Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Archive for the ‘προσωπικά’ Category

Δέκα γκρίνιες για το πράγμα που το λένε "καλοκαίρι"

Posted by geysser στο Ιουλίου 28, 2008

Μάλιστα… Ξανά μαζί, ορεξάτος (με καινούριο browser-συγνώμη Firefox,αλλά ο Safari τρέχει λες και του βάλανε νέφτι!), και με ένα τσουβάλι γεμάτο παράπονα και γκρίνιες. Complaints and Grievances λεγόταν το stand-up του George Carlin (θα μας λείψεις George!) και σε ανάλογο υποχονδριακό πνεύμα, προχωρώ στην επίθεσή μου ενάντια σε όλους εσάς που μου έχετε ζαλίσει την παρεγκεφαλίδα με το «καλοκαίρι» σας (αυτή η κωλοεποχή πρέπει κάποτε να απαγορευτεί με προεδρικό διάταγμα). Αρχίζουμε λοιπόν: δέκα λόγοι για τους οποίους το καλοκαίρι πρέπει να πάψει να υπάρχει.

Τα ελληνικά νησιά
Ειλικρινά, και μόνο η θέα κάποιου που μιλάει για τα νησιά μας με τόσο δέος και θαυμασμό, μου γυρίζει το στομάχι. Ιδιαίτερα αυτή η φράση- τόσο γεμάτη με γλυκανάλατη και αηδιαστική ματαιοδοξία – «να πάμε σε κανένα νησάκι», είναι αρκετή για να με φέρει στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Είναι μικρά, σου βγαίνει η πίστη για να πας, σου βγαίνει διπλά η πίστη για να επιστρέψεις, το πορτοφόλι σου αδυνατίζει με παρανοϊκή ταχύτητα, συνήθως πρέπει να πέσεις στα τέσσερα – για να μην πω κάτι άλλο πιο χυδαίο – για να βρεις κάπου να μείνεις και, αν βρεις, πρόκειται για ένα τετράγωνο τσιμεντόχτιστο κουτί που σε χωράει μόνο όρθιον. Αφήστε που οι κάτοικοι – κι εδώ μιλάω εκ πείρας – σταμάτησαν να εξελίσσονται κάπου στο στάδιο του Νεάντερταλ. Θες ντε και καλα να κολυμπήσεις; Η Ελλάδα έχει δεκαέξι χιλιάδες χιλιόμετρα παραλίας. Δεν σου φτάνει;

Το ηλιοβασίλεμα στην Σαντορίνη.

Μα…είμαστε με τα καλά μας;;; Από τότε που δημιουργήθηκε αυτός ο πλανήτης, ο ήλιος έχει δύσει τρισεκατομμύρια φορές, και πάντα ο ουρανός είναι κόκκινος όταν συμβαίνει.Πρόκειται για μια απόλυτα φυσική και αναμενόμενη διαδικασία που συμβαίνει παντού, συμβαίνει κάθε μέρα και είναι πάντα η ίδια. Τι το ιδιαίτερο έχει το ηλιοβασίλεμα από το συγκεκριμένο σημείο; Μήπως ο ήλιος στην Σαντορίνη κατεβαίνει χορεύοντας κλακέτες;

Οι διακοπές
Ζεις στην Ελλάδα του 2008, με μια οικονομία που όχι απλώς έχει πεθάνει, αλλά της κάναμε και το τρισάγιο, με το ζόρι πληρώνεις την ΔΕΗ, τον ΟΤΕ και την ΕΥΔΑΠ, δεν σου φτάνουνε ούτε για κατούρημα, αλλά δεν έχεις πρόβλημα να δώσεις έναν μισθό – και λίγα λέω – για να ταλαιπωρηθείς χωρίς κανέναν λόγο. Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει «μαλακία» αλλά εγώ θα χρησιμοποιήσω τον όρο «μαζοχισμός».

Η ζέστη
Όχι κύριε. Σαράντα βαθμοί υπό σκιαν, με τον ιδρώτα να τρέχει ποτάμι, με το βρακί μου να κολλάει στον κώλο μου σε κάθε βήμα, με τα πνευμόνια μου να μου δίνουν την αίσθηση ότι έχω καταπιεί αναμμένη κηροζίνη…όλα αυτά δεν θα τα χαρακτήριζα «χαρούμενα» και «απολαυστικά». Προτιμώ χίλιες φορές τον χειμώνα.

Οι ενδυματολογικές επιλογές
Χωρίς πολλά λόγια, με σαφήνεια και απλότητα…η απόλυτη έκφραση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού. Τι με νοιάζει ρε κύριε αν εσύ είσαι φέτες ή μπυροκοιλιάς; Πρέπει δηλαδή να μου το πετάς στα μούτρα; Και σε σας κυρίες μου, όχι, το κολλητό τοπ που αφήνει τον αφαλό ακάλυπτο δεν αποτελεί έκφραση σεξουαλικότητας – ειδικά αν η μάπα σας θέλει γενικό ρεκτιφιέ για να μπορέσει να αντέξει σε κοινή θέα.

Το τηλεοπτικό πρόγραμμα.
Πόσες φορές ακόμα πρέπει να ανεχτούμε το «Ρετιρέ»; Έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από τότε, γαμώτο μου! Βάλτε μυαλό!!!

Οι παραλίες
Θέλετε να πιστεύετε οτι οι ελληνικές παραλίες μοιάζουν λες και ξεπήδησαν από επεισόδιο του Baywatch – καταγάλανα νερά, άνδρες-μοντέλα και γυναίκες με μέγεθος στηθόδεσμου 3 και κορμί Αφροδίτης – ; Δικαίωμά σας και δεν είμαι εγώ αυτός που θα σας γλιτώσει από την αυταπάτη σας. Κάποιος όμως να πάρει από μπροστά μου αυτόν τον θαλάσσιο ελέφαντα με το λουλουδάτο μαγιό, και κάποιος να συμμαζέψει το κωλόπαιδο που νομίζει πως το να πετάει την μπάλα του επάνω μου, στριγγλίζωντας σα σεληνιασμένο, έχει πλάκα.

Οι τουρίστες
Μπορεί να σέβομαι τους Ευρωπαίους από πλευράς πολιτισμού, ελευθερίας και σοβαρότητας, αλλά ο συνδιασμός «καπέλο-σορτς-αμάνικο- πέδιλο- κάλτσα- back pack» αποτελεί προσβολή της αισθητικής μου και σηκώνει εκτελεστικό απόσπασμα. Και μην αρχίζετε την κάθε σας ερώτηση με το «excuse me, sir!». Μιλήστε απλά και κατανοητά, γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σας απαντήσω με το τυπικότατα ελληνικό «αει σιχτίρ!».

Το «Love Cyprus».
Καινούριο φρούτο, προερχόμενο από το ανώμαλο μυαλό του Υπουργείου Πολιτισμού, αλλά ήδη ικανό να με στείλει στο Δαφνί. ΔΕΝ αγαπάω την Κύπρο. ΔΕΝ προτίθεμαι να αγαπήσω έναν λαό που δεν μας χωνεύει καθόλου μόνο και μόνο επειδή μιλάει ελληνικά – και μάλιστα απαίσια.

Την ερώτηση «Έχεις κάνει κανένα μπανάκι;»

Πολύ θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει τι νόημα έχει αυτή η ερώτηση. Εκτός κι αν πρόκειται για ερώτηση του τύπου «κουβέντα να γίνεται». Οπότε, μην έχοντας συνηθίσει να απαντώ σε ερωτήσεις στερούμενες νοήματος και λογικής, συνήθως την αντιπαρέρχομαι με την δέουσα αίσθηση ματαιότητας και αηδίας. Και, by the way, γιατί «μπανάκι»;;;

Εν τω μεταξύ, ο Άδωνις Γεωργιάδης συνεχίζει το βιολί του με τις αλησμόνητες πατρίδες. Χειμώνα-καλοκαίρι αυτός ο άνθρωπος…τον χαβά του. Μήπως εγώ, ο υποχόνδριος, θα πρέπει να αρχίσω να εκνευρίζομαι και με δαύτον; Προς το παρόν, στοχοποιώ το καλοκαίρι. Για τους μαλάκες αυτής της χώρας – κρατούντες και ψηφοφόρους – θα ασχοληθώ σε άλλο post.

Advertisements

Posted in προσωπικά | 6 Σχόλια »

Να’μαι πάλι…

Posted by geysser στο Ιουνίου 16, 2008

Μετά από ένα διάστημα που μου φάνηκε αιώνες – δεν είναι λίγο να έχεις δυο δουλειές και στα καπάκια μάθημα για το αναθεματισμένο το Profficency- η λευκή έρημος του χαρτιού – καλά ντε, της οθόνης…μη βαράτε όλοι μαζί – μου κλείνει πονηρά το μάτι. Τι λες, φιλαράκο; Νόμιζες ότι ξεμπέρδεψες, έτσι; Μην ανησυχείς! Θα’μαι συνέχεια εδώ, θα πετάγομαι σα κάλπικη δεκάρα εκεί που δεν το περιμένεις (όπως έλεγε και ο Οράτιος «σαν κακιά στιγμή που ενσκύπτει αναπάντεχα»)…και θα σου θυμίζω…και θα σου θυμίζω…και θα σου θυμίζω…!!!
Εντάξει λοιπόν, νά’μαι πάλι εδώ. Τι λες, ξεκινάμε; Ξεκινάμε. Άντε να δούμε τι θα βγει.
Μετά την Eurovision και την αμαρτωλά απολαυστική θέα της Καλομοίρας – ποιος παπάρας είχε πει ότι «αυτό το κορίτσι αποπνέει μια γλύκα και μια αθωότητα»;- ήρθε και το Euro. Ξανά τα γνωστά και τυπικότατα ελληνικά, χλαμύδες, περικεφαλαίες, «σήκωσε το το…», τιμημένο, ευλογημένο, μερικές φορές αναθεματισμένο, αλλά ουδέποτε γαμημένο για τους πουριτανικής φύσης ηθικολόγους αυτής της ταλαίπωρης χώρας, ξανά το πειρατικό, ξανά ο Βερνίκος να χρειάζεται επειγόντως παστίλιες για τον λαιμό , ξανά ο Γεωργίου να φτιάχνει κάτι συστήματα που θα έκαναν τον Nash (δείτε το «Ένας Υπέροχος Άνθρωπος» για να καταλάβετε ποιόν εννοώ) να επιστρέψει το Nobel στην Ακαδημία και να ξανακλειστεί στο ψυχιατρικό ίδρυμα, ξανά ο Master Αλέφαντος να προτείνει σύστημα με δύο κόφτες,τρεις λίμπερο και τον Καστίγιο πίσω από τον Κατσουράνη να βγαίνει έξω δεξιά, με σύστημα 4-3-3-5-3-2. Βέβαια, είχαμε υπολογίσει χωρίς τους Σουηδούς, γιατί έπρεπε να ξέρουμε ότι ο Zlatan δεν αρμέγει πεταλούδες. Συνταγή Πορτογαλίας, λένε μερικοί, αλλά η μπουγιαμπέσα έκοψε και δεν τρώγεται με τίποτα. Και ο Ljundberg είναι Ljundberg, δεν κερώνει τον πάγκο με Overlay. Ο Larson είναι Larson, δεν φτιάχνει φραπέδες στο Dibidabo. Η Σουηδία είναι Σουηδία, δεν πήρε ένα Ευρωπαϊκό και νομίζει ότι έπιασε τον παπά από το θυμιατήρι. Κάπου εκεί μας πετύχανε και οι νταβάριτς και μας μάθανε τι εστί περεστρόικα, κάπου στην γωνία μας περιμένουνε και οι Ισπανοί, έτοιμοι και ξαναμμένοι για το κάζο του 2004 – βλέπω τον Villa να κάνει πάρτι απέναντι στον μπάρμπα-Δέλλα. Συνταγή Πορτογαλίας; Μάλλον remake του ’94, συνταγή Παναγούλια, με μια αλεπού ψειριασμένη. Καλός ο Ρεχάκλες, αλλά μέχρι εκεί. Δεν κοιμάται κάθε μέρα ο Θεός, ο Αλλάχ κι ο Βούδας.
Τι έφταιξε λοιπόν και είμαστε πάλι άμπαλοι, άγκολοι και άβαθμοι; Ερώτηση για και από τους δημοσιογράφους απανταχού της επικράτειας. Τι να έφταιξε ρε κακομοίρηδες;;; Τι περιμένατε; Να συνεχίσει να είναι βαριά η φούντα του τσολιά;
(Σημ: Αλήθεια, ο Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε καμιά ερώτηση στην Βουλή σχετικά με το θέμα; Τριάντα ερωτήσεις την ημέρα υποβάλλει, ένας βουλευτής έλεγε ότι τους έχει σπάσει τα νεύρα, έκανε τον κόπο να ασχοληθεί και με την αποτυχία μας; Μπα, δεν ασχολείται με τέτοια ο Άδωνις. Του ξανασπάσανε το μαγαζί, με τέτοια θα χάνει τον καιρό του; Εξάλλου, το Lidell-Scott δεν γράφει τίποτα για το Euro. Και η Πόλις εάλω πριν κάτι μήνες. Αυτή την φορά δεν είχαμε Πόλη και Αγια-Σοφιά να πάρουμε.)
Επιστροφή στα πάτρια λοιπόν, με άδειες βαλίτσες. Τουλάχιστον, Αυστρία είναι αυτή. Το θυμάστε το post μου για την Βιέννη; Δεν είναι Χριστούγεννα, αλλά καμιά ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη. Τουλάχιστον, γλυκαθείτε με καμιά zahertorte ή με κάνα marzipan. Κάτι ξέρει ο Σάββας που κατασκήνωσε στο Salzburg. Αναρωτιέμαι τι σόι concept θα έχει η επόμενη διαφήμιση του.
Πάλι μαζί λοιπόν, ύστερα από πολύ καιρό. Έστω και για λίγο. Θα τα ξαναπούμε…κάποτε. Αρκεί να βρώ λίγο χρόνο να ρίξω κανέναν ύπνο, να ξελαμπικάρω λιγάκι.

Posted in προσωπικά | 3 Σχόλια »

Πένθος βαρύτατον…

Posted by geysser στο Μαρτίου 31, 2008

CloserΜέχρι νεοτέρας…(μάλλον μέχρι να συνέλθω)…

Posted in προσωπικά | 9 Σχόλια »

Carro Diaro…

Posted by geysser στο Φεβρουαρίου 12, 2008

Μετά από ένα δεκαήμερο απίστευτης ταλαιπωρίας – δύο καραμπινάτες ιώσεις, και οι δύο να χτυπάνε κατευθείαν στο στομάχι, και κάθε μισή ώρα να τρέχω να αγκαλιάσω το «πορσελάνινο εξπρές» – επανέρχομαι. Μόλις και μετά βίας έβρισκα το κουράγιο να γράψω κανένα σχόλιο σε blogs που επισκέπτομαι συχνά, αλλά για καινούριο post, ούτε κουβέντα. Σήμερα όμως το πήρα απόφαση. Έφτιαξα μια κούπα χαμομήλι, έχω μια χούφτα Immodium δίπλα – όσοι δεν ξέρετε τι είναι τούτα τα κέρατα, ατυχήσατε, δεν πρόκειται να σας πω -, έστριψα ένα τσιγάρο και κάθισα μπροστά στο πληκτρολόγιο, με σκοπό να γεννήσω λέξεις και ιδέες. Η αρχή είναι δύσκολη. Μετά, είναι σα να σε παίρνει η κατηφόρα.
Διάφορα συνέβησαν τις τελευταίες δύο βδομάδες. Πρώτον, αποκτήσαμε καινούριο αρχιεπίσκοπο. Habemus papam κι εμείς, για να μη λένε οι Καθολικοί, αλλά εμείς δεν το ανακοινώνουμε με καπνό από το Κονκλάβιο, αλλά με κόκκινη λάμπα έξω από την Αρχιεπισκοπή – ε, τώρα δηλαδή, να μη μου’ρθει κι εμένα του άθεου ο παραλληλισμός με μια «άλλη» κόκκινη λάμπα; Δεν πρόλαβε να κρυώσει ο Χριστόδουλος, και πήραν φωτιά οι κάλπες. Ε, τι; Ολόκληρη ορθοδοξία και να μείνει ακέφαλη; Δεν κάνει!
Εν τω μεταξύ, το μαλλιοτράβηγμα Μάκη – Θέμου καλά κρατεί, υπό την σκιά του φουνταριστού Ζαχόπουλου, με την κυβερνητική παράταξη να έχει πάρει φτυάρια, αξίνες και χώμα για να αρχίσει το κουκούλωμα. Φευ, εκεί που ρίχνει τις πρώτες φτυαριές, ανοίγει η τρύπα της Siemens. Τι να πρωτοκουκουλώσεις, Κωστάκη; Έχεις και το ασφαλιστικό να αιωρείται ως Δαμόκλειος Σπάθη. Κι ενώ όλη η Ελλάδα παραλύει από απεργίες, πορείες και αγανάκτηση, το Υπουργείο γράφει άπαντες στα παλαιότερα των υποδημάτων του και συνεχίζει την «αναδόμηση». Ωραία πράγματα εν Ελλάδι. Δεν πάτε σπίτια σας λέω γω – ή, προτιμότερο, στο διάολο;
Ανάμεσα στ’ άλλα, με παίρνουν τηλέφωνο την περασμένη Πέμπτη. Και σκάει η ερώτηση: «Που θα Βαλεντινίσεις;». «Που θα τι;», απαντάω μπερδεμένος. «Αύριο, ντε, που θα γιορτάσεις;». Κατάλαβα. Έχουμε και τον Άγιο Βαλεντίνο. Μα τους αρχαίους Θεούς, τι ηλίθια, ματαιόδοξη γιορτή και δαύτη! Έχει καεί η γούνα μου από αυτό το πράγμα, πρέπει να το γιορτάσω κιόλας; Κι επειδή ένα πρεζόνι πέθανε στα εικοσιεννιά του πριν από ογδόντα χρόνια και βάλε, πρέπει να κάνουμε πλούσια τα ανθοπωλεία. Κάτι τέτοια βλέπω και μου γυρίζουν τ’αντερα ανάποδα.
Και έρχεται το Σάββατο. Άρον άρον τα μαζεύω Σάββατο πρωί από την Αθήνα και γυρίζω στην εστία μου. Έρχεται παγετός, πολικό ψύχος, Εποχή των Παγετώνων, θα κατεβούν μαμούθ από την Σιβηρία. Έχετε δει το «Μετά την επόμενη ημέρα»; Κάτι τέτοιο. Μεσημεράκι αρχίζει το χιόνι. Κάτι νιφάδες τεράστιες, σα τσιπς – «ταμπάχλες» τα λέμε εμείς εδώ – , σε μισή ωρίτσα το έχει στρώσει. Επικοινωνώ με Αθήνα. «Τι γίνεται εκεί κάτω;», ρωτάω. «Είναι υπέροχα!», απαντάνε. Και την ίδια στιγμή, κόβεται το ρεύμα. Όχι και τόσο υπέροχα, ν’ ακούς τον αγώνα από το ράδιο και να νομίζεις ότι έχουμε Κατοχή.
Δευτέρα σήμερα, και ξυπνάω με ήλιο. Έχει ακόμα χιόνι κάτω, αλλά ο ουρανός είναι καθαρός. Ωραία, σκέφτομαι, μια και δουλεύω απόγευμα, να βγω λίγο έξω. Τι το’ θελα! Με το που ξεμυτίζω, με χτυπάει ένας Βοριάς, άλλο πράγμα. Ξύλιασα. «Μέσα!», λέω. Στο καλοριφεράκι μου! Στα παπλωματάκια μου! Τσαγάκι ζεστό, βουτήματα και τσιγαράκι. Μέχρι το απόγευμα, έχουμε καιρό.

Posted in προσωπικά | 5 Σχόλια »

Απέχθειες

Posted by geysser στο Οκτώβριος 8, 2007

Απεχθάνομαι:Την θάλασσα.
Γιατί:Θέλω να πατάω κάπου σταθερά.

Απεχθάνομαι:Τις παραλίες.
Γιατί:Εκεί βλέπω την πιο χυδαία έκφραση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Απεχθάνομαι:Τα αυτοκίνητα.
Γιατί:Δεν θέλω να σκοτωθώ.

Απεχθάνομαι:Τα extreme sports.
Γιατί:Τα φοβάμαι.

Απεχθάνομαι:Την φράση «είναι καλύτερα να μείνουμε φίλοι».
Γιατί:Δείχνει δειλία.

Απεχθάνομαι:Τα ψώνια με την κοπέλα μου.
Γιατί:Δεν θέλω να την περιμένω δύο ώρες σα μαλάκας για να διαλέξει ένα παντελόνι.

Απεχθάνομαι:Τον χορό.
Γιατί:Δεν ξέρω να χορεύω και δεν το θεωρώ απαραίτητο να μάθω.

Απεχθάνομαι:Την «υγιεινή» διατροφή.
Γιατί:Δεν θα ζήσω για πάντα.

Απεχθάνομαι:Το clubbing.
Γιατί:Στέκεσαι όρθιος σαν μπάστακας, δεν μπορείς να πεις λέξη στον διπλανό σου και η μουσική είναι απαίσια.

Απεχθάνομαι:Το γυμναστήριο.
Γιατί:Κάποτε θα τα τινάξω κι εγώ, όση γυμναστική και να κάνω.

Απεχθάνομαι:Την φράση «να δούμε λίγο κόσμο».
Γιατί:Και να τον δω, τι έγινε;

Απεχθάνομαι:Τον θρησκευτικό γάμο.
Γιατί:Με ποιόν/ποιά θα ζήσω μέχρι να πεθάνω είναι δικός μου και δικός του/της λογαριασμός (άντε και του Νόμου).

Απεχθάνομαι:Τις κοινωνικές επιταγές λόγω συγγένειας.
Γιατί:Είναι επιλογή μου με ποιόν θα είμαι κοινωνικός και με ποιόν όχι.

Εν τέλει…

Απεχθάνομαι:Ότι, αν τα πω αυτά, πολλοί θα με κοιτάξουν λες και είμαι εξωγήινος.
Γιατί:ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, ΓΑΜΩΤΟ!!!!

Posted in προσωπικά | 4 Σχόλια »

Το όζον του Καματερού

Posted by geysser στο Σεπτεμβρίου 23, 2007

Τρεις, θα έλεγα, ότι είναι οι αφορμές που με οδήγησαν σ’αυτό το post. Πρώτον, η αναφορά της καλής συναδέλφου zekia (link στα αριστερα σας) με αφορμή την επίσκεψή της στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης 2007. Δεύτερον, μια μικρή συζήτησή που είχα με τον επίσης καλό συνάδελφο fidelio (για link ομοίως στα αριστερα, στο Levity Pen) σχετικά με τα κακώς κείμενα του Ε.Σ.Υ (φίλε fidelio, συγνώμη που δεν τηρώ την υπόσχεση για ανάλογο post! Θα αναγκαστώ να αργήσω λίγο!). Και τρίτον, η εκπομπή του πολύ γνωστού γιατρού στο Τηλεάστυ, όπου η θαυματουργή του μηχανή οζονοθεραπείας διαφημίζεται με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια- στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσόν των 280 ευρώ. Μετά απ’ όλα αυτά, είπα να το ψάξω λίγο το θέμα.
Πρώτον, ας αρχίσω με μια μικρή ιστορική αναδρομή σχετικά με την οζονοθεραπεία. Το 1856, μόλις 16 χρόνια μετά από την ανακάλυψή του, το όζον χρησιμοποιήθηκε για την αποστείρωση χειρουργείων και χειρουργικών εργαλείων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το όζον χρησιμοποιούταν στην Ευρώπη για τον καθαρισμό νερού από βακτήρια. Η πρώτη χρήση του όζοντος σε θεραπευτική εφαρμογή αναφέρεται στο ιατρικό περιοδικό Lancet το 1892, ενάντια στην φυματίωση. Το 1916 ο Ταγματάρχης του Βρετανικού Στρατού George Stokers αναφέρει τις ευεργετικές ιδιότητες του όζοντος σε χειρουργικές επεμβάσεις.
Από κει και πέρα, ανάλογες αναφορές δεν υπήρξαν.
Γεγονός είναι ότι το όζον χρησιμοποιείται για την αποστείρωση ιατρικού και χειρουργικού υλικού, και μόλις πρόσφατα για την αποστείρωση του νερού. Υπάρχουν όμως σημαντικά στοιχεία που απαγορεύουν την χρήση του σε περιπτώσεις ασθένειας.Το όζον σαν αέριο είναι εξαιρετικά τοξικό. Στο αίμα, οξειδώνει ταχύτερα από το διατομικό οξυγόνο και δημιουργεί ελεύθερες ρίζες (τούτα τα κέρατα είναι γνωστό ότι προκαλούν πολλούς καρκίνους), καταστρέφει τα κύτταρα και προκαλεί οξειδωτικό σοκ. Πρακτικά, παρουσιάζει και κάποια άλλα προβλήματα, άσχετα όμως με θέματα υγείας. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί – διασπάται σε κοινό οξυγόνο – γιαυτό πρέπει να παραχθεί επί τόπου, με μεθόδους που μπορεί να είναι επικίνδυνες – επαφή με ψυχρό πλάσμα, υπεριώδες φως κλπ.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η οζονοθεραπεία δεν υποστηρίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ενώ πολλά κράτη την έχουν απαγορεύσει. Υπάρχει και δεδικασμένο, στις Η.Π.Α το 1999 όταν ένα ζευγάρι φυλακίστηκε γιατί διαφήμιζε συσκευές οζονοθεραπείας που, υποτίθεται, μπορούσαν να θεραπεύσουν τα πάντα, από AIDS μέχρι γάγγραινα.
Τέλος, θα παραθέσω αυτό που το «Reader’s Digest» αποκαλεί «μια προσωπική ματιά».
Σε στιγμές ανάγκης και απόγνωσης, είναι εξαιρετικά εύκολο να πέσουμε θύματα επιτηδείων. Από το Radithor του περασμένου αιώνα μέχρι το νερό του Καματερού, το νεράκι της ομοιοπαθητικής και το όζον του γιατρού στο Τηλεάστυ, πολλές απάτες έχουν καλυφθεί με έναν μανδύα ψευδοεπιστήμης, ο οποίος κάνει καλά την δουλειά του σε ανθρώπους που, από την μια έχουν φτάσει στα όρια της απόγνωσης, από την άλλη έχουν πλήρη άγνοια. Σκοπός όλων αυτών φυσικά δεν είναι να τους απαλλάξουν από το πρόβλημά τους, αλλά από το περιττό βάρος του πορτοφολιού τους. Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εκεί. Επεκτείνεται σε, συχνά, θανατηφόρα επίπεδα, καθώς πολλοί ασθενείς, προτιμώντας την εύκολη λύση των διαφόρων επιτηδείων, σταματούν την θεραπεία που τους έχει υποδείξει ο γιατρός τους.
Τα τελικά συμπεράσματα τα αφήνω στον αναγνώστη. Αυτό που ξέρω είναι ότι η μητέρα μου δεν γλίτωσε χάρη στο όζον του γιατρού, ούτε στα μαγικά κρύσταλλα της Μαντάμ Ορλώφ. Βρίσκεται δίπλα μου μόνο και μόνο γιατί οι γιατροί της τίμησαν στο έπακρο τον Όρκο του Ιπποκράτη, για τον οποίο έλιωσαν πολλά παντελόνια στα Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Posted in προσωπικά | 10 Σχόλια »

Just a perfect day…

Posted by geysser στο Σεπτεμβρίου 6, 2007

Χωρίς λόγια…

Posted in προσωπικά | 2 Σχόλια »

Hollywood OS

Posted by geysser στο Σεπτεμβρίου 2, 2007

Μην νομίζετε ότι υπάρχει συγκεκριμένος λόγος γιαυτό το post. Βασίζεται σε εκείνο το συχνό φαινόμενο που περιγράφεται εύστοχα με την φράση «μου ήρθε και το’ κανα». Συνήθως υπάρχει ένα αρχικό ερέθισμα, μια αφορμή, για να «σου’ρθει» να κάνεις κάτι. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η ταινία «The Net» με την Sandra Bullock, την οποία πέτυχα σε ένα μικρό, επαρχιακό κανάλι πριν μερικές ημέρες.
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από σας που την έχετε δει, έχετε κάνει την παρακάτω ερώτηση:»Μα…τι σόι υπολογιστή χρησιμοποιεί;»
Λοιπόν, μην πασχίζετε άδικα να καταλάβετε ποιόν υπολογιστή χρησιμοποιούν οι ήρωες του Hollywood, ή ποιο λειτουργικό σύστημα τρέχει σ’ αυτούς. Συνήθως, ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι πραγματικά. Τόσο οι υπολογιστές όσο και τα προγράμματα που εμφανίζονται σε μια ταινία, ανήκουν σε μια ευρεία και ασαφή κατηγορία που περιγράφεται με τον όρο «Hollywood Operating System». Μεταξύ τους όμως, υπάρχουν πολλές ομοιότητες, τις οποίες θα προσπαθήσω να αναφέρω πιο κάτω.
Όσον αφορά το hardware των χολιγουντιανών υπολογιστών, ιδού τι παρατηρεί κανείς στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων:

* Όλα υπάρχουν και βασίζονται στην οθόνη. Συνήθως, αρκεί να την καταστρέψεις – ή να την πυροβολήσεις – για να καταστραφούν μαζί της σκληροί δίσκοι, μνήμες, δεδομένα.
* Οθόνες plasma ή LCD δεν υπάρχουν. Ανεξαρτήτως εποχής, ο καθοδικός σωλήνας κυριαρχεί.
* Τα ποντίκια αποτελούν περιττή πολυτέλεια. Κάθε χρήστης που ξέρει πέντε πράγματα παραπάνω, το επιδεικνύει χρησιμοποιώντας πάντα πληκτρολόγιο.
* Ανεξαρτήτως όγκου δεδομένων, τα πάντα αποθηκεύονται σε floppy disks.
* Τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο συνήθως δεν φέρουν ενδείξεις. Ο ειδήμων οφείλει να ξέρει από πριν τι κάνει το καθένα.
* Ο φωτισμός της οθόνης είναι τόσο ισχυρός, ώστε ανακλά τα δεδομένα στο πρόσωπο του ήρωα.
* Τα πάντα είναι εντελώς αθόρυβα.
* Τα modem μεταδίδουν δεδομένα με ρυθμό 2000 Gigabit το δευτερόλεπτο.
* Για να καταστραφεί ένας υπολογιστής, πρέπει οπωσδήποτε να πετάξει σπινθήρες και καπνό.
* Δεν υπάρχουν πλατφόρμες υπολογιστών. Όλοι είναι κατασκευασμένοι σύμφωνα με ένα πρότυπο, το οποίο όχι μόνο επιτρέπει σε όλους τους υπολογιστές του κόσμου να επικοινωνούν απρόσκοπτα, αλλά και να συνδέονται και με εξωγήινους υπολογιστές! (βλ. «Ημέρα Ανεξαρτησίας»)

Στο software τα πράγματα είναι πολύ πιο μπερδεμένα. Ιδού:

* Όλα τα προγράμματα τρέχουν σε πολύχρωμο, τρισδιάστατο περιβάλλον.
* Όταν ο ήρωας αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει εντολές, αυτές είναι της μορφής «Upload Virus», «Search Secret Files» ή «Override Password».
* Οι γραμματοσειρές είναι ύψους 48 pixel και πάντα bold.
* Μια διαδικασία πάντα δίνει μια scroll bar, με το ανάλογο κείμενο και την ένδειξη ποσοστού ολοκλήρωσης.
* Συνήθως αρκούν τρεις προσπάθειες για να μαντέψεις σωστά έναν κωδικό.
* Όσο πιο ευαίσθητα είναι τα δεδομένα, τόσο πιο πιθανό είναι ο κωδικός που τα προστατεύει να είναι ημερομηνίες γενεθλίων, το όνομα μας ή το όνομα της γκόμενας μας.
* Τα κουμπιά σε μια εφαρμογή (command buttons), όταν πατηθούν, παράγουν ένα ευδιάκριτο «κλικ». Αντίστοιχα, όταν τρέχει κείμενο, ακούγεται μια σειρά από «μπλιπ».
* Για οποιαδήποτε διαδικασία υπάρχει ένα και μόνο κουμπί στην εφαρμογή που όχι μόνο την διεκπεραιώνει, αλλά ρυθμίζει και τις παραμέτρους της.
* Το παράθυρο για την εισαγωγή password,συνήθως έχει την φάτσα του χρήστη του οποίου τα δεδομένα προστατεύει (και συχνά η φωτογραφία έχει κάποιο animation, το οποίο και αντιδρά κατάλληλα).
* Κάθε υπολογιστής έχει προεγκατεστημένα όλα τα απαραίτητα προγράμματα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε κάποια ταινία με υπολογιστές, προσπαθήστε λίγο να βρείτε όλα τα παραπάνω – και πολλά άλλα. Εγώ, από την πλευρά μου, το βρίσκω τουλάχιστον διασκεδαστικό, ειδικά όταν η ταινία δεν βλέπεται.

Posted in προσωπικά | 4 Σχόλια »

Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

Posted by geysser στο Αύγουστος 10, 2007

Τον φανταζόμαστε σαν τροφαντό μωράκι με χρυσές μπούκλες,φτερά στην πλάτη και πονηρό χαμόγελο. Κατά καιρούς έχει λατρευτεί σαν το ύψιστο αγαθό.Μονοπωλεί το ενδιαφέρον κάθε τομέα της τέχνης:λογοτεχνία, ποίηση, μουσική, κινηματογράφος, θέατρο.Έχει αγαπηθεί και μισηθεί όσο κανείς άλλος.Σίγουρα είναι η απόλυτη διασημότητα.Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον Έρωτα, την πιο συμπλεγματική προσωπικότητα στην παγκόσμια Ιστορία!
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, στην ελληνική μυθολογία, μητέρα του ήταν η Αφροδίτη και πατέρας του ο Άρης.Οι αρχαίοι Έλληνες, πάντα διορατικοί, μας λένε κάτι σχετικά απλό: σεξ και διεκδίκηση. Ζητάτε την αλήθεια γύρω από την φύση του Έρωτα; Μην ψάχνετε μακριά. Η απάντηση βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια σας.
Εξετάζοντας τον Έρωτα από μυθολογικής πλευράς,σαν χαρακτήρας ταιριάζει απόλυτα με τον Loki των Σκανδιναβών, τον Besh των Αιγυπτίων,τον Coyot των Ινδιάνων. Ακόμα και στην ελληνική μυθολογία,οι ομοιότητές του με τον Ερμή είναι πολλές. Είναι το πονηρό πνεύμα, ο κατεργάρης που τα αναστατώνει όλα, ο Παγκόσμιος Φαρσέρ που μας αντιμετωπίζει με ειρωνικό χαμόγελο.Ο σημερινός Έρωτας δεν απέχει πολύ. Σίγουρα, πολλοί από εσάς τους ερωτευμένους,έχετε στηθεί μπροστά στον καθρέφτη και έχετε αναρωτηθεί που έχετε μπλέξει. Μην ανησυχείτε. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να αισθάνεστε μπερδεμένοι.
Στην σύγχρονη εποχή, ας κοιτάξουμε λίγο τον Gabriel Garcia Marquez.Στο «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας», παρουσιάζει τον Έρωτα μέσα από τις περιπέτειες ενός ερωτικού τριγώνου, και τον αναλύει σαν υπαρκτή ασθένεια, την οποία παρομοιάζει με την χολέρα ως προς τα συμπτώματα (εξ ου και ο τίτλος). Στο «Περί Έρωτος και Άλλων Δαιμονίων» πάει λίγο μακρύτερα, και ο Έρωτας γίνεται κοινωνικοπολιτική ασθένεια. Όπως και να’χει ο Marquez βλέπει τον Έρωτα σαν συμπτώματα, ενδείξεις και όχι σαν συστατικό του ψυχισμού μας. Δεν υπάρχει τίποτα το ψυχικό στον Έρωτα. Υπάρχει μόνο η σωματική του πλευρά. Έχουμε λόγο να υιοθετήσουμε τις απόψεις του; Δεν ξέρω. Εξαρτάται από το πόσο ρομαντικοί είμαστε. Εγώ πάντως τείνω να συμφωνήσω.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, τελικά, ο Έρωτας δεν είναι «ο ασπασμός των αγγέλων προς τ’ άστρα». Πάω στοίχημα ότι ούτε ο ίδιος ο Ουγκώ δεν κατάλαβε τι εννοούσε με την φράση αυτή.

Posted in προσωπικά | 2 Σχόλια »