Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for the ‘μουσική’ Category

Lady Go-Go

Posted by geysser στο Ιουλίου 2, 2010

Ερώτησις: τι γίνεται όταν η Madonna συναντάει τους Siouxsie & The Banshees, οι Army Of Lovers συναντούν τους Ace Of Base, τα ’80s συναντούν τα ’10s και τα cabaret του Β’ Παγκοσμίου συναντούν το Studio 54; Μην χολοσκάτε, ρητορική ήταν η ερώτηση. Πέρα από μια απερίγραπτη φιλοσοφική ημικρανία, το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο και αδιαμφισβήτητο: Lady Ga-Ga.
Γέννημα-θρέμμα του Lower East Side, η Stefani Joanne Angelina Germanotta βρωμάει απο χιλιόμετρα pop-phenomenon, μεσουρανούσα σε μια εποχή που δεν υπολείπεται pop φαινομένων. Τέτοιες φούσκες γεννιούνται για να σκάσουν – σύντομα ή αργότερα, δεν έχει σημασία – αλλά όταν το κάνουν, κανείς δεν παίρνει χαμπάρι. Ποιός θυμάται πια τους Tattoo; Τι κάνει εκείνο το παιδί, ο Justin Timberlake, πέρα από cameo εμφανίσεις που τραβιούνται, αλλά σίγουρα όχι εξαιτίας του («4 Minutes»); Είναι η μοίρα της Lady προδιαγεγραμμένη; Μετά Χριστόν προφήτης δεν προτίθεμαι να γίνω, αλλά ένα είναι σίγουρο: ότι την στιγμή αυτή, οι μηχανές της Lady Ga-Ga είναι στο φουλ. Αν θα σκάσουν ή αν θα συνεχίσουν σαν τα αρκουδάκια Duracel, μόνο ο Χρόνος θα δείξει.
Αυτό που ξέρω είναι ότι ένα single σαν το «Alejandro» ήταν μοιραίο. Όσοι έχουν την διορατικότητα και την υπομονή να παρακολουθήσουν τα μουσικά δρώμενα και να πιάσουν τον σφιγμό της εποχής, ήξεραν από πριν ότι, μετά από τον πάταγο του «Bad Romance», η Lady θα συνέχιζε το σφυροκόπημα. Ο μέντορας και alter-ego της, Nadir Khayat έπιασε δουλειά, και το «Alejandro» ήρθε να δικαιώσει τις υποψίες μας. Τρίτο σιγκλάκι του δεύτερου album της, «Fame Monster», έβδομο, παρακαλώ,  μπουρλώτο στα charts, δευτερη γυναίκα που βλέπει όλα τα singles της στο Top-Five, μετά την (ποιά άλλη;;;) Madonna.
Δεν προτίθεμαι να αναλύσω το κομμάτι. Δεν έχω σκοπό να πω αν μου αρέσει ή όχι. Τρία μόνο σημεία θα τονίσω, τα οποία αποτελούν τις εντυπώσεις μου την πρώτη φορά που το άκουσα. Πρώτον, ότι το βίντεοκλιπ είναι ίσως ό,τι μαμιστερότερο έχω δει τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεύτερον, ότι το κομμάτι επαναφέρει το glam-rock της δεκαετίας ’80, αλλά τιγκαρισμένο στο speed και στο S&M και, τρίτον, αρέσει-δεν αρέσει, είναι πια αδύνατο να ξεκολλήσω.

Posted in μουσική | 2 Σχόλια »

The Symphony Of Science

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 3, 2009

Ποιός είπε ότι η Επιστήμη δεν μπορεί να εμπνεύσει; Από τον Douglas Adams ως τον Carl Sagan και από τον Sir David Attenborough ως τον Stephen Hawking, η Συμφωνία της Επιστήμης έρχεται για να αποδείξει περίτρανα ότι και η Μουσική βρίσκει εύφορο έδαφος στην Επιστήμη. Μετά από αυτό, η Τεχνη βρίσκει επιτέλους κάτι σημαντικότερο να πει.

«A Glorious Dawn»

«We Are All Connected»

«Our Place In The Cosmos»

Το project «Symphony Of Science» είναι πνευματικό παιδί του John Boswell, μουσικού από την Washington. Χρησιμοποιεί ηχητικά samples από εκπομπές και προγράμματα επιστημονικού περιεχομένου (ανάμεσα τους η περίφημη σειρά «Cosmos» του Carl Sagan, «Universe» του Stephen Hawking κ.α) τα οποία έχουν υποστεί επεξεργασία για να ακούγονται μουσικά, κι έχουν επενδυθεί με ηλεκτρονική μουσική ειδικά φτιαγμένη από τον ίδιο τον Boswell.
Μπορεί μουσικά το αποτέλεσμα να μην με εκφράζει και τόσο – μου θυμίζει Enigma των 90’s – , αλλα το περιεχόμενο, το ύφος και το όλο concept με έκαναν να κολλήσω και να μην ξεκολλάω με τίποτα- εχω ακούσει το καθένα καμιά δεκαπενταριά φορές, και το αγαπημένο μου είναι το δεύτερο-! Το τελευταίο που μπορώ να πω είναι ότι μακάρι κι άλλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Posted in μουσική | 2 Σχόλια »

Astor

Posted by geysser στο Σεπτεμβρίου 20, 2009

Πολλές φορές στην ζωή μου έχει τύχει να επιχειρήσουν να με σηκώσουν για χορό-κάτι το οποίο, φαντάζομαι, έχει συμβεί και σε σας. Σε τέτοιες καταστάσεις, θεωρώ ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: σε αυτούς που σηκώνονται χωρίς καμία αντίρρηση ανεξαρτήτως είδους χορού (από head banging σε thrush metal συναυλία μέχρι ποντιακό Πυρρίχιο), σε αυτούς που υιοθετούν διπλωματική στάση, σταχυολογούν τις πιθανότητες να ρεζιλευτούν και αναλόγως πράττουν, και σε αυτούς που ο χορός είναι κάτι που δεν θα έκαναν ούτε με πιστόλι στον κρόταφο. Χωρίς καμία διάθεση απολογίας, χωρίς ίχνος ντροπής και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, δηλώνω υπεύθυνα και υπερήφανα ότι ανήκω στην τρίτη κατηγορία.
Οι λόγοι είναι κυρίως δύο. Πρώτον και προφανέστερον, δεν έχω ιδέα από χορό. Σέβομαι απίστευτα τους επαγγελματίες χορευτές και μου αρέσει αφάνταστα να τους παρακολουθώ (θεωρώ λ.χ απίστευτη απόλαυση το solo του μακαρίτη Michael Jackson στο «Billy Jean» και ούτε ξέρω πόσες φορές έχω δει το «White Nights» μόνο και μόνο για το εκπληκτικό δίδυμο του Mikhail Baryshnikov με τον Gregory Hines), ενώ, αντίθετα, δεν αντέχω να βλέπω ερασιτέχνες, μη επαγγελματίες ή would be χορευτές (ποτέ δεν θα ξεχάσω τις χορευτικές προσπάθειες αρκετών συμμαθητών μου σε disco, οι οποίες εν τέλει θύμιζαν πιο πολύ κατέβασμα ελιάς παρά χορό). Θεωρήστε με ρατσιστή, μισάνθρωπο ή εγωιστή αλλά, όσο και να σας εκφράζει αυτό που κάνετε, αν δεν ξέρετε να χορεύετε όπως πρέπει, μην το κάνετε! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απαίσιοι δείχνετε!
Δεύτερος λόγος, και περισσότερο προσωπικός θα έλεγα, είναι ότι ο χορός σαν μέσο έκφρασης δεν με αγγίζει. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να εκφράσει κανείς τα συναισθήματά του στους άλλους. Μερικοί ζωγραφίζουν, άλλοι διηγούνται, κάποιοι τραγουδούν, κάποιοι άλλοι γράφουν. Μερικοί προτιμούν τον χορό και, περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Εγώ χρησιμοποιώ δύο κυρίως τρόπους: το γράψιμο και την μαγειρική – και, επί του δευτέρου, οφείλω να πώ ότι οι crepes Suzette που έφτιαξα σήμερα ήταν απόλυτα ενδεικτικές της ευθυμίας που με διακατέχει εδώ και κάποιες μέρες! Ο χορός ποτέ δεν βρήκε θέση στην λίστα μου.
Οι εξαιρέσεις υπάρχουν όμως για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όχι, δεν έχω χορέψει ποτέ στην ζωή μου (μα ποτέ), αλλά υπάρχουν δύο είδη χορού που θα ήθελα να μάθω, ακόμα κι αν ποτέ δεν τους χορέψω. Το πρώτο είδος είναι οι Ιρλανδέζικες κλακέτες. Αλλά, δεδομένου του ότι αυτό το είδος θέλει πνευμόνια από ελέφαντα και μύες από γιαπωνέζικο ατσάλι (βλέπε Michael Flatley), περνάω στο δεύτερο: τανγκό. Συγκεκριμένα, nuevo tango. Κι αυτό εξαιτίας ενός και μόνου ανθρώπου. Του Astor Piazzolla.
O Astor Pantaleon Piazzolla γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1921 στο Mar Del Plata της Αργεντινής. Γόνος ιταλών γονέων καμία σχέση εχόντων με την μουσική, ο Astor έζησε τα περισσότερα από τα παιδικά του χρόνια στην Νέα Υόρκη, όπου η επαφή με την jazz του ’30 αλλά και με την κλασική μουσική του J.S.Bach θα καθόριζαν την μετέπειτα πορεία του. Ο πρώτος σταθμός στην ζωή του ήρθε το 1933, στα δεκατρία του χρόνια, όταν συνάντησε τον μεγάλο Carlos Gardel αυτήν την τεράστια προσωπικότητα του αργεντίνικου tango, ο οποίος τον κάλεσε σε tour. Μετά από συνεχείς αντιρρήσεις του πατέρα του, ο Astor τελικά δεν συμμετείχε. Η «ατυχία» του αποδείχθηκε σωτήρια: σ’αυτή την tour, ο Carlos Gardel και η μπάντα του σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα.
Ο Astor Piazzolla επέστρεψε την Αργεντινή το 1937, όπου συμμετείχε σε μπάντες όπως αυτή του Anibal Troilo. Μετά από παρότρυνση του Arthur Rubinstein, o Piazzolla μαθήτευσε δίπλα στον Alberto Ginastera, ο οποίος και αποτέλεσε τον δεύτερο σημαντικό σταθμό στην ζωή του: όχι άμεσα, αλλά έμμεσα, καθώς μέσω αυτού συμμετείχε στην Συμφωνική του Buenos Aires, όπου και κέρδισε υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία. Το 1953 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου καθηγήτριά του έγινε η μεγάλη Nadia Boulanger.Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, η Boulanger αντέδρασε θετικά στις συνθέσεις του αλλά, όπως είπε «βλέπω Stravinsky, βλέπω Bartok, βλέπω Ravel, αλλά δεν βλέπω Piazzolla εδώ μέσα!». Στην ερώτησή της για το μουσικό όργανο το οποίο έπαιζε, ο Piazzolla δίστασε να απαντήσει, καθώς το bandoneon θεωρούταν «κατώτερο» για την μουσική παιδεία των Γάλλων αλλά μετά από πιέσεις της δασκάλας του, ενέδωσε και έπαιξε μερικές συνθέσεις του. Η απάντησή της ήταν χαρακτηριστική: «Ηλίθιε! Αυτό είναι Piazzolla!». Αυτό ήταν. Το 1955 σχημάτισε το οκτέτο Buenos Aires, και κέρδισε επάξια μια θέση στο Πάνθεον των μεγαλύτερων συνθετών του αιώνα.
Ακολουθούν δύο από τις συνθέσεις του: το πασίγνωστο και πολυδιασκευασμένο «Libertango» και το θεσπέσιο «Milonga Del Angel».


Update: Η εκτέλεση του Libertango είναι με τους Yo Yo Ma, ενώ στο Milonga Del Angel συμμετέχει στο βιολί ο Fernando Suarez Paz των Fernando Suarez Quartete.Για το πρώτο προτείνω και την καταπληκτική διασκευή των Bond.

PS: Ο κολλητός μου από την Ιουράσια εποχή Ζεράρ, απόφοιτος ΤΕΦΑΑ και ως εκ τούτου εκπαιδευμένος – με σχετική επιτυχία μάλλον – στον χορό, προσπάθησε κάποτε να μου μάθει κάποια βασικά βήματα tango. Δεν ξεκολλάει από το μυαλό μου το πόσο gay φαινόταν!!!

Posted in μουσική | 11 Σχόλια »

Disco Lies

Posted by geysser στο Οκτώβριος 6, 2008

Η Οδύσσεια ενός κοτόπουλου, δια χειρός του γνωστού και μη εξαιρετέου Moby, ο οποίος, ως άλλος Καίσαρας, ήλθον, είδον και, αφού μας πήρε και τα ρέστα, απήλθον νικητής. Το καλύτερο σιγκλάκι της χρονιάς, μακράν το ευφυέστερο βίντεο από τον καιρό του αμίμητου «Tonight» των Smashing Pumpkins και κατά παρασάγγας τα αισθησιακότερα φωνητικά, από την Μαζέψτε-Τα-Σάλια -Σας Shayna Steele. Απολαύστε το…

Posted in μουσική | 7 Σχόλια »