Adequatio Intellectus Et Rei

Blog για όλους και για όλα

Ημερολόγιον

Posted by geysser στο Μαρτίου 18, 2010

Πέμπτη, ώρα εντεκάμισυ και κάτι ψιλά, καιρός νεφελώδης, γκαστρωμένος και αρκούντως μανιοκαταθλιπτικός. Ρόφημα: τσάι. Κατασταση: πυρετώδης και γενικώς ολίγον τι σκατένια.
Το συγγραφικό blackout συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, αλλά η λευκή έρημος του χαρτιού (τα’χουμε ξαναπει, της οθόνης!) μου κλείνει το μάτι. Το πρόβλημα δεν είναι να ανταποκριθώ στο κάλεσμά της, Το πρόβλημα είναι τι σκατα θα γράψω.
Στρίβω λοιπόν τσιγάρο και περιμένω. Να μου’ρθει έμπνευση; Να πάρουν τα δάχτυλά μου μπρος; Να τραβηχτεί λίγο η κουρτίνα του πυρετού; No idea. Πάντως περιμένω.

Σήμερα είδα εφιάλτη. Δεν ξέρω αν έφταιγε ο πυρετός, ή η τραγικά έξυπνη ιδέα μου να δω το «Paranormal Activity» σε ώρες που δεν συνιστάται η θέαση ταινιών που μπορούν να κάνουν το στομάχι σου να ανεβεί στο λαρύγγι (αυτά τα mocumentary, αν και μάπα τεχνικώς, έχουν το κατιτίς που μπορεί να κάνει την καρδιά σου να πάθει λόξυγγα), αλλά η αιτία δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι κατάφερα να τα κάνω πάνω μου από κάτι εντελώς αλλοπρόσαλλο.
Το όνειρο ξεκίνησε σε ένα αμφιθέατρο κάποιου πανεπιστημίου, τεραστίων διαστάσεων, με ελάχιστο κόσμο, και με εκείνο το «αρωμα» των σχολείων της προηγούμενης δεκαετίας – ένας συνδυασμός από φτηνό απορρυπαντικό, φορμόλη και το πατσουλί του χιλιάρικου, αφημένο από το πέρασμα εκατοντάδων καθηγητριών.Κάποιο σεμινάριο θα γινόταν εκεί κι εγώ, με βάση το σεμινάριο, έπρεπε να αποφασίσω αν θα φοιτήσω στο πανεπιστήμιο αυτό ή όχι. Δεν άκουγα τίποτε εκτός από ένα αλλόκοτο μουρμουρητό από κάπου – δεν υπήρχε ομιλητής αλλά υποτίθεται πως το σεμινάριο είχε αρχίσει. Σε κάποια στιγμή έρχεται ένας τύπος και κάθεται δίπλα μου. Δεν είπε τίποτα, μόνο χαμογέλασε  κάπως πονηρά, αλλά αμέσως κατάλαβα ότι είχα να κάνω με έναν εξαιρετικά ανώμαλο άτομο. Πιο κάτω και αριστερά μου καθόταν μια ομάδα ατόμων που ξέρω και στην πραγματική ζωή: η Τατιάνα, με το αιώνιο λευκο μπλουζάκι με τον θυρεό της Ροζ Μονόκερω να ποζάρει αγέρωχα, η Ευδοκία, που για κάποιο τρελό λόγο φορούσε ένα καπέλο που έμοιαζε κάπως με μπωλ φρουτοσαλάτας, ο Ναπολέων, που κάτι έλεγε σε ένα τεράστιο κινητό τηλέφωνο, και η Βικούλα, η οποία δεν έκανε τίποτα απολύτως. Λίγο πιο δίπλα καθόταν ο Καραμαλής (ο γέρος), κι εκεί κατάλαβα ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασιλειο της Δανιμαρκίας.
Σε καποια στιγμή σηκώνεται ο ανώμαλος και κάθεται από πίσω από την προαναφερθήσα ομάδα. Απλώνει το χέρι και, χαμογελώντας και πάλι πονηρά, άρχισε να ανακτεύει τα μαλλιά τους, πότε τον έναν, πότε στον άλλον, πότε σε δύο μαζί. Δεν ξέρω γιατι αλλά σκέφτηκα ξεκάθαρα ότι ετοιμάζεται να τους σκοτώσει- προφανώς ανακατεύοντας τα μαλλιά τους μέχρι θανάτου. Άρχισα να φωνάζω ή, τουλάχιστον, να προσπαθώ να φωνάξω, γιατί φωνή δεν έβγαινε. Σε κάποια στιγμή η Βικούλα είπε:»Ωραία είναι!», κι εκεί κάτι έσπασε. Όλοι μαζί αρχίσαμε να ουρλιάζουμε. κι ο ανώμαλος να συνεχίζει το ανακάτεμα, και το μουρμουρητό από τον αόρατο ομιλιτή να μην σταματάει, κι εγώ να ουρλιάζω αλλά να μην ακούω τίποτα. Εκεί ξύπνησα, με έναν κόμπο σφηνωμένο στο λαρύγγι μου, με την ανάσα μου να πιάνει υπερηχητικούς ρυθμούς και με τον πυρετό να κάνει το δωμάτιο να μοιάζει με ψυγείο. Το λαπιτοπι δίπλα μου ανοιχτό, με προφύλαξη οθόνης. Ωρα: λίγο μετά τις τέσσερις. Μετά από λίγο, έβαλα θερμόμετρο. 38,1. Τέλεια!

Ξύπνησα πάλι κατά τις δέκα το πρωί. Η οικογένεια έχει φύγει – κατέβηκαν αγεληδόν για τις καθιερωμένες εξετάσεις της μάνας μου. Έφτιαξα ένα τσάι, ξαναξάπλωσα και αποφάσισα να γράψω κάτι. Έτσι, για να ξεμουδιάσω λίγο, μπας και πάρω στροφές.
Ο πυρετός έχει πέσει. Αισθάνομαι κάπως καλύτερα. Λες να ήταν το τσάι; Ή μήπως το γράψιμο; Θα δούμε.

Advertisements

Posted in προσωπικά | 2 Σχόλια »

Μετανοείτε!!!!!

Posted by geysser στο Ιανουαρίου 28, 2010

Τι είναι δώδεκα ευρουλάκια μπρος στην σωτηρία της ψυχής σας;;;;

Posted in διάφορα | 2 Σχόλια »

Τα Κιούπια

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 26, 2009

Γεύσεις σε ατέλειωτη χρονική λούπα…

Σάββατο βράδυ, την επομένη του χαλασμού των Χριστουγέννων, και αποφασίσαμε να ξοδέψουμε το βράδυ σε gourmet απολαύσεις. Τα Κιούπια στο Κολωνάκι δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή – όντας μέγας φαν του Ανυπέρβλητου Λευτέρη Λαζάρου, ήθελα Βαρούλκο, αλλά κάτι τέτοιο πρέπει να κανονιστεί από πριν- αλλά του ατόμου που θα συνόδευα.  Βρεθήκαμε λοιπόν εκεί κατά τις 18:00, με καθόλου κόσμο και άρα με άφθονες επιλογές. Δύο άτομα, εγώ και η κολλητή μου η Βίκυ – της οποίας ήταν σχεδόν όνειρο να ξαναπάει εκεί. Κι εδώ αρχίζει η κριτική μου.
Χώρος.
Το εστιατόριο στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο της δεκαετίας του ’20, με έντονες Bauhaus επιρροές, στην γωνία της Δεινοκράτους με την Αναπήρων Πολέμου, δέκα λεπτάκια από το Μετρό Ευαγγελισμού, προς Λυκαβητό. Σπασμένο λευκό χρώμα που κυριαρχεί στους τοίχους, δένει σχεδόν αρμονικά με το σκούρο καφέ στα παράθυρα και τις πόρτες. Και λέω «σχεδόν», γιατί το ζεστό potential του χώρου το χαλάει λίγο ένα παρκέ από ανοιχτό σουηδικό ξύλο που πρέπει να έχει κολλήσει γύρω στα είκοσι χρόνια πριν. Πρώτη λούπα. Δεν ξέρω, αλλά ένα μοντέρνο χαλί δεν θα έβλαπτε καθόλου.
Τα τραπέζια είναι άνετα και λιτά, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο ύπαρξης δύο six top σε ένα ισόγειο που φιλοξενεί άνετα σαράντα άτομα σε τραπεζια των τεσσάρων και των δύο. Διπλό υπήρχε μόνο ένα-το οποίο ,φυσικά, και πήραμε εμείς.
Αντίθετα από το ισόγειο, το οποίο δεν με εντυπωσίασε, ο πάνω όροφος και το αίθριο διεκδικούν άνετα ένα Michelin. Ζεστός φωτισμός, άνετες θέσεις και μια θέα σε ένα από τα ελάχιστα πράσινα της Αθήνας, αποζημιώνει και με το παραπάνω τον κάθε επίδοξο καλοφαγά. Δεν χρειάζεται ενδελεχής ανάλυση για να καταλάβεις ότι, από αισθητικής άποψης, ο πάνω όροφος είναι το μεγάλο ατού του εστιατορίου.
Τέλος, κάτι που με ξενίζει γενικά σε οποιοδήποτε εστιατόριο: η μουσική. Η σύγχρονη γαστρονομική αισθητική επιβαλλει ως soundtrack το ίδιο το buzz του εστιατορίου. Ακούσματα σε easy listening τονους που θυμίζουν κρουαζιερόπλοιο της δεκαετίας του ’70 δεν έχουν θέση σε ένα εστιατόριο εν έτει 2010.Δεύτερη λούπα.
Σέρβις
Ποτέ δεν έμαθα το όνομα του σερβιτόρου μας – και ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο να το μάθω – αλλα τον κατασυμπάθησα! Με φανερά τα χρόνια της εμπειρίας στο επάγγελμα, απλός, απέρριτος και σαφής στην περιγραφή των πιάτων, ευγενέστατος και με σωστό timing. Μόνο του μειονέκτημα που διέκρινα είναι ότι μας… παραζήτησε συγνώμη που η κουζίνα δεν μπορούσε να καλύψει τα δύο φιλέτα που παραγγείλαμε. Ο maître δεν χρειάζεται να απολογήται για τα λάθη της κουζίνας. Απλώς ενημερώνει τον πελάτη, ζητάει συγνώμη εκ μέρους του chef, προτείνει την εναλλακτική και αυτό είναι όλο. Φίλε μου, αν τύχει ποτέ και διαβάσεις αυτή την κριτική, χαλάρωσε! Το να μην υπάρχει ένα κωλοφιλέτο δεν σημαίνει αυτόματα ότι έφτασε το τέλος του κόσμου!
Λόγω ώρας η κουζίνα είχε να καλύψει μόνο δύο τραπέζια στο ισόγειο και δύο επάνω, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για το  σέρβις των πιάτων. Θα έπρεπε να το δω σε full σέρβις- πράγμα που, λόγω εποχής, δεν είναι ασυνήθιστο – αλλά, ακόμα κι έτσι, δεν έχω παράπονο. Λίγη καθυστέρηση υπήρξε στο επιδόρπιο αλλά αυτό μας βγήκε σε καλό: μας άφησε αφθονο χρόνο για να ηρεμήσουμε κάπως από τον γαστρονομικό φόρτο που είχε προηγηθεί.
Φαγητό
Και φτάνουμε στο ζουμί, στον κύριο λόγο υπαρξης οποιουδήποτε εστιατορίου. Υπάρχουν δύο τρόποι: το μενού και το a la carte. Επιλέξαμε τον πρώτο και, πρέπει να σας πληροφορήσω, το μετάνοιωσα! Στην παραγγελία μενού, αρχίζεις με οχτώ (!) παρακαλώ ορεκτικά, τα οποία φτάνουν και περισσεύουν για να σκάσεις, προχωράς στο κυρίως πιάτο και τελειώνεις με το επιδόρπιο της κάρτας. Σαράντα τρία ευρώ χωρίς κρασί. Με τα ίδια λεφτά, είναι καλύτερο να παραγγείλεις a la carte, να φας φυσιολογικά και να ευχαριστηθείς το κάθε πιάτο στο maximum.
Οι γεύσεις συμπεριλαμβάνουν κλασικά πιάτα, σωστά εκτελεσμένα αλλά χωρίς την πρωτοτυπία για την οποία φημίζονται τα Κιούπια. Πρώτο ορεκτικό, μια σούπα με σπιτική κουλουρία – ένα μικρό, Ροδίτικο ζυμαρικό σε μέγεθος τραχανά – με δυόσμο και ντομάτα, υπέροχα ζεστή και χορταστική, αλλά λίγο πατημένη στο αλάτι. Ακολούθησαν σαλάτα με μαρούλι, λάχανο και ντομάτα, ντρεσαρισμένη με μια βινεγκρέτ μυζήθρας (έξυπνο, αλλά δεν το πολυκατάλαβα στον ουρανίσκο), παντζαροσαλάτα (πολύ γλυκιά για τα γούστα μου) και, φυσικά, η διάσημη μελιτζανοσαλάτα από αργά ψημένη μελιτζάνα. Η τελευταία παίρνει δεκάρι δαγκωτό (κρεμώδης, πλούσια, καταπληκτικά καπνιστή και table side σερβίρισμα από τον προαναφερθέντα συμπαθέστατο σερβιτόρο!). Αυτό που με ξένισε και μου έκοψε λίγο την ευχαρίστηση, ηταν τα μοσχαρίσια γλυφιτζούρια – κεφτέδες από μοσχαρίσιο κιμά, με σάλτσα φρέσκιας ντομάτας η οποία διατηρούσε σωστά την οξύτητά της, σερβιρισμένοι σε ξυλάκια παγωτού. Σαν γεύση άξιζαν, αλλά το food styling ήταν περιττό και επιτηδευμένο.
Στα entrées, εγώ προτίμησα μοσχαρίσια μπριζόλα και η Βίκυ φιλέτο σουβλιστό, στα οποία σωστά ερωτήθηκε το ψήσιμο. Ευτυχώς ή δυστυχώς, το δικό μου μέτριο ήρθε στο παρα κάτι – ένα λεπτό ακόμα στην σχάρα, και θα το έχανε. Η Βίκυ, ως κλασική Ελληνίδα, προτίμησε την ασφάλεια του καλοψημένου. Γενικά ικανοποιημένος από τα κυρίως, αλλά λίγο ξυνισμένος στις πατάτες – αν και φρεσκοκομμένες, παραήταν λαδερές.
Και φτάνουμε στο επιδόρπιο. Η χαρά του Οίκου Ευγηρίας! Ζελέ φράουλας με ρόδι, παγωτό καταΐφι και μους σοκολάτας. Το ζελέ ήταν ωραίο, αλλά βρήκα την εμφάνιση οικτρή – χάθηκαν οι παλιές, καλές φόρμες της καραμελέ; Το παγωτό καταΐφι ήταν απλά ένα παγωτό βανίλια με φυστίκια, πασπαλισμένο με καταΐφι, το οποίο μας ήρθε σε ένα τεράστιο μπωλ από χρωματισμένο πάγο. Ένα παγωμένο μπολάκι θα έκανε θαυμάσια την δουλειά του, χωρίς αυτές τις εξτραβαγκάνζες τύπου Fanny Cradock. Και πάλι συγχίζομαι όταν βλέπω τέτοια παλιομοδίτικα πράγματα από, κατα τα άλλα, αξιοπρεπείς chef. Τρίτη λούπα – και ευτυχώς τελευταία. Όσο για την μους, κρεμώδης και νοστιμότατη.
Γενικά
Χωρίς να διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας, τα Κιούπια κάνουν καλά την δουλειά τους. Στην Ελλάδα της νεκρής γαστρονομίας, όπου μόνο ένας Λαζάρου έχει τολμήσει να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, τα Κιούπια φιγουράρουν ψηλά στην λίστα των εστιατορίων που κινούνται στα όρια του καθημερινού και του gourmet. Δυστυχώς, σε αυτά τα όρια, κινείται μπρος-πίσω, αναποφάσιστο. Αν ξεφύγει λίγο από το παρελθόν της Ρόδου – όπου διέπρεψε – θα αποκτήσει αυτό που κάθε εστιατόριο έχει ανάγκη: σαφή χαρακτήρα. Μέχρι τότε, νομίζω ότι αξίζει την υποστήριξη,την προσοχή αλλά και την κριτική μας.

Βαθμολογία…3/5

Posted in γαστρονομία | 2 Σχόλια »

Brother…here we go again!!!

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 24, 2009

Να τα πούμε;;;

Posted in επικαιρότητα | Leave a Comment »

The Symphony Of Science

Posted by geysser στο Δεκέμβριος 3, 2009

Ποιός είπε ότι η Επιστήμη δεν μπορεί να εμπνεύσει; Από τον Douglas Adams ως τον Carl Sagan και από τον Sir David Attenborough ως τον Stephen Hawking, η Συμφωνία της Επιστήμης έρχεται για να αποδείξει περίτρανα ότι και η Μουσική βρίσκει εύφορο έδαφος στην Επιστήμη. Μετά από αυτό, η Τεχνη βρίσκει επιτέλους κάτι σημαντικότερο να πει.

«A Glorious Dawn»

«We Are All Connected»

«Our Place In The Cosmos»

Το project «Symphony Of Science» είναι πνευματικό παιδί του John Boswell, μουσικού από την Washington. Χρησιμοποιεί ηχητικά samples από εκπομπές και προγράμματα επιστημονικού περιεχομένου (ανάμεσα τους η περίφημη σειρά «Cosmos» του Carl Sagan, «Universe» του Stephen Hawking κ.α) τα οποία έχουν υποστεί επεξεργασία για να ακούγονται μουσικά, κι έχουν επενδυθεί με ηλεκτρονική μουσική ειδικά φτιαγμένη από τον ίδιο τον Boswell.
Μπορεί μουσικά το αποτέλεσμα να μην με εκφράζει και τόσο – μου θυμίζει Enigma των 90’s – , αλλα το περιεχόμενο, το ύφος και το όλο concept με έκαναν να κολλήσω και να μην ξεκολλάω με τίποτα- εχω ακούσει το καθένα καμιά δεκαπενταριά φορές, και το αγαπημένο μου είναι το δεύτερο-! Το τελευταίο που μπορώ να πω είναι ότι μακάρι κι άλλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Posted in μουσική | 2 Σχόλια »

Η προέλευση της θρησκείας ως πολιτισμικό φαινόμενο

Posted by geysser στο Νοέμβριος 10, 2009

Θέλω να ξεκινήσω το παρόν άρθρο με εναν μίνι πρόλογο, στον οποίο νοιώθω ότι πρέπει να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, προς αποφυγήν τουλάχιστον παρεξηγήσεων. Πρώτον, δεν είμαι ανθρωπολόγος. Δευτερον, δεν είμαι φιλόσοφος. Τρίτον, δεν είμαι οποιουδήποτε είδους επιστήμονας. Ό,τι ακολουθήσει στις επόμενες γραμμές, δεν είναι παρά μια απόπειρα ταξινόμησης των σκέψεων που έχω κάνει κατα καιρούς πάνω σε ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα που έχει θέσει ποτέ η Φιλοσοφία: ποιά η προέλευση του θρησκευτικού φαινομένου.
Δεν προσπαθώ να δώσω απάντηση στο ερώτημα αυτό – τόνοι μελάνης έχουν χυθεί και δεκάδες δάση του Αμαζονίου έχουν καταστραφεί ανά τους αιώνες σε απόπειρα απάντησης χωρίς, μέχρι τώρα, ικανοποιητικά αποτελέσματα. Εξάλλου, δεν έχω τα απαραίτητα προσόντα για να επιχειρήσω καν κάτι τέτοιο, γιαυτό θα περιοριστώ μόνο στο να καθορίσω μια γραμμή σκέψης για τον επίδοξο αναγνώστη που έχει κάποιο ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Καταρχήν, τι είναι θρησκεία;
Ο ορισμός είναι λίγο δύσκολος. Γενικά, πρόκειται για ένα σύστημα ιδεων το οποίο, μέσω τελετουργίας, πίστης, συμβολισμών και αναφορών σε κάποια θεότητα/θεότητες, υπερφυσικά όντα ή υπερφυσικές δυνάμεις, προσπαθεί να δώσει όχι μόνο εξηγήσεις, αλλά και υπέρτατο νόημα σε ανθρώπινες εμπειρίες (Clifford Geertz, Religion as a Cultural System, 1973).Προσωπικά δεν εχω κανενα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον ορισμό αυτό, και με τα τέσσερα σημεία που παρουσιάζονται στον ορισμό αυτό θέλω να προχωρήσω.

Ως τελετουργία ορίζεται το σύνολο πρακτικών, συνήθως συμβολικών, που καθορίζεται από μια θρησκεία ή από την παράδοση.Τα τελετουργικά δεν λαμβανουν υπ’οψη προσωπικές ερμηνείες των τυπικών τους, ενώ σπάνια ενσωματόνουν λογικές διαδικασίες ή αναγκαιότητες. Είναι αυστηρά καθορισμένα, κινούνται δογματικά και, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν έχουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Μπορούμε να καθορίσουμε ένα σημείο προέλευσης, αν αναλογιστούμε τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει ο εγκέφαλος μας: είμαστε ένα είδος που δουλεύει με πρότυπα (pattern seeking animal). Κι εκεί που δεν υπάρχουν πρότυπα ή εκεί που αδυνατούμε να τα βρούμε, έχουμε την τάση να τα δημιουργούμε μόνοι μας. Οι προλήψεις (superstitions) έχουν την ίδια προέλευση. Και το είδος μας δεν είναι το μόνο που παρουσιάζει τέτοιες συμπεριφορές (Skinner, B.F. «‘Superstition’ in the Pigeon,» Journal of Experimental Psychology #38, 1947)

Το φαινόμενο της πίστης – η άκριτη αποδοχή προτάσεων χωρίς εξέταση των δεδομένων – δεν διαφέρει και πολύ. Και πάλι,  θεωρώ  ότι προέρχεται από τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου μας, και ιδιαίτερα στην φάση της παιδικής ηλικίας. Ο μαθησιακός μηχανισμος του ανθρωπίνου είδους είναι σχεδιασμένος να κάνει κάποια λογικά άλματα. Ακούγεται – και είναι – λογικό : όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια τίγρη, δεν χρειάζεται να κάνεις ολόκληρη ανάλυση για να καταλάβεις ότι πρέπει να το βάλεις στα πόδια. Η τίγρη δεν έχει σκοπό να συζητήσει μαζί σου, έχει σκοπό να σε κάνει το επόμενο γεύμα της. O Dan Dennett περιγράφει την παραπάνω συμπεριφορά ως «υιοθέτηση προθετικής στάσης». Επειδή όμως ο μηχανισμός είναι γενικά ατελής – κάθε βιολογικός μηχανισμός παρουσιάζει ατέλειες και λάθη – πολλές φορές τα λογικά άλματα είναι πάρα πολλά, οδηγώντας σε λάθος συμπεράσματα. Μίλησα πιο πάνω για παιδική ηλικία, γιατί σ’αυτή την φάση έχουμε τις περισσότερες ελλείψεις ως προς την αξιολόγηση του περιβάλλοντός μας. Βέβαια, στην σημερινή εποχή, είναι κάπως δύσκολος να βρεθείς αντιμέτωπος με μια τίγρη, αλλά οι μηχανισμοί συμπεριφοράς έχουν τον τρόπο να επιμένουν σθεναρά.

Ο συμβολισμός – η χρήση συμβόλων που αναπαριστούν ιδέες, συναισθήματα ή φαινόμενα – είναι, γενικά, κάτι που είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Τόσο ο Freud όσο και ο Jung, υποστηρίζουν ότι προέρχεται από την ανάγκη μας να συγκρατούμε πληροφορίες με τρόπο που να επιτρέπει εύκολη πρόσβαση (διαφέρουν στο κατα πόσο ο συμβολισμός είναι ατομική υπόθεση – Freud – ή μπορεί να είναι συλλογική – Jung). Οι εμπειρίες μου με οδηγούν στο δεύτερο και η λογική λέει ότι, αφού ζούμε όλοι σε παραπλήσια περιβάλλοντα, είναι αναμενόμενο πως οι επι μέρους συμβολισμοί θα αναπτυχθούν με παρόμοιο τρόπο. Πάντως, προσφέρεται μια λογική υπόθεση προς εξέταση σχετικά με την προέλευση του συμβολισμού.

Τέλος, οι αναφορές σε υπερφυσικές οντότητες/δυνάμεις, ό,τι δηλαδή αποκαλείται θεότητα, έχει άμεση σχέση με την τάση προς προσωποποίηση ιδεών, η οποία τάση πρέπει να πηγάζει από την κοινωνική μας φύση. Αυτή η φύση μας κάνει επιτακτική την παρουσία άλλων, ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα φαινόμενο με όρους άλλους από τους ανθρώπινους ( το βλέπουμε αυτό σε όσους προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά άλλων ειδών).

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, η θρησκεία είναι αποτέλεσμα συγκερασμού ανθρωπίνων συμπεριφορών, συμπεριφορών οι οποίες είναι λίγο εως πολύ αναμενόμενες από βιολογική και εξελικτική σκοπιά – δεν είναι δύσκολο να δεις το εξελικτικό πλεονέκτημα όλων των παραπάνω. Η θρησκεία όμως δεν είναι αυτοσκοπός των παραπάνω συμπεριφορών. Μάλλον πρόκειται για πάρεργο, για «υποπροϊόν» αν θέλετε, των παραπάνω, αλλά σίγουρα και πολλών άλλων, συμπεριφορών. Σίγουρα μπορεί να γίνει περαιτέρω ανάλυση των θέσεών μου – και αυτό ακριβώς θέλω να προκαλέσω – αλλά θα καταλήξω σε ένα συμπέρασμα: ότι η θρησκεία είναι ένα απολύτως φυσικό φαινόμενο, εξηγήσιμο με φυσικούς όρους, και ότι κάποτε, κάποιοι, θα κάνουν καλύτερη δουλειά από εμένα ή τόσους άλλους, παραχώνοντας και αυτό το «Μεγάλο Ερώτημα» στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Posted in θρησκεία | 12 Σχόλια »

Το δράμα του ηττημένου…εχέσθη ο νικητής…

Posted by geysser στο Οκτώβριος 4, 2009

ΚαραμανλήςΛοιπόν, το ομολογώ. Τον λυπήθηκε η ψυχή μου! Δακρύσανε κι οι κάλτσες μου, βρε αδερφέ! Τούτο δω δεν ήτανε μετεκλογική δήλωση, ήτανε δράμα του Φώσκολου, με πρωταγωνίστρια την Μάρθα Βούρτση και καπάκια τον Βασιλάκη Καΐλα! Τι άλλο να πω; Τέτοιο δράμα δεν έχω ξαναδει!
Τελειώσανε λοιπόν οι εκλογές, και το αποτέλεσμα δεν έδειξε απλά ήττα την Νέας Δημοκρατίας. Έδειξε Βατερλώ. Κατήλθεν ο Αρμαγγεδών επί της κεφαλής του Κωστάκη, Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και Νύχτα των Κρυστάλλων σε πακέτο. Για να συννενοηθούμε, το 10% της εκλογικής διαφοράς – τα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα οριστικά, τώρα που γράφω τούτες τις γραμμές, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό – δεν ήτανε νίκη του Geoffrey. Ήτανε ήττα του Καραμαλή. Μετά τον θρίαμβο του στις εκλογές του 2007, έφτασε να φάει το πρώτο χαστούκι στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου, με τον Γιωργάκη να του ρίχνει κοντά 4,5% στο κεφάλι, και τώρα, στις προωρες εκλογές του Οκτωβρίου, να ρίχνει λευκή πετσέτα. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, δηλαδή. Ο Κωστάκης στην ουσία τα παράτησε όλα στην τύχη τους, μάζεψε τα μπογαλάκια του και είπε «Άει στο διάολο, άσε τους άλλους να βγάλουνε το φίδι από την τρύπα! Βαρέθηκα!» Και παραιτήθηκε, με τον πιο αναξιοπρεπή, γελοίο και μικροπρεπή τρόπο που μπορεί να σκεφτεί ανθρώπου νους: με πρόωρες εκλογές.
Μετά λοιπόν τα αποτελέσματα – ήδη τα πρώτα exit poll είχανε δείξει ξεκάθαρα τι αιματοκύλισμα θα επακολουθούσε – βγήκε ο Κωστάκης στην τηλεόραση και έκανε την δήλωσή του. Αφού συνεχάρει τον νικητή Γιωργάκη (μη χεστούμε, βέβαια), στην ουσία είπε τα εξής:
α) Νικήσαμε πρώτη φορά το 2003. Ξανανικήσαμε το 2007. Μέσα σε δύο χρόνια καταφέραμε να τα κάνουμε όλα σκατά. Καλά να πάθουμε.
β)Έχω μια ιδέα: να προσπαθήσουμε να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Το μόνο που μας έμεινε είναι να θέσουμε θέμα Προέδρου της Δημοκρατίας (Ούπς! Όρνιο! Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, είπε!). Ποιός ξέρει; Μπορεί να κοιμηθεί ο Αλλάχ και να χωθούμε κάπως.
γ) Μετά απ’ότι έγινε, εγώ την κάνω. Ασ’τους άλλους τους μαλάκες να βγάλουνε το φίδι από την τρύπα. Ήθελε ο Σαμαράς να πάρει την προεδρία του Κόμματος; Ήθελε ο Δρακουμέλ να βγάλει την κόρη του; Θέλει ο Αβραμόπουλος να βρει καρέκλα να καθήσει τον κώλο του; Να βγάλουνε μόνοι τα μάτια τους, να δούνε τι εστί βερύκοκο. Εγώ παίρνω την Νατάσα και τα δίδυμα και κόβω λάσπη. Να πάνε να γαμηθούνε όλοι, και ο Γιωργάκης αντάμα, να γίνει πρωθυπουργός με την ευχή μου να δει από πρώτο χέρι τι τσιμπούκι είναι!
Κατόπιν σκούπισε τα μάτια του, και απήλθε. Έξω από το μέγαρο, οι οπαδοί του τον χειροκροτούσαν κουνώντας σημαίες και ανακράζωντας «Είμαστε μαζί σου!». Στα καπάκια, ο Αβραμόπουλος έκανε κι αυτός δηλώσεις, συγχαίροντας το θάρρος και την τιμιότητα του Προέδρου. Στην ουσία, ακονίζει ήδη την λεπίδα της γκιλοτίνας.
Σε δηλώσεις ακολούθησαν ο Καρατζαφύρερ (δεν είπε τίποτα, μόνο που γελάγανε και τ’αυτιά του για το πέντε και κάτι ψιλά που πήρε η βιτρίνα της Χρυσής Αυγής), ο Alex Tsipras (αυτός πρέπει να ζει σε άλλο αστρικό σμήνος) , ο Χαμόγελος…όχι… Χρυσόγελος λέγεται, των Οικολόγων Πράσινων (δεν πολυκατάλαβα τι ήθελε να πει, αλλά μάλλον τα χώνει στον εκλογικό νόμο που τους έκοψε, λέει, την πορεία προς την Βουλή), η Συντρόφισσα (τι’χες Γιάννη τι’χα πάντα η Αλέκα, με το καπιταλιστικό τέρας και την λαϊκή εξουσία, μας τα διπλασίασες ρε Αλέκα!), και τώρα μιλάει ο Geoffrey στην Ιπποκράτους. Και, για να πω την αλήθεια, μόλις τώρα φέρνει καπως του πατέρα του. Αλλά, τώρα που το παρατηρώ, είναι σύμπτωση ότι, πρώτον, δίνει ομιλία σε πλατεία, δεύτερον, φοράει ακριβώς τα ίδια ρούχα με τον Ομπάμα, τρίτον, λέει «Μπορούμε!», τέταρτον, ο πρώτος που τον πήρε να τον συγχαρεί ήταν ο Μπαρακ; Λέω….μήπως;
Πάντως τελείωσε. Δεν ξέρω για σας, αλλά ομολογώ ότι είναι οι πρώτες εκλογές που το διασκέδασα. Όχι για το αποτέλεσμα, για το οποίο χέστηκα πατόκορφα, αλλά για το όλο κλίμα. Αισιοδοξία δεν έχω – ποτέ δεν είχα – , δεν περιμένω να αλλάξει τίποτα – ποτέ δεν άλλαζε – αλλά, τουλάχιστον, ξεφορτωθήκαμε τον μπούα. Geoffrey, η σειρά σου τώρα. Ο λαός τουλάχιστον δεν ξέχασε την τέχνη του μαυρίζειν.

Posted in επικαιρότητα | 2 Σχόλια »

Astor

Posted by geysser στο Σεπτεμβρίου 20, 2009

Πολλές φορές στην ζωή μου έχει τύχει να επιχειρήσουν να με σηκώσουν για χορό-κάτι το οποίο, φαντάζομαι, έχει συμβεί και σε σας. Σε τέτοιες καταστάσεις, θεωρώ ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: σε αυτούς που σηκώνονται χωρίς καμία αντίρρηση ανεξαρτήτως είδους χορού (από head banging σε thrush metal συναυλία μέχρι ποντιακό Πυρρίχιο), σε αυτούς που υιοθετούν διπλωματική στάση, σταχυολογούν τις πιθανότητες να ρεζιλευτούν και αναλόγως πράττουν, και σε αυτούς που ο χορός είναι κάτι που δεν θα έκαναν ούτε με πιστόλι στον κρόταφο. Χωρίς καμία διάθεση απολογίας, χωρίς ίχνος ντροπής και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, δηλώνω υπεύθυνα και υπερήφανα ότι ανήκω στην τρίτη κατηγορία.
Οι λόγοι είναι κυρίως δύο. Πρώτον και προφανέστερον, δεν έχω ιδέα από χορό. Σέβομαι απίστευτα τους επαγγελματίες χορευτές και μου αρέσει αφάνταστα να τους παρακολουθώ (θεωρώ λ.χ απίστευτη απόλαυση το solo του μακαρίτη Michael Jackson στο «Billy Jean» και ούτε ξέρω πόσες φορές έχω δει το «White Nights» μόνο και μόνο για το εκπληκτικό δίδυμο του Mikhail Baryshnikov με τον Gregory Hines), ενώ, αντίθετα, δεν αντέχω να βλέπω ερασιτέχνες, μη επαγγελματίες ή would be χορευτές (ποτέ δεν θα ξεχάσω τις χορευτικές προσπάθειες αρκετών συμμαθητών μου σε disco, οι οποίες εν τέλει θύμιζαν πιο πολύ κατέβασμα ελιάς παρά χορό). Θεωρήστε με ρατσιστή, μισάνθρωπο ή εγωιστή αλλά, όσο και να σας εκφράζει αυτό που κάνετε, αν δεν ξέρετε να χορεύετε όπως πρέπει, μην το κάνετε! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απαίσιοι δείχνετε!
Δεύτερος λόγος, και περισσότερο προσωπικός θα έλεγα, είναι ότι ο χορός σαν μέσο έκφρασης δεν με αγγίζει. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να εκφράσει κανείς τα συναισθήματά του στους άλλους. Μερικοί ζωγραφίζουν, άλλοι διηγούνται, κάποιοι τραγουδούν, κάποιοι άλλοι γράφουν. Μερικοί προτιμούν τον χορό και, περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Εγώ χρησιμοποιώ δύο κυρίως τρόπους: το γράψιμο και την μαγειρική – και, επί του δευτέρου, οφείλω να πώ ότι οι crepes Suzette που έφτιαξα σήμερα ήταν απόλυτα ενδεικτικές της ευθυμίας που με διακατέχει εδώ και κάποιες μέρες! Ο χορός ποτέ δεν βρήκε θέση στην λίστα μου.
Οι εξαιρέσεις υπάρχουν όμως για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όχι, δεν έχω χορέψει ποτέ στην ζωή μου (μα ποτέ), αλλά υπάρχουν δύο είδη χορού που θα ήθελα να μάθω, ακόμα κι αν ποτέ δεν τους χορέψω. Το πρώτο είδος είναι οι Ιρλανδέζικες κλακέτες. Αλλά, δεδομένου του ότι αυτό το είδος θέλει πνευμόνια από ελέφαντα και μύες από γιαπωνέζικο ατσάλι (βλέπε Michael Flatley), περνάω στο δεύτερο: τανγκό. Συγκεκριμένα, nuevo tango. Κι αυτό εξαιτίας ενός και μόνου ανθρώπου. Του Astor Piazzolla.
O Astor Pantaleon Piazzolla γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1921 στο Mar Del Plata της Αργεντινής. Γόνος ιταλών γονέων καμία σχέση εχόντων με την μουσική, ο Astor έζησε τα περισσότερα από τα παιδικά του χρόνια στην Νέα Υόρκη, όπου η επαφή με την jazz του ’30 αλλά και με την κλασική μουσική του J.S.Bach θα καθόριζαν την μετέπειτα πορεία του. Ο πρώτος σταθμός στην ζωή του ήρθε το 1933, στα δεκατρία του χρόνια, όταν συνάντησε τον μεγάλο Carlos Gardel αυτήν την τεράστια προσωπικότητα του αργεντίνικου tango, ο οποίος τον κάλεσε σε tour. Μετά από συνεχείς αντιρρήσεις του πατέρα του, ο Astor τελικά δεν συμμετείχε. Η «ατυχία» του αποδείχθηκε σωτήρια: σ’αυτή την tour, ο Carlos Gardel και η μπάντα του σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα.
Ο Astor Piazzolla επέστρεψε την Αργεντινή το 1937, όπου συμμετείχε σε μπάντες όπως αυτή του Anibal Troilo. Μετά από παρότρυνση του Arthur Rubinstein, o Piazzolla μαθήτευσε δίπλα στον Alberto Ginastera, ο οποίος και αποτέλεσε τον δεύτερο σημαντικό σταθμό στην ζωή του: όχι άμεσα, αλλά έμμεσα, καθώς μέσω αυτού συμμετείχε στην Συμφωνική του Buenos Aires, όπου και κέρδισε υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία. Το 1953 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου καθηγήτριά του έγινε η μεγάλη Nadia Boulanger.Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, η Boulanger αντέδρασε θετικά στις συνθέσεις του αλλά, όπως είπε «βλέπω Stravinsky, βλέπω Bartok, βλέπω Ravel, αλλά δεν βλέπω Piazzolla εδώ μέσα!». Στην ερώτησή της για το μουσικό όργανο το οποίο έπαιζε, ο Piazzolla δίστασε να απαντήσει, καθώς το bandoneon θεωρούταν «κατώτερο» για την μουσική παιδεία των Γάλλων αλλά μετά από πιέσεις της δασκάλας του, ενέδωσε και έπαιξε μερικές συνθέσεις του. Η απάντησή της ήταν χαρακτηριστική: «Ηλίθιε! Αυτό είναι Piazzolla!». Αυτό ήταν. Το 1955 σχημάτισε το οκτέτο Buenos Aires, και κέρδισε επάξια μια θέση στο Πάνθεον των μεγαλύτερων συνθετών του αιώνα.
Ακολουθούν δύο από τις συνθέσεις του: το πασίγνωστο και πολυδιασκευασμένο «Libertango» και το θεσπέσιο «Milonga Del Angel».


Update: Η εκτέλεση του Libertango είναι με τους Yo Yo Ma, ενώ στο Milonga Del Angel συμμετέχει στο βιολί ο Fernando Suarez Paz των Fernando Suarez Quartete.Για το πρώτο προτείνω και την καταπληκτική διασκευή των Bond.

PS: Ο κολλητός μου από την Ιουράσια εποχή Ζεράρ, απόφοιτος ΤΕΦΑΑ και ως εκ τούτου εκπαιδευμένος – με σχετική επιτυχία μάλλον – στον χορό, προσπάθησε κάποτε να μου μάθει κάποια βασικά βήματα tango. Δεν ξεκολλάει από το μυαλό μου το πόσο gay φαινόταν!!!

Posted in μουσική | 11 Σχόλια »

Genesis v2.0

Posted by geysser στο Σεπτεμβρίου 8, 2009

Ας υποθέσουμε για μια στιγμούλα ότι ο Θεός υπάρχει. Ας προχωρήσουμε λίγο παραπέρα και ας προσθέσουμε στην υπόθεσή μας ότι, όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι και συγκεκριμένος, κατά το Χριστιανικό δόγμα: παντοδύναμος, πανάγαθος, έφτιαξε το Σύμπαν σε επτά ημέρες (πράγμα που αφήνει χώρο για πολλές υποθέσεις σχετικά με το τι έκανε πριν), επεμβαίνει στα καθ’υμάς, ακούει προσευχές, ανταμοίβει τους – κατ’αυτόν- καλούς και τιμωρεί τους κακούς (καμίνι Νο 17 παρακαλώ!). Ας κάνουμε ένα review, έτσι;
Η πρώτη μέρα ήταν το στάδιο pre-production. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανάψει το φώς και να δημιουργήσει χώρο για το Σύμπαν. Τα πρώτα προβλήματα φάνηκαν εκεί, καθώς ο χώρος του βγήκε πολύ μεγαλύτερος απ’ότι υπολόγιζε, με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να τον γεμίσει επαρκώς (είναι γνωστό ότι ο Θεός πάσχει από horror vacui). Ακόμα και σήμερα, το Σύμπαν που έφτιαξε ο Θεός είναι κατά ενενήντα έξι τοις εκατό άδειο.
Την δεύτερη μέρα ο Θεός έκανε μια γενική προετοιμασία για το project «Γη». Το βασικό στάδιο ήταν ο διαχωρισμός των υγρών και των στερεών μέσω ενός καινούριου υλικού, που ονομάστηκε «ουρανός», το οποίο όμως απέτυχε, καθώς όλα τα υλικά κατακάθισαν αφήνωντας τον χώρο πάνω από το διαχωριστικό, εντελώς άδειο.
Την τρίτη μέρα καταπιάστηκε με το κυρίως project, την Γη. Και πάλι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάτι πήγε στραβά, καθώς, κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης των βασικών υλικών, το εβδομήντα τοις εκατό της επιφάνειας πλημμύρισε, αφήνωντας μόνο το υπόλοιπο τριάντα για ό,τι θα επακολουθούσε. Τα λάθη συνεχίστηκαν, καθώς μεγάλες περιοχές είτε ερημοποιήθηκαν είτε πάγωσαν, συρρικνώνοντας κι άλλο την ωφέλιμη επιφάνεια του πλανήτη. Μην έχωντας τον απαιτούμενο χρόνο, πάγωσε το terraforming και προχώρησε στο επόμενο στάδιο, την δημιουργία φυτών. Κι ενώ τα περισσότερα είδη αποδείχτηκαν επιτυχημένα, η κατανομή τους έγινε με πολύ πρόχειρο τρόπο, καθώς σε μερικές περιοχές στριμώχτηκαν ασφυκτικά, ενώ σε άλλες μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό κατάφερε να φτάσει.
Η τεταρτη μέρα ήταν , κατά γενική ομολογία, δείγμα της προχειρότητας του όλου σχεδίου. Ένα τραγικό λάθος διεπιστώθη – δεν είχαν φτιαχτεί ακόμα τα άστρα και ο Ηλιος της Γης – και, στην προσπάθεια να διορθωθεί, το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Πολλά άστρα άρχισαν να σκάνε με απίστευτη βιαιότητα, άλλα βγήκαν πολύ μικρά αλλά βαριά, άλλα βγήκαν ανεπανόρθωτα ογκώδη και κρύα, ενώ μερικά βγήκαν με τόσο λανθασμένη αναλογία βάρους/όγκου, που άρχισαν να καταπίνουν τα πάντα γύρω τους. Μέσα στον γενικό πανικό, ευτυχώς ο θεός κατάφερε να πετύχει τον Ήλιο της Γης, όχι όμως τελείως, καθώς η ενδεδειγμένη διάρκεια λειτουργίας του βγήκε σχετικά μικρή. Πάντως λειτουργούσε.
Η πέμπτη μέρα αποδείχθηκε εντελώς αποτυχημένη. Ίσως στο πιο μεγαλεπιβολο στάδιο του σχεδίου, την δημιουργία ζωής, τα σχέδια των περίπου δέκα εκατομμυρίων ειδών αποδείχθηκαν εντελώς αναποτελεσματικά, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο. Κρίνωντας την άμεση αντικατάσταση τους επιβεβλημένη, προσπάθησε να δημιουργήσει εκ νέου τα ζώα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά, στην σημερινή εποχή, από τα περίπου εκατό εκατομμύρια είδη που έφτιαξε, μόνο το ένα τοις εκατό υπάρχει και λειτουργεί ακόμα.
Η έκτη μέρα ήταν και η τελευταία. Ο Θεός δημιουργησε τον άνθρωπο – με αρκετά λάθη στον αρχικό σχεδιασμό, ιδιαίτερα στον σκελετό του είδους, τα οποία όμως παραβλέφθησαν ως «ασήμαντα» – και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο της κυριαρχίας του. Οι δυσλειτουργίες όμως των πρώτων δειγμάτων (και ιδιαίτερα του θηλυκού δείγματος το οποίο εμφανίστηκε απαράδεκτα έξυπνο, εν αντιθέσει με το αντίστοιχο αρσενικό που αποδείχτηκε εντελώς μαλάκας) ήταν τόσες πολλές, ώστε κατάφεραν αξιοθαύμαστα να καταστρέψουν τα πάντα. Η κατάσταση δεν διορθώθηκε ποτέ, ενώ οι ελάχιστες απόπειρες του Θεού για αλλαγή (μια εκ των οποίων ήταν και ένα πλήρες reboot με την χρήση Κατακλυσμού) αποδείχθηκαν μάταιες.
Η έβδομη μέρα δεν αξίζει καν αναφοράς. Η έβδομη μέρα καθορίστηκε ως ρεπό, ενώ μια πρώτη αναφορά του σχεδίου από τον ίδιο τον Θεό δημιουργεί πολλά ερωτήματα ως προς την αντικειμενικότητά της, καθως εμφανίζει το project ως «επιτυχημένο», και τον ίδιο τον Θεό ως «ικανοποιημένο».

Σχετικά με την όγδοη μέρα, οι πληροφορίες που έχουμε είναι ασαφείς. Πιθανότατα την όγδοη μέρα, ο θεός έθεσε υποψηφιότητα για το βραβείο «Αρχιτέκτονας της Χρονιάς». Φυσικά, η αίτησή του απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

Posted in θρησκεία | 9 Σχόλια »

Περί ομορφιάς – Νούμερο Τελευταίο

Posted by geysser στο Ιουλίου 14, 2009

Συνεχίζω ακάθεκτος την λίστα με τις δέκα ομορφότερες γυναίκες που έχω γνωρίσει, συμπληρώνοντας την δεύτερη πεντάδα. Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, ιδού:

6) Η Βιβή
Υπάρχουν γυναίκες που, ενώ είναι κατα γενική ομολογία όμορφες, τους λείπει το ενδιαφέρον και η πρωτοτυπία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι επιλογές είναι δύο: ή τις ξεχνάς σχεδόν αμέσως, ή επικεντρώνεσαι στο προφανές: στην σεξουαλικότητά τους. Στην περίπτωση της Βιβής, η πρώτη ματιά ίσως οδηγήσει στην παραπάνω αντιμετώπιση, τίποτε όμως δεν θα μπορούσε να αποτελέσει μεγαλύτερη γκάφα. Κι ενώ έρχεσαι αντιμέτωπος με μια by the book μεσογειακή κάρτα, με έντονες ιταλικές επιρροές και τον χυμώδη χαρακτήρα μιας Sofia Loren, συνειδητοποιείς σχεδόν έντρομος ότι παραπλανήθηκες με φρικτό τρόπο. Με την κάθε ματια, ατέλειες κάνουν την εμφάνισή τους για να δέσουν με το σύνολο, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που ενώ θες να το ξεχάσεις την επόμενη μέρα, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς. Είναι αυτό που ο Bob Ross περιέγραφε σαν «τυχερά λάθη». Χωρίς αυτά, η Βιβή θα ήταν ακόμα μια κούκλα, χωρίς το κάτι που της έδωσε επάξια μια θέση στην λίστα μου.
7) Η Ελενη
Μπορώ να στοιχηματίσω ότι, αν ο Shakespeare ζούσε σήμερα, θα έδινε τον ρόλο του Puck στο «Όνειρο Θερινής Νυκτός» κατευθείαν στην Ελένη, κι ας είναι γυναίκα (μην ξεχνάμε ότι, τα πρώτα χρόνια, τον ρόλο του Peter Pan στα θεατρικά τον έπαιζε κορίτσι). Στην Ελένη λείπει η ωριμότητα της Βίκυς, η αρχοντιά της Ηρούς και το νεραϊδίσιο σπινθηροβόλημα της Ελλης, αλλά συμπληρώνει και με το παραπάνω τις ελλείψεις της με μια πονηριά και με ένα παιχνίδισμα που σε κάνει να γελάς θέλωντας και μη. Με αστείρευτες δυνατότητες και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον, η Ελένη αποδεικνύεται χρησιμότατη προσθήκη στην λίστα μου, μια ομορφιά που αξίζει προσοχής και ανάλυσης.
8) Η Μύρια
Πανδαμάτωρ Χρόνος…Την Μύρια την βλέπω όλο και πιο σπάνια, αλλά κάθε φορά, ο χρόνος που περνάει κάνει το θαύμα του. Σαν το παλιό, καλό κρασί, η ομορφιά της Μύριας κερδίζει σε σταθερότητα. Δυναμική παρουσία, ένας συνδυασμός ισπανικής φλόγας και ελληνικής γλύκας σε σκούρους, παλ τόνους, με πολύ αχνές αλλά διακριτές ασιάτικες επιρροές, ένα σύνολο που κερδίζει μέρα με την μέρα σε σταθερότητα και αρμονία. Πιο λεπτεπίλετο και ευθραυστο δέσιμο από αυτό μιας Jennifer Connely, με το ίδιο όμως βλέμμα και την ίδια αύρα έντονη γύρω της. Προβλέπω ότι σύντομα θα φτάσει σε ενα εντυπωσιακό ζενίθ, αλλά ήδη έχει φτάσει σε ένα στάδιο όπου κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις, σε ενα σημείο όπου δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτε.
9) Η Ιωάννα
Αν η Βιβή είναι συνώνυμη του εκρηκτικού ταπεραμέντου, τότε η Ιωάννα είναι συνώνυμη της ωμής δύναμης. Με ταλαιπώρησε αρκετά μέχρι να βρω έναν τρόπο να την περιγράψω, ώσπου στο player που έχω ανοίξει αυτή την στιγμή, άρχισε να παίζει το «Saviour» των Anggun. Αμέσως όλες οι απορίες μου λύθηκαν. Μια περσόνα βγαλμένη κατευθείαν από τα εξώφυλλα των Evanescence, ένας εντυπωσιακός συνδυασμός από πάγο και φωτιά, μια θύελλα αντιθέσεων, η Ιωάννα θαρρείς ότι ξεπήδησε από κάποιο υπόγειο άνδρο μιας πανίσχυρης dominatrix, έτοιμη να κατακρεουργήσει το ανυπεράσπιστο θύμα της χωρίς να ιδρώσει καν. Η Ιωάννα θα κινδύνευε να περάσει στο πάνθεον της τετριμμένης ομορφιάς, αν δεν σόκαρε με ακόμη μια αντίθεση, από τις εκατομμύρια αντιθέσεις που απαρτίζουν το εντυπωσιακό σύνολο: την πιο γλυκιά, την πιο παιδική, την πιο ανυπεράσπιστη φωνή του κόσμου!
10) Η Αναστασία
Κλείνω την λίστα με μια ανάμνηση. Η Αναστασία αποτελεί την τελευταία της δεκάδας κατά κάποιο τρόπο τιμής ένεκεν, όχι γιατί υπολείπεται σε ομορφιά και σε χαρακτήρα, αλλά γιατί αυτή η ομορφιά δίνει την αίσθηση του deja vu. Ήταν η πρώτη κοπέλα που με έμαθε τι σημαίνει πραγματικά να είσαι όμορφος, χωρίς μάσκες, χωρίς υποκρισίες και χωρίς εντυπωσιασμούς – κατά κάποιο τρόπο της χρωστάω ένα αξιόλογο ποσοστό της αναλυτικής μου σκέψης. Η Αναστασία παραμένει όμορφη γυναίκα, παρά τα δύο της παιδιά και τα δέκα σχεδόν χρόνια έγγαμου βίου. Τυπική ελληνίδα, με ισχυρές δόσεις ευαισθησίας και λεπτότητας, μια ομορφιά όμως που την ξεπερνάς σχετικά εύκολα. Αν μη τι άλλο, η ομορφιά της Αναστασίας θα υπάρχει πάντα κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου σαν μια νοσταλγική μνήμη, και καθε φορά που την βλέπω μου αφήνει πάντα αυτή την γλυκόπικρη αίσθηση της ωραίας αλλά οριστικά χαμένης πρώτης φοράς.

Κι εδώ ολοκληρώνω το εγχείρημά μου, ελπίζωντας να πέτυχα τον σκοπό μου. Είναι πάντα ωραίο να ταξινομείς τις σκέψεις σου, να ξεκαθαρίζεις τα συναισθήματά σου, να σταχυολογείς και να ξεκαθαρίζεις όλα αυτά τα μικρά, μεγάλα πράγματα που αποτελούν τις σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής σου. Οι όμορφες γυναίκες που υπάρχουν ή υπήρξαν στην ζωή μου, με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιαδήποτε θέση, μου έδωσαν εφόδια που κατά πολύ καθόρισαν το ποιός είμαι και το ποιός θα ήθελα να είμαι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να τις ευχαριστήσω.

Posted in προσωπικά | 4 Σχόλια »