Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for the ‘επικαιρότητα’ Category

Δισκογραφικά και ελληνικά

Posted by geysser στο Μαΐου 9, 2011

Καιρό το γυρόφερνα, το κοίταζα από δω, το κοίταζα απο κει, τελικά είπα να κουνήσω λίγο τον – άνεργο πια – κώλο μου και να γράψω ένα ποστάκι. Έτσι, για να ξεσκουριάσω λίγο. Αφορμή; Τα μαύρα μας τα χάλια – ένα από τα πολλά χάλια, δηλαδή.
Προψές λοιπόν, στα πλατώ του Greek Idol, έγινε η απονομή του δεκαπεντάκις (!) πλατινένιου δίσκου του Γιάννη Πλούταρχου και του Al-Bano με τίτλο «Δυο Φωνές, Μια Ψυχή» (…που είναι να βγεί, ας βγει, συμπληρώνει ο συγγραφεύς), εν επισήμω και παρουσία του Διευθύνοντος Συμβούλου της Heaven, Μάκη Πουνέντη. Groupies απο κάτω να κουβαλάνε ΟΛΑ τα CDs του αγαπημένου τους καλλιτέχνη, να ξανεμίζουν τα στριγκάκια τους τσιρίζοντας λες και ο κωλοκόφτης τους είχε αρπάξει φωτιά, να επιδίδονται σε ανελέητο headbanging και ατελειωτο ξεμάλλιασμα στην θέα του ειδώλου Γιάννη Πλουτάρχου, ο οποίος απέδειξε για άλλη μια φορά γιατί είναι ο King of the World. Κι επειδή διακρίνω το απορημένο σου βλέμμα, αγαπητέ μου αναγνώστη, που πασχίζει να βρει μια απάντηση στο αναπόφευκτο ερώτημα : «Μα καλά, τι έπαθε ο κόπανος και το γύρισε στο ελαφρολαϊκό», επέτρεψέ μου να συνεχίσω. Όλες οι απορίες σου θα λυθούν.
Το point είναι σ’αυτό το «δεκαπεντάκις» που έγραψα παραπάνω. Είναι αλήθεια ότι, κάθε φορά που ακούω «Χρυσός ο δίσκος της Παπαρίζου»,»Πλατινένιος ο δίσκος του Πάριου»,»Μπακιρένιος ο δίσκος του Σπύρου Σπυράκου» και λοιπές δηλώσεις μουσικοδισκογραφικής υφής, κάτι αρχίζει να κυκλοφορεί ανεξέλεγκτα στο στομάχι μου. Από καιρό είχα αυτή την απορία: μα, πουλάνε τόσο; Η υπόθεση βρωμάει βέβαια, και βρώμαγε απ’εξ’απ’ανεκαθεν, αλλά,όταν άκουσα αυτό το «δεκαπέντε φορές πλατινένιος», είπα να αρχίσω λίγο το σκάψιμο. Κι όταν σκάβεις, βρίσκεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που βρήκα δεν βρωμάει απλώς, ζέχνει σαν πανικόβλητο κουνάβι σε κλειστή τουαλέτα από στρατωνα.
Άκου δω, λοιπόν, να δεις τι γίνεται.
Υπεύθυνος φορέας για την δημοσίευση των charts και την αξιολόγηση των δίσκων εν Ελλάδι, είναι το ελληνικό παράρτημα της IFPI (International Federation of Phonographic Industry), το οποίο ακούει στο ακρωνύμιο Ε.Ε.Π.Η, ήτοι Ένωση Ελλήνων Παραγωγών Ηχογραφημάτων. Οι κανόνες της IFPI ορίζουν ότι οι μετρήσεις των πωλήσεων γίνονται από ορκωτούς λογιστές, και μετρούνται μόνο τα αντίτυπα που αγοράζονται από τα δισκοπωλεία. Τα όρια για χρυσούς και πλατινένιους ορίζονται με βάση την αγοραστική ισχύ της κάθε χώρας και, στην Ελλάδα, είναι 12.000 για πλατινένιο και 6.000 για χρυσό – νούμερα που μάλλον ταιριάζουν σε χώρα σαν το Τσιμπουτί, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ας κάνουμε λοιπόν λίγα μαθηματικά.
Ο δίσκος του Πλούταρχου, έχοντας γίνει δεκαπέντε φορές πλατινένιος, έχει πουλήσει συνολικά 12.000 x 15=180.000 τουλάχιστον αντίτυπα. Ωραία; Ωραία. Έρχεται λοιπόν ο κύριος Χ και μου λέει εμένα ότι εκατόν ογδόντα χιλιάδες αντίτυπα του δίσκου του Πλουτάρχου βρίσκονται αυτή την στιγμή στα ελληνικά σπίτια και ακούγονται από ισάριθμους συμπολιτες μου. Ααααα, θαυμάζω εγώ. Αυτός ο Πλούταρχος είναι σημαντικός καλλιτέχνις! Πουλάει τρελά! Δεν μου αρέσει, αλλά οφείλω να τον σεβαστώ λιγουλάκι.
Η Αλήθεια όμως έρχεται να μου πει άλλα. Παπάρια μάντολες σημαντικός καλλιτέχνις. Βλέπεις, η Ε.Ε.Π.Η δεν μετράει αντίτυπα που πωλούνται στο κοινό. Μετράει τα πάντα. Αντίτυπα που πωλούνται, αντίτυπα που στέλνονται από τις δισκογραφικές στα δισκοπωλεία άχετα αν πουληθούν ή όχι, αντίτυπα που πωλούνται μαζί με εφήμερίδες και περιοδικά αντίτυπα που πωλούνται στα σούπερμαρκετ – μαζί με δύο γάλατα εβαπορέ, δώρο το καινούριο σιντι της Αννας Βίσσης. Συμπέρασμα πρώτο: μόνο ένα ποσοστό του συνολικού αριθμού ανταποκρίνεται σε πραγματικές πωλήσεις. Στην περίπτωση του συγκεκριμένου δίσκου δεν ξεπερνάει τα τέσσερις χιλιάδες κομμάτια. Συμπέρασμα δεύτερο: τα πλατινένια του Πλουτάρχου είναι τόσο αληθινά όσο και τα βυζιά της Πάμελα Άντερσον.

Posted in επικαιρότητα | Leave a Comment »

Το Κατά Αμνοεριφίων Ευαγγέλιον

Posted by geysser στο Απρίλιος 4, 2010

Πάσχα στην επαρχία.
Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου για τα συμπαθέστατα – αν και ενίοτε εκνευριστικά – αρτιοδάκτυλα, αρχίζει την Μεγάλη Πέμπτη, οπότε οι πίσω αυλές των σπιτιών μετατρέπονται σε προβατο-Άουσβιτς. Κανόνες υγιεινής, σφαγής ή αποθήκευσης δεν υπάρχουν – ένα κοφτερό μαχαίρι και ένα ζευγάρι στιβαρά μπράτσα είναι το μόνο που χρειάζεται. Σφαγείο στην περιοχή μας δεν υπάρχει – είναι κλειστό εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια. Σπάνια το θύμα σφάζεται παρουσία του πελάτου – ακόμα και οι δογματικοί της παράδοσης βρισκουν το θέαμα φρικτό.
Η Μεγάλη Πέμπτη λοιπόν είναι η μέρα που οι κραυγές αγωνίας και θανάτου φτάνουν σε ένα αποκρουστικό κρεσέντο. Έχετε ποτέ ακούσει πρόβατο να βελάζει επιθανάτια; Μοιάζει σχεδόν ανθρώπινο – μια γουργουριστή κραυγή αρκετών ντεσιμπελ, ικανή να κάνει το στομάχι σου να δεθεί κόμπο. Χρόνια και χρόνια «εθίμου» έχουν προκαλέσει μια φυσική ανοσία στους κατοίκους, οι οποίοι θεωρούν το όλο θέμα ανάξιο συζητήσεως. Για εμάς τους αθέους, το όλο ζήτημα μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, για τους πιστούς είναι απλά και μόνο ζήτημα «παράδοσης». Σε τελική ανάλυση όμως, αυτό στο οποίο όλοι συμφωνούν , είναι το τελικό γεύμα. Τα οικόσιτα ζώα ανέκαθεν αποτελούσαν πηγή τροφής, και θεωρώ αυτή την ερμηνεία κλάσης ανώτερη από τον όποιο συμβολικό χαρακτήρα του γεγονότος.
Η Μεγάλη Παρασκευή αποτελεί τα μεθεόρτια, και σημαδεύεται από το πρώτο νυφοπάζαρο: την περιφορά του Επιταφίου. Σε μια κλειστή κοινωνία η παρουσία γεγονότων που επιτάσσουν την καθολική συμμετοχή του πληθυσμού ήταν ανέκαθεν μια ευκαιρία για κοινωνικές συναναστροφές, και δή, για προγαμιαίες. Ο συμβολικός χαρακτήρας του Επιταφίου έχει χαθεί προ πολλού – όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, η περιφορά ήταν μια καλή ευκαιρία για επίδειξη ρουχισμού, σχολιασμού μεθ’ αξιολογήσεως και συνάψεως συμφωνιών κάτω από το τραπέζι. Νυφοπάζαρο, σκλαβοπάζαρο, μαύρη αγορά, κοινωνικά φαινόμενα που η πονηριά του Έλληνα κατάφερε να συρράψει με τέχνη και να τα καλύψει με τον μανδύα του συμβολισμού.
Ξημερώνει Σάββατο. Τα δύσμοιρα αρτιοδάκτυλα μετρούν τρομακτικές απώλειες: ο Βλαντ ο Παλουκωτής φαντάζει ερασιτέχνης μπρος στον όχλο των επαρχιωτών. Η ανασκολόπηση πτωμάτων έχει αναγορευθεί σε τέχνη υψίστης αισθητικότητας, συνεπικουρούμενη από την σύγχρονη τεχνολογία και τις επιταγές του αιώνα μας. Δεν έχει καμία σχέση με την γαστρονομία ή με την τήρηση οποιουδήποτε εθίμου – ο ανασκολοπιστής σέβεται πάνω απ’όλα την δουλειά του, και περνάει την τέχνη του στην επόμενη γενιά.
Το βράδυ σημαδεύεται από το Δεύτερο Παζάρι. Και πάλι υποψήφιες νύφες και γαμπροι διαλαλούν σιωπηλά το εμπόρευμά τους, συμφωνίες κλείνονται και πάλι με συνοπτικές διαδικασίες, σκλάβοι αλλάζουν χέρια με προφορικά συμβόλαια και χαμογελαστές υπογραφές. Το έθιμο και πάλι προσφέρει τον μανδύα της κάλυψης της υποκρισίας, μιας υποκρισίας που αποτελεί πλέον status quo, οι αρνητές του οποίου αντιμετοπίζονται με χλεύη, περιθωριοποίηση και λοξό βλέμμα. Κανείς δεν ανασταίνεται τα μεσάνυχτα, οι κωδωνοκρουσίες και τα βαρελώτα δεν σημαίνουν τίποτα πέρα από την λήξη της κατανυκτικής περιόδου και την έναρξη ενός οργίου χοληστερίνης που θα ζήλευε ακόμα κι αυτός ο Ρωμαίος Λούκουλος. Όλοι το ξέρουν. Κανείς όμως δεν το παραδέχεται.  Το Άγιο Φως φέρει μια αδιόρατη μυρωδιά από βενζίνη αναπτήρα.
Κυριακή.
Ευκαιρία για περισσότερες συναναστροφές, ευκαιρία για περισσότερη καλά τοποθετημένη υποκρισία. Ο αέρας βρωμάει καμμένη σάρκα, κάρβουνο και ταγκισμένο λίπος, ανακατεμένο με βρασμένα αυγά και ξυδιασμένο κρασί. Στον ρόλο του σάουντρακ, παραδοσιακή ελληνική μουσική που βγαίνει από την ναφθαλίνη για να ξεχαστεί σχεδόν αμέσως. Χαμόγελα και ευχές στεγνώτερες κι από κόντρα πλακέ – η κοινωνία στηρίζεται σε δεσμά χαλαρότερα κι από ιστό αράχνης. Όποιος αναζητεί συμβολισμούς, παρακαλείται να αποχωρίσει σιωπηλα. Το Αίμα δεν ανήκει σε κάποιον ιεροκήρυκα των Ιεροσολύμων, ανήκει σε μέλος της τάξης των αρτιοδάκτυλων, και ρέει αφθονο. Το Σώμα δεν ανασταίνεται, καταναλώνεται σε ποσότητες άνευ προηγουμένου, με γραμμές ξεραμένου λίπους να κρέμονται από λιγδιασμένα χείλη κοιλαράδων. Μια μαυροντυμένη μορφή κάνει την εμφάνισή της. Ευλογεί το καλύτερο κοψίδι και κατόπιν το εξαφανίζει ρουφώντας ηδονικά τα μυρωδάτα υγρά – ανάμεσα στα δόντια του, σιγομουρμουρίζει μια ευχή για αγιοσύνη και εγκράτεια.
Τέλος και για φέτος.Οι ευχές ήδη εξατμίστηκαν στον ταγκισμένο αέρα, πρόσωπα ξεχάστηκαν, υποκριτικά φιλιά σβήστηκαν. Ως του χρόνου. Ώς την επόμενη Μεγάλη Πέμπτη, όταν τα δύσμοιρα αμνοερίφια θα ξαναρχίσουν το επιθανάτιο, αγωνιώδες τραγούδι τους, όταν τα μαχαίρια θα ξαναακονιστούν, όταν τα παλούκια θα ξαναματώσουν, όταν μαυροντυμένοι απατεώνες θα ξαναπούν μεγάλα λόγια για αγιοσύνη και εγκράτεια, ρουφώντας το επόμενο μυρωδάτο κομμάτι ψημένης σάρκας.

Posted in επικαιρότητα | 2 Σχόλια »

Brother…here we go again!!!

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 24, 2009

Να τα πούμε;;;

Posted in επικαιρότητα | Leave a Comment »

Το δράμα του ηττημένου…εχέσθη ο νικητής…

Posted by geysser στο Οκτώβριος 4, 2009

ΚαραμανλήςΛοιπόν, το ομολογώ. Τον λυπήθηκε η ψυχή μου! Δακρύσανε κι οι κάλτσες μου, βρε αδερφέ! Τούτο δω δεν ήτανε μετεκλογική δήλωση, ήτανε δράμα του Φώσκολου, με πρωταγωνίστρια την Μάρθα Βούρτση και καπάκια τον Βασιλάκη Καΐλα! Τι άλλο να πω; Τέτοιο δράμα δεν έχω ξαναδει!
Τελειώσανε λοιπόν οι εκλογές, και το αποτέλεσμα δεν έδειξε απλά ήττα την Νέας Δημοκρατίας. Έδειξε Βατερλώ. Κατήλθεν ο Αρμαγγεδών επί της κεφαλής του Κωστάκη, Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και Νύχτα των Κρυστάλλων σε πακέτο. Για να συννενοηθούμε, το 10% της εκλογικής διαφοράς – τα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα οριστικά, τώρα που γράφω τούτες τις γραμμές, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό – δεν ήτανε νίκη του Geoffrey. Ήτανε ήττα του Καραμαλή. Μετά τον θρίαμβο του στις εκλογές του 2007, έφτασε να φάει το πρώτο χαστούκι στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου, με τον Γιωργάκη να του ρίχνει κοντά 4,5% στο κεφάλι, και τώρα, στις προωρες εκλογές του Οκτωβρίου, να ρίχνει λευκή πετσέτα. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, δηλαδή. Ο Κωστάκης στην ουσία τα παράτησε όλα στην τύχη τους, μάζεψε τα μπογαλάκια του και είπε «Άει στο διάολο, άσε τους άλλους να βγάλουνε το φίδι από την τρύπα! Βαρέθηκα!» Και παραιτήθηκε, με τον πιο αναξιοπρεπή, γελοίο και μικροπρεπή τρόπο που μπορεί να σκεφτεί ανθρώπου νους: με πρόωρες εκλογές.
Μετά λοιπόν τα αποτελέσματα – ήδη τα πρώτα exit poll είχανε δείξει ξεκάθαρα τι αιματοκύλισμα θα επακολουθούσε – βγήκε ο Κωστάκης στην τηλεόραση και έκανε την δήλωσή του. Αφού συνεχάρει τον νικητή Γιωργάκη (μη χεστούμε, βέβαια), στην ουσία είπε τα εξής:
α) Νικήσαμε πρώτη φορά το 2003. Ξανανικήσαμε το 2007. Μέσα σε δύο χρόνια καταφέραμε να τα κάνουμε όλα σκατά. Καλά να πάθουμε.
β)Έχω μια ιδέα: να προσπαθήσουμε να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Το μόνο που μας έμεινε είναι να θέσουμε θέμα Προέδρου της Δημοκρατίας (Ούπς! Όρνιο! Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, είπε!). Ποιός ξέρει; Μπορεί να κοιμηθεί ο Αλλάχ και να χωθούμε κάπως.
γ) Μετά απ’ότι έγινε, εγώ την κάνω. Ασ’τους άλλους τους μαλάκες να βγάλουνε το φίδι από την τρύπα. Ήθελε ο Σαμαράς να πάρει την προεδρία του Κόμματος; Ήθελε ο Δρακουμέλ να βγάλει την κόρη του; Θέλει ο Αβραμόπουλος να βρει καρέκλα να καθήσει τον κώλο του; Να βγάλουνε μόνοι τα μάτια τους, να δούνε τι εστί βερύκοκο. Εγώ παίρνω την Νατάσα και τα δίδυμα και κόβω λάσπη. Να πάνε να γαμηθούνε όλοι, και ο Γιωργάκης αντάμα, να γίνει πρωθυπουργός με την ευχή μου να δει από πρώτο χέρι τι τσιμπούκι είναι!
Κατόπιν σκούπισε τα μάτια του, και απήλθε. Έξω από το μέγαρο, οι οπαδοί του τον χειροκροτούσαν κουνώντας σημαίες και ανακράζωντας «Είμαστε μαζί σου!». Στα καπάκια, ο Αβραμόπουλος έκανε κι αυτός δηλώσεις, συγχαίροντας το θάρρος και την τιμιότητα του Προέδρου. Στην ουσία, ακονίζει ήδη την λεπίδα της γκιλοτίνας.
Σε δηλώσεις ακολούθησαν ο Καρατζαφύρερ (δεν είπε τίποτα, μόνο που γελάγανε και τ’αυτιά του για το πέντε και κάτι ψιλά που πήρε η βιτρίνα της Χρυσής Αυγής), ο Alex Tsipras (αυτός πρέπει να ζει σε άλλο αστρικό σμήνος) , ο Χαμόγελος…όχι… Χρυσόγελος λέγεται, των Οικολόγων Πράσινων (δεν πολυκατάλαβα τι ήθελε να πει, αλλά μάλλον τα χώνει στον εκλογικό νόμο που τους έκοψε, λέει, την πορεία προς την Βουλή), η Συντρόφισσα (τι’χες Γιάννη τι’χα πάντα η Αλέκα, με το καπιταλιστικό τέρας και την λαϊκή εξουσία, μας τα διπλασίασες ρε Αλέκα!), και τώρα μιλάει ο Geoffrey στην Ιπποκράτους. Και, για να πω την αλήθεια, μόλις τώρα φέρνει καπως του πατέρα του. Αλλά, τώρα που το παρατηρώ, είναι σύμπτωση ότι, πρώτον, δίνει ομιλία σε πλατεία, δεύτερον, φοράει ακριβώς τα ίδια ρούχα με τον Ομπάμα, τρίτον, λέει «Μπορούμε!», τέταρτον, ο πρώτος που τον πήρε να τον συγχαρεί ήταν ο Μπαρακ; Λέω….μήπως;
Πάντως τελείωσε. Δεν ξέρω για σας, αλλά ομολογώ ότι είναι οι πρώτες εκλογές που το διασκέδασα. Όχι για το αποτέλεσμα, για το οποίο χέστηκα πατόκορφα, αλλά για το όλο κλίμα. Αισιοδοξία δεν έχω – ποτέ δεν είχα – , δεν περιμένω να αλλάξει τίποτα – ποτέ δεν άλλαζε – αλλά, τουλάχιστον, ξεφορτωθήκαμε τον μπούα. Geoffrey, η σειρά σου τώρα. Ο λαός τουλάχιστον δεν ξέχασε την τέχνη του μαυρίζειν.

Posted in επικαιρότητα | 2 Σχόλια »

Γύρω-γύρω…Βίζιον Νούμερο δύο…

Posted by geysser στο Μαΐου 15, 2009

Μετά απ’αυτό, ήταν αδύνατο να μείνω αμέτοχος στα μεθεόρτια του φετεινού διαγωνισμού της Eurovision, ο οποίος έχει ήδη κλείσει εισητήρια για το παγωμένο Όσλο της Νορβηγίας.
Από τις πρώτες δέκα χώρες – από τις σαράντα δύο που ψήφισαν – το θέμα της πρωτιάς είχε ξεκαθαρίσει. Ο πιτσιρικάς Alexander στρογγυλοκάθισε στην πρώτη θέση, κι έμεινε να κοιτάει τις υπόλοιπες χώρες να σφάζονται για την δεύτερη θέση. Το «Fairytale» πέρασε σαν σίφουνας, σάρωσε τα πάντα και δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Σαν κερασάκι στην όλη τούρτα, και το ρεκόρ πόντων των Lordi κονιορτοποιήθηκε με ευκολία: ένα αξεπέραστο 387 φιγουράρει πλέον δίπλα στο όνομα της Νορβηγίας, και μάλλον θα μείνει εκεί για πολύ καιρό ακόμα.
Οι ευχάριστες εκπλήξεις δεν έλειψαν. Δεύτερη η Ισλανδία και τρίτο το Αζερμπαϊτζάν παρακαλώ, με την Hadise της γείτονος Τουρκίας να καταλαμβάνει την τέταρτη θέση (παρά το εμφανές πρόβλημα στα πίσω μικρόφωνα) και τον μεγάλο Andrew Lloyd Webber να τραβάει την Μ. Βρετανία στην πέμπτη θέση (παρά το Υπνοστεντόν τραγούδι) , μετά από χρόνια και χρόνια λοιμών, σεισμών και καταποντισμών που παραλίγο να ωθήσουν την Γηραιά Αλβιόνα στην αποχή.
Στον αντίποδα, δυσάρεστες εκπλήξεις έκαναν την εμφάνισή τους και φέτος. Η Ισπανία κατέληξε προτελευταία, μαζί με την Λιθουανία, η Γερμανία είδε το μεγάλο της come back να σκαλώνει στην εικοστή θέση, ενώ η τρίτη συμμετοχή της Μαλτέζας Chiara μάλλον θα είναι και η τελευταία της, μια και το νούμερο 22 είναι ένα νούμερο που ο καθένας θα ήθελε να ξεχάσει.
Στα καθ’υμάς, ο Sakis εκθειαστηκε, χειροκροτήθηκε, ξεσήκωσε και τελικά κατέληξε 7ος, δίνοντας την ευκαιρία στο δίδυμο των αδελφών Μαγγίρα να ξεπεράσουν ακόμα και τον εαυτό τους στο στάξιμο χολής και δηλητηρίου, επικυρώνοντας έτσι την πρωτιά τους ως το πιο αχώνευτο παρουσιαστικό δίδυμο όλων των εποχών. Προσωπική μου άποψη είναι πως το αντικείμενο ονείρωξης όλων των ελληνίδων κάτω των 16 πρέπει να νοιώθει απίστευτα τυχερό με την θέση που κατέλαβε. Ως τυπικοί έλληνες, προβλέπω πως θα συγκεντρώσουμε τα πυρά μας στις νεοθεσμοθετημένες επιτροπές – οι οποίες, ομολογουμένως, δεν κατάφεραν μεν να σπάσουν τα παραδοσιακά block ψήφων, κατάφεραν όμως να τα αποδυναμώσουν. Απορώ βέβαια πως γλιτώσαμε το γιουχάϊσμα και την ρίψη σεσυπόντων ζαρζαβατικών, όταν ακούστηκε από την Κύπρο το παραδοσιακό πλέον «douze points pur la Grece».
Κλείνωντας, επιτρέψτε μου κι εμένα να στάξω την χολή μου, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους ευχαριστήθηκα τον φετεινό διαγωνισμό.
Πρώτον, κέρδισε επάξια το σοβαρότερο και μακράν καλύτερο κομμάτι που παρουσιαστηκε στον διαγωνισμό.Δεύτερον, μια από τις αγαπημένες μου χώρες επέστρεψε στο βάθρο της που πρωτοκατέλαβε το 1995 με το ανεπανάληπτο «Nocturne».Τρίτον, η Κύπρος πήρε για ακόμα μια φορά τους γεννητικούς μου αδένες, όπως πραγματικά της αξίζει. Και, τέταρτον, η Ελλάδα έφαγε ένα χαστούκι που ελπίζω να της γίνει μάθημα, και να την αποτρέψει από το να εκλαμβάνει τον διαγωνισμό σαν ευκαιρία για χαβαλέ, όπως έκανε τις προηγούμενες χρονιές με τον Σαμπρέλ και με την μούμια του Τουταγχαμών, την Βίσση.

Υ.Γ: Παίρνω τα λόγια μου πίσω για το θάψιμο που πάτησα στους Frikar, στο προηγούμενο post μου, και ομολογώ ότι το κομμάτι δεν θα μπορούσε να χορογραφηθεί αλλιώς. Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς.

Posted in επικαιρότητα | 4 Σχόλια »

Γυρω-γυρω…Βίζιον

Posted by geysser στο Απρίλιος 14, 2009

«Fairytale»ονομάζεται η φετεινή συμμετοχή της Νορβηγίας στο φετεινό Γιουροβίζιον, κι αν ξέπεσα τόσο ώστε ν’απαρνηθώ τα επιπέδου PhD προηγούμενα posts μου και να ασχοληθώ λίγο με το πανευρωπαϊκό-και-μια-γωνιά-Ασίας παγκύρι (για τους τυπολάτρες, πρόκειται για παραφθορά του πανηγύρι και είναι συχνότατη στον τόπο καταγωγής μου), είναι εξαιτίας του και δεν πρόκειται να απολογηθώ. Το εν λόγω pop-folk διαμαντάκι, δια χειρός του Νορβηγορώσσου (συνδιασμός που σκοτώνει) Alexander Rybak, ο οποίος είναι υπεύθυνος και για τους στίχους και για την μουσική, έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις άλλες συμμετοχές: ή το μισείς ή το λατρεύεις.
Παραδείγματα του παρελθόντος που απαγορεύουν κάθε πρόβλεψη έχουμε ούκ ολίγα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Xandee του Βελγίου, η οποία το 2004 (Sakis!) με το «1 Life» έφαγε τέτοιο στραπάτσο που μάλλον το γύρισε για τα καλά στις τσόντες (ευχόμαστε δηλαδή!), ή της μικρούλας και τραγανούλας Julia Savicheva της Ρωσσίας, της οποίας το «Believe Me» της ίδιας χρονιάς κατακρεουργήθηκε ανηλεώς από την χορογραφία του, με αποτέλεσμα να νοιώθει μάλλον τυχερή με το νούμερο 11 που έφτασε. Τα ίδια και χειρότερα βέβαια έπαθε και η μονίμως δωδεκάρα (από τον Κωστάλα, γιατί οι άλλοι την έχουν επιεικώς χεσμένη) Κύπρος το 2007, οποία αντί να βρεθεί έστω «Comme Ci, Comme Ça», δεν πέρασε καν στα τελικά. Και τι να πούμε για την δικιά μας Αννούλα η οποία, ενώ στην αρχή άνοιγε χώρο στο σκρίνιο για το βραβείο, τελικά επέστρεψε σπίτι με το bottox της παραμάσχαλα;
Προβλέψεις απαγορεύουν επίσης και οι εκπλήξεις του διαγωνισμού. Αρχής γενομένης από την Dana International το 1998 η οποία (ο οποίος;;;;) έφυγε με την πρωτιά εν μέσω οχλοβοών των απανταχού ηθικολογούντων, βλέπουμε τους Athena της γείτονος Τουρκίας να καβατζάρουν μια πανεύκολη τέταρτη θέση το 2004, με το – επιτρέψτε μου – ska αριστούργημα «For Real», η Κόλαση ανοίγει και στέλνει τους Lordi στο βάθρο το 2006 και μάλιστα με ρεκόρ πόντων (292!), το κλουβί με τις τρελές Verka Serduchka ερχεται δεύτερο το 2007, για να μην μιλήσουμε και για το «Καλομοιράκι» (μη χέσω!) της οποίας η εντελώς kinky εμφάνιση έφτασε τρίτη το 2008.
Για να περάσουμε και λίγο στο κομμάτι του σημερινού post, το «Fairytale» έχει όλα τα φόντα να φύγει με το κρύσταλλο από την Μόσχα, αλλά έχει και κάτι που αρκεί για να το στείλει στα «καταβάθια της θάλασσας, εκεί που δε λαλάει πετεινός» (αθάνατη ατάκα της αείμνηστης Γεωργίας Βασιλειάδου!). Και μιλάω, φυσικά, για την ανελέητα εμετική χορογραφία του, η οποία, όπως βλέπετε και στο σχετικό βίντεο, δίνει άλλη διάσταση στην λέξη «γελοίο». Μπορεί το τσαχπίνικο του Alexander να παραπέμπει σε κάτι από εκείνο το πράμμα που είχαμε στείλει εμείς – το ευζωνο-techno-λούγκρικο «S.A.G.A.P.O» – , μπορεί οι δύο κοπελίτσες που μπαίνουν να είναι κάπως off, αλλά αυτοί οι κωλοτουμπατοι κοζάκοι-like στο background που κλωτσάνε τα καπέλα τους, αποτελούν συμβόλαιο καταδίκης. Ελπίζω μόνο να το καταλάβουν έγκαιρα, όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί το κομμάτι δεν αξίζει να γίνει πτυελοδοχείο για χάρη του μαλάκα που το παίζει χορογράφος (για την ιστορία, πρόκειται για το παραδοσιακό συγκρότημα Frikar. Συγνώμη, όσο καλή και να είναι η παράδοση, εδώ δεν κολλάει ούτε με δερματόκολλα. Φαντάζεστε να στέλναμε καραγκούνες μαζί με τον Sakis;;;;).
Φέτος λοιπόν εγώ πάω για Νορβηγία. Φυσικά, ό,τι και να κάνουν αυτοί οι εκκεντρικοί βόρειοι, είναι καταδικασμένο να αποτελεί ημίμετρο μπροστά στο αριστουργηματικά θεϊκό Nocturne του 1995, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι οι Νορβηγοί έβγαλαν ένα πολύ καλό κομμάτι, που μπορεί να πάει ψηλά, μπορεί όμως και να γκρεμοτσακιστεί. Νορβηγία λοιπόν. Κι ας υπάρχει στη μέση η Hadise, για χάρη της οποίας – πάω στοίχημα γιαυτο – όποιος έλληνας έχει λίγο αίμα στις φλέβες του, μάλλον καταριέται την ώρα και την στιγμή που ο Υψηλάντης κύρηξε την Επανάσταση.

Posted in επικαιρότητα | 4 Σχόλια »

Εκατό…και να καίνε!

Posted by geysser στο Φεβρουαρίου 8, 2009

Φαίνεται ότι η μανία της λίστας είναι έμφυτη στο ανθρώπινο είδος. Διακατεχόμαστε από μια αρρώστια να ορίζουμε λίστες, σύνολα, να τσουβαλιάζουμε πληροφορίες και να τις αναδιατάσσουμε κατα το δοκούν. Φυσικό και αναμενώμενο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια και ο Homo Sapiens είναι είδος που ζει με βάση διάφορα πρότυπα και προσχέδια (τόσο πολύ, που πολλές φορές τα αναζητά εκεί που δεν υπάρχουν, με αρκετά ευτράπελα αλλά και επικίνδυνα αποτελέσματα – βλέπε Αστρολογίες, Αλχημείες κλπ). Μοιραία λοιπόν, κάπου στην Ιστορία, ξεπηδούν και οι λίστες αγαπημένων, Best of αν προτιμάτε. Τα Εκατό Επιδραστικότερα Βιβλία, οι Δέκα Μεγαλύτερες Ανακαλύψεις, τα Δέκα Μεγαλύτερα Επιτεύγματα. Πάντα με βάση το δέκα (κανείς δεν έχει δει λίστα με τα πενηντα τρία καλύτερα ή με τα εικοσι τέσσερα μεγαλύτερα), μια και με αυτή την βάση μάθαμε να μετρούμε (πως τους ήρθε των Σουμερίων το εξήντα, αδυνατώ να καταλάβω ακόμα).
Να λοιπόν που τώρα, εν έτη 2009, υμείς οι Ελληνες, αποφασίσαμε να μπούμε στον σχετικό χορό. Οι Εκατό Μεγαλύτεροι Έλληνες. Μόλις κατάφερα να βρω την πλήρη λίστα, έτσι όπως ψηφίστηκε από περίπου διακόσιους πενήντα χιλιάδες συμπατριώτες μας. Και πρέπει να πω ότι μερικές ιδέες κινούνται ανάμεσα στα όρια του ευτράπελου και του κωμικοτραγικού.
Βλέπουμε λοιπόν ανάμεσα στους υποψηφίους την Βουγιουκλάκη (!), κάπου φιγουράρει ο Όθωνας (αν και…Βαυαρός!), στο «Π» μας κλείνει το μάτι ο εθνοσωτήρας Παπαδόπουλος – ξέρετε ποιός, και απατάσθε αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν νοσταλγοί του – , να κι ο Μέγας Κωνσταντίνος ο οποίος, αν και γεννήθηκε στην Δαλματία, αν και αμφιβάλλω αν μίλαγε έστω μια λέξη ελληνικά, χρίσθηκε Έλλην ελέω Θεού. Ο Ιωάννης Μεταξάς κέρδισε επάξια την θέση του στην λίστα λόγω του «ΟΧΙ» (που δεν το είπε αλλά λέμε ότι το είπε), ο Παρασκευαΐδης…μπαρδόν…Χριστόδουλος μας μπέρδεψε λίγο ως προς την θέση του στην ταξινόμηση, ώσπου τελικά τον χώσαμε στο…Α, ο Παύλος Μελάς χώθηκε κι αυτός γιατί μας έδωσε τους Μακεδονομάχους για τις παρελάσεις, το ίδιο και ο Μακρυγιάννης για το αλήστου μνήμης γλωσσικό του πόνημα – καταπόνημα, θα έλεγα. Τον τίτλο βέβαια του ευτράπελου των ευτραπέλων κερδίζει επάξια και χωρίς ανταγωνισμο ο Αγνωστος Στρατιώτης (sic!). Πάλι καλά που δεν βάλαμε και την Μάνα του Στρατιώτη.
Λείπουν βέβαια κάποιες προσωπικότητες όπως ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Νίκος Πλουμπίδης (την απουσία του οποίου ισορροπήσαμε, δικαίως, με τον Μπελογιάννη), ο Ηλίας Πετρόπουλος αλλα ποιός νοιάζεται για τους Κομμουνιστές και τους άθεους;
Απόλυτα αναμενόμενα επίσης χώσαμε και καμιά πενηνταριά αρχαίους Έλληνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων σίγουρα θα μας φασκέλωναν με χέρια και με πόδια, αλλά είπαμε, είμαστε κατευθείαν απόγονοι τους. Οι διάφοροι κατακτητές μπορεί να πέρασαν απο δω, αλλά δεν ακούμπησαν. Να κι ο Περικλής, να κι ο Φειδίας, να κι ο Θουκιδίδης, να κι ο Θεμιστοκλής,σκαει μύτη κι ο Όμηρος, όλοι μαζί οι Επτά Σοφοί, στην άμυνα ο Λεωνάιντας, δεξί μπακ εκείνο το καλό παιδί ο Φίλιππας ο μονόφθαλμος. Τον σουρεαλιστή Αίσωπο τον αφήσαμε στην πάντα, καθώς και την Υπάτια (και μη σηκωθεί κανένας και πει ότι ήταν Αιγύπτια, γιατί θα τον μαστιγώσω!).
Προσωπικά, ξεχωρίζω και ψηφίζω τρεις. Τον Καποδίστρια (ούτε κι αυτός ήταν έλληνας, αλλά ήταν ο πρώτος κι ο τελευταίος πολιτικός που προσπάθησε να μας κάνει κράτος της προκοπής), τον Καζαντζάκη (ο μόνος άνθρωπος των γραμμάτων που είχε καταλάβει πραγματικά τι σκατολαός είμαστε ώρες ώρες) και τον Παπανικολάου (εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον πλανήτη του οφείλουν κάτι παραπάνω από την ευγνωμοσύνη τους, και η Σουηδική Ακαδημία του οφείλει ένα Νόμπελ, έστω και μεταθανάτιο). Κι αν πρέπει να καταλήξω σε έναν, λέω τον τελευταίο. Καλή η πολιτική, καλή η λογοτεχνία, αλλά όταν προσφέρεις τόσα για το ύψιστο αγαθό, την ανθρώπινη ζωή, δικαιούσαι να είσαι ο Πρώτος και Καλύτερος.

Posted in επικαιρότητα | 4 Σχόλια »

2009: Έτος Δαρβίνου

Posted by vertigo73 στο Ιανουαρίου 26, 2009

Darwin_Shut_Up

Posted in επικαιρότητα | 3 Σχόλια »

Από το "Έχω ένα όνειρο" ως το "Ναι, μπορούμε"

Posted by geysser στο Νοέμβριος 5, 2008

Ήταν Αύγουστος του 1963 όταν ένας νεαρός πάστορας από την Ατλάντα στάθηκε μπροστά από το Μνημείο Λίνκολν και έδωσε έναν λόγο που έμελε να σημαδέψει, όχι μόνο την Ιστορία της Αμερικής, αλλά την ιστορία όλου του Κόσμου. Ο λόγος του Martin Luther King έμεινε στην Ιστορία και στην Μνήμη με τον τίτλο «Έχω ένα όνειρο», αλλά ο εμπνευστής του δεν έζησε για να δει το όνειρό του να πραγματοποιείται. Τέσσερα χρόνια μετά δολοφονήθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, στο Μέμφις, από τα πυρά του James Earl Ray. Μια εποχή τελείωνε και μια καινούρια άρχιζε – όπως συμβαίνει με κάθε πολιτική δολοφονία.
Πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε, και ένας άλλος λόγος ήρθε για να γραφτεί στην Ιστορία. Χθές, γύρω στις 4:00 το πρωί ώρα Ελλάδας, ο Barack Obama έδωσε τον νικητήριο λόγο του στο Grant Park του Σικάγο, έναν λόγο για τον οποίο θα διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι θα μείνει στην ιστορία με το όνομα «Ναι, μπορούμε» («Yes, we can»). Έναν λόγο τον οποίο θεωρώ σημαντικό, όχι μόνο γιατί δώθηκε από τον πρώτο Αφροαμερικανό στην Ιστορία που κέρδισε την προεδρία των Η.Π.Α, αλλά και γιατί στο κοινό του είδα να πραγματοποιείται, επιτέλους, με τρόπο αδυσώπητα ξεκάθαρο, το όνειρο του Martin Luther King.
Η χθεσινή συντριπτική νίκη του Obama δεν ήταν μόνο πολιτική. Κατάφερε κάτι που οι Ρεπουμπλικανοί έχουν να επιτύχουν από την εποχή του Eisenhower, και οι Δημοκρατικοί, στην παρένθεση της προεδρίας Clinton, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να χάσουν: να κερδίσει τον λαό. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την αλήθεια: ένα απίστευτο 65% προσέλευσης στην κάλπη (το μεγαλύτερο στην ιστορία), 60% στον πληθυσμό μέχρι 30 ετών, ένα αναμενόμενο αλλά και πάλι απίστευτο 96% στους Αφροαμερικανούς και στους Λατινογενείς, 52% στο σύνολο ψηφοφόρων (εκεί που οι Δημοκρατικοί πάντα ζορίζονται να πετύχουν το 50%). Ήταν η πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό που ο λαός πραγματικά μίλησε.
Σίγουρα η νίκη Obama δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τις πολιτικές του ικανότητες – οι οποίες υπάρχουν και είναι σαφείς. Ένα ποσοστό των ψηφοφόρων – είμαι σίγουρος γιαυτό – δεν ψήφισε υπέρ του Obama, αλλά εναντίον του Bush. Η Αμερική, καθώς και κάποια δισεκατομμύρια ανα την υφήλιο, έχουν σιχαθεί τους Ρεπουμπλικανούς στο τιμόνι της μεγαλύτερης υπερδύναμης στον κόσμο, και αυτή ήταν η ευκαιρία που έψαχναν. Εδώ κολλάει το παπανδρεϊκό «φτάνει πια». Και ο Obama όχι μόνο το εκμεταλλεύτηκε αυτό, αλλά παρουσίασε και την λύση. Την ώρα που ο McCain και η αχώνευτη hokey-mom Sarah Palin αναλώνονταν σε επιθέσεις ενάντια στον Obama, αυτός παρουσίαζε την ατζέντα του και τα σχέδιά του για την επόμενη μέρα. Με μια καμπάνια που ήδη έχει καταχωρηθεί σαν η καλύτερη όλων των εποχών, ο Obama παρουσίασε μια λύση βιώσιμη, λογική και με προοπτικές, μια λύση που όχι μόνο υπόσχεται, αλλά καλεί τον λαό να συμμετάσχει και να ηγηθεί ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που λέει «we the people» ( «εμείς ο λαός»).
Να ξεκαθαρίσω ότι ψήφισα – τρόπος του λέγειν – Obama δαγκωτό. Όχι μόνο γιατί είναι νεαρός, όχι μόνο γιατί σπάει τα δεσμά των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού, αλλά γιατί καταλαβαίνει και ενεργεί σύμφωνα με έναν παγκόσμιο και απαράβατο νόμο: ότι κάθε κράτος και κάθε λαός είναι κομμάτι του Κόσμου – κάτι που κανένας Bush δεν κατάλαβε και δεν μπορεί να καταλάβει. Μένει μόνο να δούμε τι θα κάνει για να πραγματοποιήσει τα όσα πιστεύει.

Update:Ο λόγος του, έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο Google.

Posted in επικαιρότητα | 6 Σχόλια »

Δηλώσεις συμπαράστασης και τα κουλουβάχατα του Βατοπεδίου.

Posted by geysser στο Οκτώβριος 21, 2008

Κάποιοι από τους παλιότερους από σας, ίσως να θυμάστε τις περίφημες εκλογές του 1961, στην διάρκεια των οποίων, πλην των πολιτών αυτής της χώρας, δικαίωμα ψήφου απέκτησαν αίφνης τα…δέντρα και οι πεθαμένοι. Μια μικρή ιστορική αναδρομή δεν νομίζω ότι θα βλάψει όσους από σας δεν υπήρχαν για να ζήσουν αυτή την λαμπρή σελίδα της Δημοκρατικής Ιστορίας της Ελλάδος.
Περίπου ένα μήνα πριν τις προγραμματισμένες εκλογές της 29ης Οκτωβρίου του 1961, κι εν μέσω των εκλογικών μαγειρεμάτων του εκλογικού νόμου μεταξύ εκλογικού Καραμανλή (θείου) και μη-εκλογικού παλατιού (Παύλος, κατ’ουσίαν Φρειδεφρίκη), ο Γ.Παπανδρέου (Γ.Α.Π ο 1ος) ρίχνει την μεγάλη βόμβα και δημιουργεί την Ένωση Κέντρου, όχι για να δράσει ως αντιπολίτευση στην Ε.Ρ.Ε, αλλά για να καταγγείλει εκπονηθέν σχέδιο καλπονοθείας από την πλευρά του Καραμανλή. Ο Καραμανλής (θείος) τα κάνει απάνω του και, βλέποντας μια τρομακτικά γρήγορη συσπείρωση των πολιτών γύρω από την νεοσυσταθείσα Ένωση Κέντρου, επισπεύδει τις εκλογές. Ματαίως. Ο Γ.Α.Π ο 1ος φαίνεται ότι έχει πάρει φόρα και τίποτα δεν τον σταματά. Και τότε αποφασίζει ο Καραμανλής (είπαμε, θείος) να βάλει μπρος τα μεγάλα μέσα. Όπου «μεγάλα» βλέπε «εξωκοινοβουλευτικά» και δη «πραξικοπηματικά». Ο βασιλιάς διορίζει υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον μέχρι πρότινος Αρχηγό του Στρατού Κωνσταντίνο Δόβα, ο οποίος, ελεγχθής κυρίως υπό του μυελού του και ουχί υπό του εγκεφάλου του – όπως, άλλωστε, όλοι οι καραβανάδες – εκπονεί το περίφημο «Σχέδιο Περικλής». Η τραγελαφική συνέχεια θα μπορούσε μόνο να αποτελεί θέμα θεατρικής επιθεώρησης.
Υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της απειλής «όσοι δεν ψηφίσουν Ε.Ρ.Ε θα πάνε εξορία», πολίτες ψηφίζουν φανερά έξω από το παραβάν, πεθαμένοι προσέρχονται στις κάλπες, διευθύνσεις που αντιστοιχούν σε πάρκα εμφανίζονται στους εκλογικούς καταλόγους, χωρικοί ρίχνουν τον φάκελο δύο και τρεις φορές, σε διαφορετικά εκλογικά τμήματα. Κατά την καταμέτρηση, ολόκληρες εκλογικές περιφέρειες δίνουν κωμικοτραγικά ποσοστά, μερικές μάλιστα δίνουν 100% στην Ε.Ρ.Ε. Ο Περικλής τα κατάφερε μια χαρά, δίνοντας τελικό ποσοστό στην Δεξιά 50,81%.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα μου πείτε. Η νοθεία που πρόκειται να σας περιγράψω πιό κάτω δεν αφορά εκλογές, και οι απειλές δεν αφορούν εξορία αλλά το ίδιο το πυρ το εξώτερον. Για άλλη μια φορά όμως οι πεθαμένοι βγαίνουν στο σεργιάνι και, εκτός από ψήφο, ρίχνουν υπογραφές σε δηλώσεις συμπαράστασης. Κι εξηγούμαι.
Από τις 3 Οκτωβρίου, στον κόμβο http://www.petitiononline.com , έχει αναρτηθεί δήλωση συμπαράστασης υπέρ της Μονής Βατοπεδίου, «ίνα αρθεί η άδικος συκοφαντική επίθεσις κατά της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου» (τούτο το τελευταίο είναι δικό μου, μην περιμένετε να το δείτε πουθενά). Μέχρι στιγμής, η δήλωση έχει συγκεντρώσει 257 υπογραφές, επιφανών ανδρών και γυναικών, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσωπικοτήτων όπως η Άντζελα Δημητρίου – μεγίστη αοιδός – και η Καλομοίρα. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι σχεδόν οι μισές υπογραφές είναι voided (εις την καθομιλουμένη, έχουν σβηστεί), το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι φαίνεται να έχει υπογράψει, και μάλιστα δύο φορές, ο Ηλίας Πετρόπουλος από το Παρίσι, μία μαζί με την γυναίκα του Μαίρη Κουκουλέ, και μία μόνος του. Που το εντυπωσιακό; Πολύ απλά, ο καταπληκτικός αυτός συγγραφέας και λαογράφος, δηλωμένος άθεος και αντιθεϊστής (θαυμάστε την επίθεσή του κατά της Εκκλησίας στο βιβλίο του «Η Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών», 1995), έχει πεθάνει από το 2003!!!
Δύο εξηγήσεις υπάρχουν: ή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε καθαρή περίπτωση ενός πραγματικά αηδιαστικού ψέματος, ή ότι η Εκκλησία, μαζί με το μονοπώλιο θαυμάτων, κατέχει και την πατέντα για την επικοινωνία με τον άλλο κόσμο, απ’όπου κατάφερε να πάρει την υπογραφή του αγαπητού αυτού συγγραφέα, ο οποίος, δίχως άλλο, σιγοψήνεται στα καμίνια της Κόλασης. Αφήνω σε σας να κρίνετε ποια από τις δύο αυτές εξηγήσεις είναι η πιό πιθανή.

Posted in επικαιρότητα, θρησκεία | 6 Σχόλια »