδιά retropunk, συνδυασμός από τον οποίο δεν μπορείς, και δεν θες να ξεφύγεις.  Μετά από λίγα λεπτά, δεν παίζεις πια το παιχνίδι. Σε παίζει αυτό.
Το δεύτερο μπαμ έρχεται με την μουσική και τα ηχητικά εφέ – ίσως τα καλύτερα που έχω συναντήσει σε παιχνίδι εδώ και πολλά χρόνια. Υπεύθυνος για το soundtrack είναι ο Τσέχος Tomas Dvorak, του οποίου το όνομα μπορεί να μη σας λέει τίποτα, στον τομέα όμως της ανεξάρτητης ηλεκτρονικής μουσικής είναι γνωστός και μη εξαιρετέος. Στο Machinarium ίσως και να παρουσιάζει την καλύτερη δουλειά του, με κομμάτια όπως το στοιχειωτικό  «Mr.Handagote» (το αγαπημένο μου) ή το funky «Underground Party» και το καταθλιπτικά ονειρικό «Clockwise Operetta». Μπορεί να ξεχάσετε το παιχνίδι μετά από λίγο, μπορεί να σας περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός, αλλά το soundtrack θα το παίξετε πάλι, και πάλι, και πάλι.
Στον τομέα του gameplay τα πράγματα είναι απλά. Το μόνο που κάνετε είναι κλικ σε κάποια συγκεκριμένα σημεία στην οθόνη, με σκοπό να λύσετε κάποιους γρίφους για να προχωρήσετε. Οι γρίφοι είναι σχετικά απλοί, όσο όμως προχωράει το παιχνίδι, θα πέσετε σε κάποιες σπαζοκεφαλιές που πραγματικά θα δοκιμάσουν την υπομονή σας – όπως ο τύπος με το παιχνίδι στο μπαρ. Δεν υπάρχουν διάλογοι, ούτε λεζάντες ή ομιλίες. Το μόνο που υπάρχει για να σας βοηθήσει είναι ένα tip στην αρχή κάθε επιπέδου καθώς και ένα manual, που για να το ανοίξετε θα πρέπει να κερδίσετε ένα mini game – το οποίο, αν και φαίνεται απλό, μπορεί να προσελκύσει μερικές βωμολοχίες.
Για να κλείσω, δεν ξέρω τι βαθμό θα έπρεπε να του βάλω, ή αν έχει καν νόημα να μιλάμε για βαθμολογίες. Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει, μπορεί κάποιοι άλλοι να κολλήσουν. Εγώ κόλλησα. Και ανακηρύσσω το Machinarium το Παιχνίδι της Πενταετίας. Για τα τέλεια γραφικά του, για το ακόμη πιο τέλειο soundtrack και για το ότι αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη του ότι, αν θέλει κάποιος, με λίγη φαντασία, με ελάχιστα μέσα και με πολλή όρεξη, μπορεί να δημιουργήσει πραγματική Τέχνη.

Υ.Γ: Δεν ξεχνάω ότι η Ιοκάστη ήταν αυτή που μου το σύστησε. Κάποια στιγμή θα καταφέρω να της το ανταποδώσω!

Advertisements

Posted in διάφορα | 7 Σχόλια »

Μετανοείτε!!!!!

Posted by geysser στο Ιανουαρίου 28, 2010

Τι είναι δώδεκα ευρουλάκια μπρος στην σωτηρία της ψυχής σας;;;;

Posted in διάφορα | 2 Σχόλια »

Περι ομορφιάς – Νούμερο Ένα

Posted by geysser στο Ιουλίου 10, 2009

Δεν πρόκειται – και δεν ήταν στις προθέσεις μου – να κάνω κάποια εμπεριστατωμένη έρευνα στο θέμα της ομορφιάς. Εξάλλου, είναι κοινό μυστικό ότι η ομορφιά είναι μια καθαρά υποκειμενική έννοια, ισχύουσα μόνο ως αυστηρά προσωπικό κριτήριο και όχι ως καθολικώς αποδεκτή αξία. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι μια προσωπική λίστα (πάλι!) με τις δέκα ομορφότερες γυναίκες που έχω γνωρίσει προσωπικά.
Εδώ θα διστάσω λίγο, καθώς ένα τέτοιο εγχείρημα ενέχει πολλούς κινδύνους, όσον αφορά ειδικά τις αναγνώστριες αυτού του post. Λίγη υπομονή καθώς αναλύω αυτούς τους κινδύνους, σε μια προσπάθεια να τους αποτρέψω στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.
Πρώτον, η επίδοξη αναγνώστρια που θα δει τον εαυτό της απόντα από την σχετική λίστα, θα οδηγηθεί αυτόματα στο συμπέρασμα ότι κρίνεται ανεπαρκής από την αφεντιά μου. Μέγα λάθος, βέβαια, και παρακαλώ να προσέλθει την επαύριο με τον κηδεμόνα της. Κι εξηγώ, όσο πιο απλά γίνεται.
Πιστεύω ότι είμαι αρκετά σαφής όταν ισχυρίζομαι ότι η ομορφιά είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση. Ως εκ τουτου, λίγη σημασία έχει (και θα πρέπει να έχει η αξιολογική μου κρίση. Εξάλλου, η ομορφιά δεν αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, κυρίες μου, η συμπεριφορά μου απέναντί σας και η γνώμη μου για το άτομό σας, δεν έχει επ’ουδενί να κάνει με την εμφάνισή σας. Κατ’επέκταση, η απουσία σας από την λίστα κρίνεται ως κενή νοήματος.
Δεύτερον, υπάρχη η τάση να συνδέεται η αξιολογική κρίση της ομορφιάς με την ερωτική επιθυμία. Αν και υπάρχει ένας κόκκος αλήθειας στην παραπάνω τάση (κυρίως βιολογικής και, ειδικότερα εξελικτικής, βάσης, τόσο μεγάλης πολυπλοκότητας όμως που δεν θα μπω στον κόπο να επεκταθώ), είναι μια τάση που, ειλικρινά, ούτε καταλαβαίνω, ούτε αποδέχομαι. Η ερωτική και συναισθηματική έλξη είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο φαινόμενο, το οποίο επεκτείνεται σε απειράριθμα πεδία της ανθρώπινης υπόστασης, από την βιολογία ως την φιλοσοφία. Η εξωτερική ομορφιά, αν και συμπεριλαμβάνεται ως κριτήριο, από ένα σημείο και μετά χάνει παντελώς την αξία της. Αν πιστέψετε, έστω και για μια στιγμή, ότι τρέφω ερωτικά συναισθήματα απέναντί σας, μόνο και μόνο από την ύπαρξή σας στην λίστα, λυπάμαι, αλλά μείνατε μετεξεταστέες. Προσέλθετε τον Σεπτέμβριο καλύτερα διαβασμένες. Αν φοβάστε κάτι τέτοιο – και παλι, αδυνατώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα έπρεπε να φοβάται τα συναισθήματα κάποιου άλλου, αλλά βλέπω ότι πολλές φορές ισχύει -, όσο περνάει ο καιρός τόσο δυσκολεύομαι να τα αναπτύξω, οπότε ελπίζω να καθησυχαστείτε.
Ποιός ο λόγος λοιπόν αυτού του post; Άστοχη ερώτηση, αλλά ας προσπαθήσω να απαντήσω. Πολύ απλά, κανένας σημαντικός. Σε ένα blog, πολλά post στερούνται σκοπού και νοήματος, και λειτουργούν απλά ως τρόπος εκτόνωσης κάποιας εσωτερικής πίεσης ή ανάγκης. Επί του συγκεκριμένου, την σπίθα άναψε το post του wonderwall στο backtomono, όπου παρατίθεται μια ανάλογη λίστα με κυρίες της μουσικής βιομηχανίας, ένα post που θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «Το Όργιο του Πλαστικού Χειρουργού» ή «Η Χαρά του Ρεκτιφιέ». Κι επειδή ανάλογες λίστες έχουν γίνει άπειρες, είπα να ξεφύγω λίγο από τα τετριμμένα.
Μετά από την μακροσκελή εισαγωγή μου, η λίστα θα ακολουθήσει προσεχώς (σχετικά σύντομα βέβαια). Σε επόμενο επεισόδιο θα γνωρίσουμε μερικές κυρίες της καθημερινότητας, μερικές κοπέλες της διπλανής πόρτας για τις οποίες πιστεύω ότι ο Θεός, αν υπάρχει (ποιητική αδεία βέβαια, μην νομίσετε ότι αγίασα!), είχε μεγάλα κέφια όταν τις έφτιαχνε.

Posted in διάφορα | Leave a Comment »

Ουουου…Μπιλ Γκεητς…an update

Posted by geysser στο Ιουνίου 11, 2009

Ελπίζω να θυμάστε το προηγούμενο post μου, στο οποίο εκθείαζα την πρώτη μου επαφή με το Linux και ειδικότερα με την τελευταία διανομή του Ubuntu, τον Jaunty Jackalope (οι τυπολάτρες αυτού του κόσμου θα ξέρουν την έκδοση με το εντελώς άχαρο αλλά περιεκτικό 9.0.4), ενώ παράλληλα εξέφραζα το μίσος και την αηδία μου για το κωλόπαιδο με τα πατομπούκαλα, από την αρπάγη του οποίου ποτέ δεν κατάφερα να ξεφύγω. Τρεις μέρες μετά, θα ήθελα να σας διηγηθώ την περιπέτειά μου, η οποία εύχομαι να αποτελέσει οδηγό και κινητήριο μοχλό για όσους περάσουν από δω.
Μετά από μερικές μέρες πειραματισμών και άγχους, ο κερασφόρος λαγός υστερούσε σε ένα και μόνο σημείο, ένα σημείο δυστυχώς καίριο για την μετέπειτα πορεία του:την σύνδεση στο internet. Όπως και να το δει κανείς, όλες οι διανομές linux είναι λειτουργικά που ενσωματώνουν πλήρως την φιλοσοφία του διαδικτύου, χωρίς το οποίο είναι μισές, ατελείς και, εν τέλει, δυσλειτουργικές.Η απόφαση για την μετάβαση από Windows σε Linux οφείλει να ξεκινήσει από αυτό το σημείο.Και στην δική μου περίπτωση, η σύνδεση με την οποία είχα συνηθίσει να δουλεύω τόσο καιρό, παρουσίαζε ένα αδυνατο σημείο, θαρρείς ανυπερβλητο. Και το όνομα αυτού, Sagem F@st 800. Πρόκειται, πολύ απλά, για το μοντεμάκι το οποίο συμπεριλαμβάνεται σε συνδέσεις OTENet. USB μοντεμάκι, απλό στην σύνδεσή του, σχετικά αξιόπιστο για μέσες καταστάσεις. Αυτά όταν δουλεύεις Windows. Γιατί σε Linux τα πράγματα αλλάζουν δραματικά!
Βλέπετε, η ρημάδα η Sagem, όπως και πολλές άλλες εταιρίες, αδυνατούν να δεχτούν ή να καταλάβουν την φιλοσοφία του open source, με αποτέλεσμα η υποστήριξη των περιφερειακών τους σε περιβάλλον Linux να κρίνεται από ελλειπής μέχρι δραματική. Όσο περνούν τα χρόνια, τέτοιες περιπτώσεις όλο και λιγοστεύουν, αλλά η Sagem κρατάει ακόμη τις απολιθωμένες επάλξεις του περασμένου αιώνα.
Δεν μπορώ να σας περιγράψω το ψάξιμο που έριξα σε άπειρα σημεία για συμβουλές, από ανθρώπους που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση με μένα. Συνδυάστε το με έναν εκπληκτικό βαθμό ασχετοσύνης από μέρους μου, και θα καταλάβετε γιατί σε ένα irc κανάλι, ο άνθρωπος που είχε όλη την καλή διάθεση να το παίξει καλός σαμαρείτης, στο τέλος απηύδησε και σχεδόν με πέταξε κλωτσηδόν από το κανάλι! Εν τω μεταξύ, το μοτίβο επαναλαμβανόταν επίμονα, με ρυθμό ινδικού mantra: «Αγόρασε ρουτεράκι…αγόρασε ρουτεράκι!».Ξεροκεφαλιά; Συνήθεια σε εναν κόσμο που εξαρτάται από drivers και επανεκκινησεις; Ακόμη μεγαλύτερη άγνοια; Δεν ξέρω. Γεγονός παραμένει ότι προσπάθησα τρεις μέρες συνέχεια να επιβάλλω το δικό μου στο καταραμένο μόντεμ, για να απογοητευτώ τελικά από μια οδυνηρή ήττα.Sagem-Linux 1-0.
Τελικά σιχάθηκα τον εαυτό μου. Μπήκα στο eshop και χτύπησα το πρώτο ethernet router που βρήκα, ένα TP-Link TD-8810,στα 21 ευρώ.Αυτό που ακολούθησε δεν έχει προηγούμενο.
Το συγκεκριμένο μηχάνημα βγάζει μόνο μια θύρα ethernet,και αυτό προκάλεσε κάποια προβλήματα, καθώς έπρεπε να συνδεθεί με USB στον μεγάλο υπολογιστή.Μου πήρε μόνο μια ωρίτσα να βάλω το τσερβέλο μου να δουλεψει και να το ρυθμίσω, αλλά κι αυτό έγινε. Μετά, προετοιμάστηκα για μια ατέλειωτη νύχτα παρέα με το laptop και το ubuntu.Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι!Δεν πρόλαβα καν να συνδέσω το καλώδιο με την θύρα ethernet και ένα μύνημα με υποδέχτηκε:»Η σύνδεσή σας πραγματοποιήθηκε.».Τι;Ποια; Μέσα στην φούρια μου, ξέχασα εντελώς ότι ο router είχε ρυθμιστεί από τον μεγάλο υπολογιστή, με τους κωδικούς πρόσβασης και τα πάντα του. Με τρεμάμενα χέρια άνοιξα τον firefox.Google!Και όλα τα άλλα ανήκουν στο παρελθόν!
Για να μην κοροϊδευόμαστε, το ρουτεράκι θέλει την ρυθμισούλα του. Αλλά από κει και πέρα είναι θέμα ενός καλωδίου και μηδέν κλικ! Μόνο ένα τελευταίο οχυρό έχει μείνει τώρα:να πείσω τον αδερφό μου να περάσουμε ubuntu και στον μεγάλο υπολογιστή.Αλλά αυτό εμπίπτει στον τομέα της ψυχολογίας και όχι της τεχνολογίας!
Όσο για το τελικό αποτέλεσμα; Το ubuntu αγγίζει την τελειότητα! Τολμήστε το, και θα καταλάβετε αυτό που κατάλαβα κι εγώ:ότι τα windows είναι ένα απομεινάρι του τραγικού παρελθόντος, ενώ το linux είναι η προσωποποίηση του μέλλοντος.

Posted in διάφορα | 2 Σχόλια »

Ουουου…Μπιλ Γκεητς!

Posted by geysser στο Ιουνίου 5, 2009

Πρέπει να ομολογήσω ότι ανέκαθεν θεωρούσα αχώνευτο τύπο τον Βασιλάρα της Μικρομαλακής. Δεν μπορώ να σας περιγράψω το γέλιο που είχα ρίξει όταν τον είχα δει να αποκτά εκείνο το χαρακτηριστικά αμήχανο βλέμμα του κοκοβιού σε εκείνη την αείμνηστη παρουσίαση του plug-n’-play χαρακτηριστικού των «ολοκαίνουριων» – τότε – Windows ’98 όταν, με την σύνδεση ενός προτζέκτορα, το πολυθρύλητο λειτουργικό κατέβασε μια πανέμορφη blue screen of death. «Wow!», έκανε ο παρουσιαστής, και ο Βασιλάρας έμεινε σα βλαμμένο να πατάει το κουμπί του remote, κοιτάζωντας δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας απελπισμένα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Αλίστου μνήμης βίντεο, το οποίο, αν το πετύχετε πουθενά, αξίζει να το απολαύσετε.
Και κάπου εδώ κάνει μεγαλοπρεπώς την εμφάνισή του το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ψυχιατρικώς, το εν λόγω σύνδρομο εμφανίζεται σε περιπτώσεις απαγωγής, όταν ο απαχθης – ή η απαχθείσα – αναπτύσσει σχέσεις συμπάθειας ή ακόμα και έρωτα με τον απαγωγέα. Πάσχων κι εγώ, μεταφορικά βέβαια, ποτέ δεν κατάφερα να ξεφύγω από την αρπάγη των Παραθύρων. Ο λόγος είναι φυσικά οι μειωμένες (εώς ανύπαρκτες) εναλλακτικές. Η Apple προσέφερε ανέκαθεν μια αξιόπιστη λύση με την σειρά των MacOS, καταδικασμένη όμως σε μια μερίδα εκλεκτών, λόγω κόστους και έλλειψης καθολικού χαρακτήρα από πλευράς hardware (οι τελευταίες προσπάθειες για πέρασμα σε αρχιτεκτονική PC δεν απέσπασαν τις διθυραμβικές κριτικές που όλοι περίμεναν, ενώ οι φανατικοί οπαδοί του δαγκωμένου μήλου δείχνουν απρόθυμοι να αποχωριστούν τους Mac με τους οποίους γαλουχήθηκαν επι γενεές). Άλλες λύσεις, όπως το BeOS (κατασκευασμένο εξ αρχής για τους,μουσειακούς πια, Amiga) ποτέ δεν κατάφεραν να περάσουν τον Ρουβικώνα της σοβαρότητας, ενώ ο χομπίστικος χαρακτήρας και η χαοτική φύση του Linux αποτελούσε τροχοπέδη σε επίπεδα desktop (όχι όμως και σε επίπεδα server, όπου θριαμβεύει). Μονόδρομος, λοιπόν, τα Windows, και έχοντας περάσει από όλες σχεδόν τις desktop εκδόσεις του, ελπίζω να κατανοείτε τα συναισθήματά μου, όταν φαντάζομαι το αχώνευτο κωλόπαιδο με τα πατομπούκαλα να μου χαμογελάει σαρδώνια.
Κι όμως, υπάρχει φως στο τούνελ, και ήδη αισθάνομαι να πλησιάζει εκείνη η πανέμορφη στιγμή όπου θα απολαύσω να δω το μισητό μπλέ του Luna theme καθώς θα εξαφανίζεται ανάμεσα στα σαγόνια του αδηφάγου και ανελέητου format.
Και το όνομα αυτού που θα πατήσει το επι χρόνια απάτητο κάστρο των XP; Ανθρωπιά. Ναι, ναι, μην απορείτε! Μεταφράζωντάς το στα Σουαχίλι (καθόλου παράξενο αν αναλογιστούμε ότι ο εμπνευστής του είναι Νοτιοαφρικάνος)…Ubuntu. Ubuntu Linux, συγκεκριμένα.
Πρόσφατα απέκτησα ένα Toshiba laptop (αρκετά αξιοπρεπές μηχάνημα, για τις ανάγκες μου) και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τράβηξα για να πείσω τον προμηθευτή να μου το παραδώσει με XP. Ουαί τοις ηττημένοις, βέβαια. Οι απάνθρωπες πολιτικές της Microsoft ήταν η τελευταία σταγόνα και, όταν είδα το λογότυπο των Vista να λαμποκοπάει όταν πάτησα το on, αφηνίασα. Και το τόλμησα. Ο παιχνιδιάρης κερασφόρος Jackalope μου έκλεισε το μάτι, ο Tux μου χαμογέλασε με νόημα και, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, το onboard mp3 player που ο καθένας μας έχει εκεί ,άρχισε να παίζει τις πρώτες νότες του «I Want To Break Free» των Queen. Κατέβασα το iso, το έκαψα σε cd και το έβαλα στο drive του laptop. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο καθαρτικό ήταν όταν είδα την μπάρα να γεμίζει σιγά-σιγά, τον Tux να αυξάνεται και να διογκώνεται, γιγάντιος μπροστά στο σκουλήκι με την φάτσα του Bill που εκπλιπαρεί για οίκτο με μια φωνή όλο και πιο ψιλή, όλο και πιό αχνή, ώσπου εξαφανίστηκε στο απόλυτο τίποτα και στη λήθη που πραγματικά του αξίζει. Καθαρτικό, πανέμορφο, μια αίσθηση ελευθερίας και ένα υπέροχο άγχος. Σα να έχανα την παρθενιά μου.
Οι πρώτες εντυπώσεις; Θα έλεγα άριστες. Το Ubuntu φόρτωσε σε χρόνο dt (η εγκατάσταση διήρκησε μόλις 15 λεπτά, με ελάχιστες και απολύτως βασικές απαιτούμενες ρυθμίσεις!), καμία σχέση με την ατελείωτη, θαρρείς, αναμονή των XP, ενώ η σχέση του με τα διάφορα περιφερειακά μου, μπορεί μόνο να χαρακτηριστεί ως ονειρική. Ο HP εκτυπωτής μου αναγνωρίστηκε αμέσως, χωρίς να κάνω τίποτε απολύτως, το ίδιο και τα φλασάκια μου. Οι κάρτες γραφικών και ήχου του laptop ρυθμίστηκαν στην εντέλεια κατά την εγκατάσταση, με εμένα να κοιτάζω έκθαμβος το πανέμορφο desktop που έμοιαζε να μου λεει «τέρμα οι εγκαταστάσεις και τα cd…άστο πάνω μου!».
Τα βήματα μου είναι αργά, προσεκτικά και λίγο διστακτικά, αλλά το Ubuntu δικαιώνει απόλυτα το όνομά του και την φήμη του: ένα λειτουργικό φτιαγμένο από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Πανεύκολο στην χρήση του, λειτουργικότατο, σταθερότατο και πανέμορφο οπτικά, αντίθετα με το ξεπλυμένο και άνοστο XP, ομολογώ ότι το Ubuntu με έχει εντυπωσιάσει. Φυσικά, αναγνωρίζω ότι ίσως πρόκειται για τον πρώτο ενθουσιασμό, και μόνο με την χρήση θα αποκτήσω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, αλλά προς το παρόν έχω μόνο μια απορία: πως και δεν το δοκίμασα τόσο καιρό!.

Υ.Γ: Εδώ θα ήθελα από όποιον έχει διάθεση, λίγη βοήθεια σχετικά με την σύνδεσή μου στο Internet. Έχω ConnX με ένα Sagem F@st modem και τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα, λόγω άγνοιας κυρίως. Όσοι πιστοί και πρόθυμοι, προσέλθετε για μερικές συμβουλές!

Υ.Γ2: Μερικές πληροφορίες σχετικά με κάποια σημεία του post: ο Tux είναι ο γνωστός πιγκουίνος-μασκώτ της οικογένειας Linux, ενώ ο Jackalope είναι το κωδικό όνομα της τελευταίας έκδοσης του Ubuntu Linux, της 9.0.4 (Jaunty Jackalope). Θα ακολουθήσει το Karmik Koala, γυρω στον Σεπτέμβριο.

Posted in διάφορα | 2 Σχόλια »

Disco Lies…update

Posted by geysser στο Μαρτίου 21, 2009

Disco_Lies_ChickΣτις 6 Οκτωβρίου 2008 είχα ανεβάσει το video clip από το – τότε – καινούριο σινγκλάκι του Moby, «Disco Lies», μέσα από το οποίο είχα προτρέψει τον αντρικό πληθυσμό των αναγνωστών να μαζέψουν τα σάλια τους στην αμαρτωλή θέα της blaxploitation goddess Shayna Steele. Ουαί τοις ηττημένοις! Η εν λόγω αμαρτία που εμφανίζεται στο video ΔΕΝ είναι η Shayna Steele! Ενα μυστήριο αρχίζει να εξαπλώνεται στους δαιδαλώδεις δρόμους του διαδικτύου, αντίστοιχο με το βασανιστικό ερώτημα των κινηματογραφόφιλων «Ποιός είναι ο Keyser Soze;». Ποιά είναι η άγνωστη κυρία-αιτία για μποτιλιάρισμα στον δρόμο; Φήμες κυκλοφορούν ότι πρόκειται για την Ida Corr των SugarRush Beat Company – λογικό, μια και ο Moby έχει κάνει ένα cameo περασματάκι από τον τελευταίο τους δίσκο – αλλά οι φωτογραφίες, σαδιστικός φορέας αλήθειας μερικές φορές, διαψεύδουν τον ως άνω ισχυρισμό.
Εχω ψάξει παντού αλλα χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Η επόμενη κίνησή μου είναι να ρωτήσω τον ίδιο τον Moby. Μέχρι τότε, το αφήνω σε σας.

Posted in διάφορα | 6 Σχόλια »

Happy Darwin Day!

Posted by geysser στο Φεβρουαρίου 12, 2009

DarwinΔιακόσια χρόνια κλείνουν σήμερα από την ημέρα της γέννησης του Καρόλου Δαρβίνου. Σαν σήμερα, το 1809, σε ένα μικρή κωμόπολη της Δυτικής Αγγλίας, ήρθε στην ζωή ο άνθρωπος που έμελλε ν’αλλάξει για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας και την θέση μας σ’αυτόν. Επίσης κλείνουν εκατόν πενήντα χρόνια από τότε που αυτός ο άνθρωπος ολοκλήρωσε και εξέδωσε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία όλων των εποχών, το «Περί της Καταγωγής των Ειδών».
Η Θεωρία της Εξέλιξης μέσω Φυσικής Επιλογής αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ανθρώπινης διανόησης. Με κομψό τρόπο εξηγεί πως από τις απλούστερες απαρχές της ζωής, αυτή έφτασε στην αφάνταστη ποικιλία που βλέπουμε σήμερα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το πιό σημαντικό ίσως είναι οι απαντήσεις που δίνει σε μερικά από τα σημαντικότερα ερωτήματα που έχουμε θέσει. Τι είναι ο Άνθρωπος; Από που ξεκίνησε; Πως έφτασε να είναι αυτό που είναι σήμερα; Πως θα καταλήξει;
Φυσικά, ο Δαρβίνος συνέλλαβε μόνο τις βασικές γραμμές της Θεωρίας. Διακόσια χρόνια μετά, ξέρουμε πολύ περισσότερα, και σίγουρα ο γερο-Κάρολος θα εκστασιαζόταν από την γνώση που έχουμε συγκεντρώσει. Αυτός έκανε την αρχή. Και το σημαντικότερο, έδωσε το έναυσμα στους επόμενους να συνεχίσουν το έργο του. Έτσι μάθαμε για το DNA, για την γενετική απόκληση, για την γονιδιακή ροή, έννοιες που ο ίδιος δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Τον ευχαριστούμε όμως γιατί αυτός έθεσε τις βάσεις, τον τιμούμε γιατί ήταν ο πρώτος που τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά και τον αγαπάμε γιατί δεν σταματησε ούτε στιγμή να εμπλουτίζει και να διορθώνει τα συμπεράσματά του, παρά τις αντιξοότητες, έτσι ακριβώς όπως οφείλει να ενεργεί ο κάθε επιστήμονας.
Χρόνια πολλά λοιπόν, και καλή Ημέρα Δαρβίνου σε όλους σας!

Posted in διάφορα | 2 Σχόλια »

Ξανά μανά…

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 22, 2008

…Χριστούγεννα. Πλησιάζουν, με βήμα ταχύ. Απ΄τον Νοέμβριο έχουμε ξεσκονίσει τις γιρλάντες μας, έχουμε ξαραχνιάσει το πλαστικό δέντρο μας, ξεσκαρτάραμε τις σπασμένες μπάλες από τις καλές, κρατήσαμε ακόμα κι αυτές που έχουν βουλιάξει λίγο, βγάλαμε τις φλοκάτες και τα χαλιά να ξεβρωμίσουν λίγο από την ναφθαλίνη, κάναμε λατέρνες τις προσόψεις των σπιτιών μας. Οι δήμαρχοι, πιστοί εις τας παραδόσεις, στήσανε ξανά τις σκαλωσιές, τις μπουκώσανε λαμπιόνια made in Taiwan και πλαστικούς αγιοβασίληδες και τυλίξανε τις κολώνες της ΔΕΗ με εκείνους τους πλαστικούς σωλήνες που αναβοσβήνουνε αγκωμαχόντας λες κι έχουν λόξυγγα. Με περισσή ανυπομονησία περιμέναμε το Δώρο. Σε κάποιους ήρθε, σε άλλους όχι. Σε όσους ήρθε, εξαφανίστηκε εν ριπεί οφθαλμού. Πήραμε μερικά δωράκια για ανθρώπους που αγαπάμε – ναι, ακόμα μπορούμε να το κάνουμε αυτό! – , παραγγείλαμε το φουκαριάρικο το πουλερικό που κάθε Χριστούγεννα ξαναζεί το Ολοκαύτωμα, αγοράσαμε τις δίπλες, τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες από το ζαχαροπλαστείο – μάλλον γιατί δεν έχουμε ιδέα πως να τα φτιάξουμε οι ίδιοι – και αρχίσαμε και τις ευχές. Μερικοί έστειλαν κάρτες μέσω ταχυδρομείου, άλλοι προτίμησαν την φθηνότερη λύση του eMail, σε κάποιους το Inbox έμεινε πεισματικά άδειο, σε άλλους τίγκαρε από eCards, spam και διαφημιστικά. Βρίσαμε – όσοι έχουν παιδιά – για τις διαφημίσεις της Barbie με το Πολυκατάστημά της, για τον Καρχαριάκια των Speed wheels, για το Μωρούλι Εξυπνούλι που φωνάζει κάθε τόσο «Διψάω!» με τη φωνή του μωρού της Ρόζμαρυ, αγανακτίσαμε για τις σχετικές διαφημίσεις που προβάλλονται με ρυθμό πολυβόλου, έχοντας το ένα μας μάτι στην οθόνη και το άλλο στην πόρτα του δωματιου, ευχόμενοι μην πάρει χαμπάρι το πιτσιρίκι μας τίποτα και μας ζητάει λαγούς με πετραχείλια.
Φέτος, για να σπάσει η μονοτονία, δολοφονήθηκε ένας πιτσιρικάς στα Εξάρχεια από αστυνομικό, οι κουκουλοφόροι, αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, όπως θέλετε πέστε τους, ξεχύθηκαν στους δρόμους και τους έκαναν Βαγδάτη. Κάηκε και το δέντρο στην μέση της πλατείας Συντάγματος, η Χριστουγεννούπολη με τα σοκολατάκια των εβδομήντα ευρώ, ο Ολυμπιακός έριξε πεντάρα στη Μπενφίκα και ντόρτια στην Χέρτα αλλά έχασε από την Μέταλιστ, το Υπουργείο Οικονομικών ξεπέρασε τον εαυτό του σε βλακεία λανσάρωντας την διαφήμιση που προτρέπει για φορολογική συνείδηση, η Βίκυ Χατζηβασιλείου ανακάλυψε ξανά τον χαμένο αδερφό-ξάδερφο-κουμπάρο-μπατζανάκη που είχε χαθεί σαράντα χρόνια στην Αργεντινή- Κίνα-Αλάσκα-Γη του Πυρός, ο Πατήρ Μάξιμος ουρλιάζει για την Δευτέρα Παρουσία που ε-ε-ερχεται, μαζί με τους ΕΛ του Λιακόπουλου και τους Βρυλ, το Βατοπέδι γράφει την Βουλή στα παλαιότερα των υποδημάτων του και συνεχίζει να καταπίνει εκατομμύρια, ο Γ.Α.Π ετοιμάζει σακάκι για τις εκλογές.
Τι σχέση έχουν αυτά μεταξύ τους; Καμία και ταυτόχρονα μεγάλη. Ασύνδετα όλα, σαν τις εικόνες στον καμμένο εγκέφαλο του ταλαίπωρου blogger, του ψώνιου που την έχει δει συγγραφέας και ετοιμάζει βιβλίο. Και κάπου στο βάθος, ο Αμλετ, κρατώντας το καύκαλο του, αναρωτιέται μακάρια:»Κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας».
Αηντε να μπω κι εγώ στο κλίμα των ημερών. Αηντε, ας σας στείλω μερικές ευχές, έτσι για το καλό του χρόνου. Σας εύχομαι λοιπόν…
…Να μην απογοητεύεστε…
…Να γελάσετε…
…Να αγαπήσετε…
…Να αγαπηθείτε…
…Να ξεφύγετε…
…Να αντέξετε…
…Να θυμάστε…
…Να ξεχάσετε…
…Να μιλήσετε…
…Να ακούσετε…
…Να ανακαλύψετε…
…Να σηκωθήτε…
…Να περιφρονήσετε…
…Να αγκαλιάσετε…
…Να δεχτείτε…
…Να απορρίψετε…
…Να ζήσετε…
Χρόνια πολλά παιδιά! Καλή χρονιά σε όλους!Να έχετε την υγεία σας και να βρείτε την ευτυχία σας!Και του χρόνου!

Posted in διάφορα | 3 Σχόλια »

Καταζητείται…

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 5, 2008

Finos…Ο συγκεκριμένος κύριος, ο οποίος έχει εμφανιστεί σε ουκ ολίγες ταινίες της Χρυσής Εποχής του Ελληνικού Κινηματογράφου. Το cinecomments υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος κύριος πρέπει να ανήκει στον στενό κύκλο του μόνιμου τότε σκηνογράφου του Φίνου, Μάρκου Ζέρβα. Διόλου απίθανο, μια και του φέρνει λίγο.Καθόλου απίθανο όμως να ανήκει και στο συγγενολόι του ίδιου του Φίνου. Γεγονός είναι οτι εμφανίζεται πάντα σε ταινίες του Φίνου, και πάντα ως κάδρο. Σε μια μόνο ταινία τον θυμάμαι να ζωντανεύει: στον «Θησαυρό του Μακαρίτη», στην τελευταία σκηνή – κάτι που μπορεί να χρησιμεύσει και ως tip.
Σας παρακαλώ λοιπόν, όποιος διαθέτει πληροφορίες για τον παραπάνω «μπάρμπα», ας πει δυο λογάκια, γιατί κοντεύω να σκάσω – κι εγώ κι ο αδερφός μου!

Posted in διάφορα | 6 Σχόλια »

Την προφορά μου έδωσαν ελληνική

Posted by geysser στο Νοέμβριος 21, 2008

Το παρακάτω περιστατικό είχε λάβει χώρα μεταξύ της εξ αγχιστείας θείας μου Virginia Shevlaine, ιρλανδικής καταγωγής, καθηγήτριας Αγγλικής Φιλολογίας, και μιας κατα τα άλλα ευγενέστατης κυρίας, η οποία επιθυμούσε την εγγραφή του γιού της στο Φροντιστήριο Αγγλικής γλώσσας που η θεία μου διατηρούσε. Η εν λόγω επίδοξη πελάτισσα, θέλοντας προφανώς να κάνει επίδειξη της αγγλομάθειάς της (μην παρεξηγηθώ, τα αγγλικά της ήταν αρκετά αξιοπρεπή), υπέπεσε σε ένα τραγικό λάθος, το οποίο προκάλεσε μια αρκετά ευτράπελη παρεξήγηση: μπέρδεψε την προφορά.
Συγκεκριμένα, στην φράση «May I sit here, please?» («Μπορώ να καθήσω εδώ, παρακαλω;»), πρόφερε το sit με παχύ «s», κάτι που σε έναν γηγενή ομιλητή ακούγεται ως «shit» (για να μην χρησιμοποιήσω την καθημερινώς χρησιμοποιούμενη μετάφραση των ελλήνων, θα το μεταφράσω ως απορρίματα), μια λέξη η οποία, στην θέση του ρήματος, μεταφράζεται ως «αφοδεύω». Φυσικά, η θεία μου, γλωσσομαθής η ίδια και αρκετά συνηθισμένη από το μακέλεμα της αγγλικής προφοράς στο στόμα των ελλήνων, έπιασε αμέσως το λάθος, όχι όμως και ο, παρών εκείνη την στιγμή, τρίχρονος γιός της, ο οποίος ξέσπασε σε έναν συνδυασμό γέλιου και αηδίας. Μετά την πανικόβλητη απομάκρυνσή του, η παρεξήγηση λύθηκε αισίως, με την αρχικά συγχυσμένη κυρία να δέχεται τις εξηγήσεις και, τελικώς, να εγγράφει τον γιό της (άλλος ένας ευτυχισμένος πελάτης).
Το παραπάνω περιστατικό δείχνει ξεκάθαρα το πρόβλημα που έχουν οι έλληνες στην χρήση μιας ξένης γλώσσας και ιδιαίτερα μιας γλώσσας της οποίας η προφορά παίζει ρόλο στο νόημα μιας λέξης. Φυσικά, το φαινόμενο παρατηρήται σε όλους όσους έχουν γλώσσες με διαφορετικούς τονισμούς και προφορές – για παράδειγμα, οι Γάλλοι μεταφέρουν το φαινόμενο του τονισμού της λήγουσας σε όποια γλώσσα και αν μιλούν, με αρκετά κακόηχα αποτελέσματα – αλλά επικεντρώνω την προσοχή μου στους έλληνες, καθότι έλληνας ο ίδιος. Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει διάκριση μακρών και βραχέων φωνηέντων – όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο διάφοροι γλωσσαμύντορες «εθνικών» πεποιθήσεων και έτεροι λάτρεις του πολυτονικού – ούτε ιδιαίτερη διάκριση δασέων και ψιλών συμφώνων (εκτός, ίσως, ελαχίστων εξαιρέσεων). Εξαιτίας όμως διαφόρων επιρροών από άλλες γλώσσες, τέτοιες προφορές παρατηρούνται κατά τόπους, χωρίς όμως να σημαίνουν κάτι. Για παράδειγμα, σε πολλές περιοχές της επαρχίας, έχω παρατηρήσει να γίνεται χρήση του δασέως «σ» (παχύ «σ») εναλλακτικά με το «επίσημο» συρριστικό, χωρίς καμία διαφοροποίηση στο νόημα, ιδιαίτερα πριν από φωνήεν – φαινόμενο το οποίο, πιστεύω, είναι σλαβικής προελεύσεως. Παρόμοια, και ίσως πιό διαδεδομένο, παρατηρήται το δασύ «λ», κι αυτό μάλλον σλαβικό, το οποίο εκλαμβάνεται από τύπους Κολονακιώτικης ιδιοσυγκρασίας σαν δείγμα «βλαχιάς» ή «επαρχίας», φαινόμενο αρκετά υποτιμητικό και για τους κατοίκους της επαρχίας και για τους Βλάχους. Και να μην αναφερθώ στο συρώμενο «λ» (πολύ πιθανό τούρκικης καταγωγής) των Βορειοελλαδιτών το οποίο ουκ ολίγες φορές έχει γίνει αντικείμενο χλευασμού και σκωπτικών σχολίων από τους «Νότιους». Τέτοια φαινόμενα μεταφέρονται στην χρήση ξένων γλωσσών από έλληνες, με συχνά τραγελαφικά αποτελέσματα.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη πλευρά στο όλο ζήτημα, όχι πρακτική αλλά, θα έλεγα, ιδεολογική. Φαίνεται ότι έχουμε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στην εκμάθηση και χρήση της ενδεδειγμένης προφοράς μιας ξένης γλώσσας, όχι εξαιτίας πρακτικών διαφορών, αλλά εξαιτίας καθαρά ψυχολογικής και ιδεολογικής στασιμότητας. Κλασικό παράδειγμα η προφορά της γαλλικής γλώσσας η οποία, αν και απολύτως απαραίτητη, απορρίπτεται με συνοπτικές διαδικασίες ως… αμφιβόλου αρρενωπότητας. Το ίδιο πρόβλημα, αν και σε μικρότερο βαθμό, το έχουν και οι άγγλοι, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους – σωβινιστικούς ως επι το πλείστον. Αντίστοιχα, η προφορά της αγγλικής γλώσσας πολλές φορές ερμηνεύεται ως δείγμα υπεροψίας, φαινόμενο το οποίο αναμφισβητητα οφείλεται στην ύπαρξη της Standard English και στην σύνδεσή της με, υποτίθεται, εκπαίδευση ανωτέρου επιπέδου – για όσους απορείτε, η Standard English είναι κάτι αντίστοιχο με την δική μας Καθαρεύουσα και είναι πλέον παρελθόν. Σε μικρότερο βαθμό, στο άκουσμα της γερμανικής γλώσσας το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο Hitler και οι λαοσυνάξεις της Νυρεμβέργης ( υπό την υπόκρουση στρατιωτικού βηματισμού) ενώ, όταν ακούμε Ιταλό ή νομίζουμε ότι μας κάνει καμάκι ή ότι ανήκει στην Cosa Nostra.
Επαναλαμβάνω ότι τέτοια φαινόμενα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικά. Παρόμοια αντιδρούν, μερικές φορές, και οι ξένοι στο άκουσμα της ελληνικής γλώσσας. Για παράδειγμα, πολλοί Σκανδιναυοί, όταν ακούν ελληνικά, τους φαίνεται σαν ένα στακάτο «τακ-τακ-τακ», κάτι σαν χαλίκια που κατρακυλούν σε καλντερίμι , ενώ σε παρόμοια ερώτηση, γνωστός μου άγγλος τα περιέγραψε σαν «ιταλικά με γεμάτο το στόμα». Επίσης, δεν είναι σπάνιο να μπερδεύεται η γλώσσα μας με τα ισπανικά ή τα αραβικά. Όλα αυτά οφείλονται στις φωνητικές ιδιαιτερότητες της ελληνικής γλώσσας – γλωσσολογικά, η μόνη γλώσσα της Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας που πλησιάζει κάπως είναι η αρμενική – καθώς και στις απειράριθμες επιρροές που έχει δεχθεί από άλλες γλώσσες.
Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι η προφορά μιας ξένης γλώσσας είναι απαραίτητη για την σωστή χρήση της και επ’ουδενί δεν αποτελεί ένδειξη ιδιοσυγκρασίας ή ψυχολογικής κατάστασης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας μιλήσει γαλλικά με την γαλλική προφορά, μην νομίσετε ότι είναι gay. Και, επειδή είναι πιό πιθανό να γνωρίζετε αγγλικά παρά γαλλικά ή γερμανικά, μην διστάσετε να χρησιμοποιήσετε την αγγλική προφορά. Τουλάχιστον, θα ακούγεστε πολύ καλύτερα από τον Πρωθυπουργό μας, όταν μιλάει σε ξένους.

Posted in διάφορα | 2 Σχόλια »